Nou ik meld me hier ook maar aan.
Ook geadopteerd, 30 jaar geleden uit Indonesië.
Ik was een buitenechtelijk kind en tja dat kan niet he.
Maar goed, ik heb er vrede mee en ben blij dat ik geadopteerd ben. Inderdaad, ik heb een geweldig leven, een opleiding, een paard, huis man en kind....joh dat had iknooit gehad waarschijnlijk als ik daar was gebleven.

Ik ben moeder van een meid van bijna 10 en hoop binnenkort zwanger te worden van mijn 2e. toen ik net bevallen was van mijn dochter kreeg ikopeens behoefte naar mijn roots. Ben ook begonnen via wereldkinderen en andere organisaties. Maar door een verandering in mijn leven ben ik ermee gestopt en heb ik er nu niet meer zo een behoefte aan te gaan zoeken naar mijn biologische ouders. Maar wat ik me nog wel steeds afvraag is, wat heeft mijn dochter van mij, wat ik weer van mijn moeder heb. Dat soort kenmerken, tja dart zou ik wel willen weten.

Wat ik toen wel had, is dat ik een te adoptie afgestaan kindje ook een kans wilde geven die ik ook heb gekregen. Ik ben, toen mijn dochter 1 1/2 was begonnen met het adopteren van een 2e kindje (dit allemaal bij mijn ex) en zijn we de procedure gestart.
Toen ik de eerste bijeenkomsten had gehad werd mij iets heel erg duidelijk, wat me overigens ook een zeer goed gevoel gaf.
Er waren meer koppels die graag hun liefde wilde geven aan die kinderen, dan dat er kinderen "ter beschikking" kwamen per jaar. Dus ik was ervan overtuigd dat ik me niet schuldig hoefde te voelen naar al die ter adoptie afgestaande kids. Er zijn meer koppels dan kinderen.

Na een paar bijeenkomsten hebben wij toen besloten het geluk aan een ander koppel te geven, want tja ik kon/kan tenslotte gewoon kinderen krijgen en alle andere koppels niet. En ik hoefde me nu niet "schuldig" te voelen.

Nu inmiddels bijna 8 jaar later ben ik weg bij mij ex en al 6 jaar super gelukkig bij mijn huidige echtgenoot. En wij zijn sindskort gestopt met de pil.

Toen ik deze topic zag kreeg ik weer kippevel. Ook omdat ik het eigenlijk weer had weggestopt. Toch fijn om er weer over te praten!

Ben geboren in Pekalongan, op het eiland Java net boven jakarta. Ik heb nog een broer, ook geadopteerd uit Jakarta (in 1979).

Wat ik me trouwens nog goed kan herinneren, toen ik voor het eerst bij de vk zat tijdens de zwangerschap van mijn dochter is inderdaad de vraag..... komen er nog ziektes voor bij mij in de familie. Helaas kon ik haar daar geen antwoord op geven. Heel vreemd en zo ontastbaar.
Die vraag hoop ik snel weer eens te moeten beantwoorden