Ukoldaatje, ik wilde het niet zo cru zeggen, maar voel het idd hetzelfde .

Wat betreft wel/niet adopteren met biologische kinderen vind ik altijd een lastige; voor mijn gevoel (maar ook pas sinds wij zelf de hele MMM doorreizen) is het "eerlijker" dat de weinig kinderen die er zijn naar wensouders gaan die geen eigen kinderen kunnen krijgen, maar ik geloof aan de andere kant ook best dat ouders een grote adoptie-kinderwens kunnen hebben. Ik kan me wel kwaad maken als mensen (zoals mijn schoonzusje laatst toen we het met hun over ons adoptieproces hadden) zeggen "het lijkt me wel mooi om een kindje te adopteren en het zo een beter leven te geven". Tuurlijk, doe je zo even, en tuurlijk ben jíj dan de enige die op dat kindje zit te wachten. Wat dat betreft ergens ook maar goed dat het zo'n lang traject is, dat houdt toch veel idealisten met een roze bril al tegen.
TS, als jouw wens oprecht is, prima hoor, wil je echt niet aanvallen en weet tenslotte niet hoe jij je voelt, maar het is niet iets wat je even doet, en al zeker niet als je er niet beiden 100% achter staat.

Ukoldaatje, vraagje (hoeft geen antwoord te geven als je niet wilt ); wij hebben heel erg zitten worstelen met het wel of niet beginnen aan de gesprekken met de Raad omdat wij nog in de MMM zitten (en je dan dus officieel niet door mag gaan). Hoe hebben jullie dit gedaan? Verzwegen voor de Raad? Zit me nog steedsniet helemaal lekker dat we misschien te eerlijk zijn geweest door het uit te stellen - tenslotte begint het lange wachten pas nadat de toestemming er is. Helemaal nadat we van de maatschappelijk werkster in het ziekenhuis afgelopen week een verbaasde blik kregen dat we er eerlijk over waren geweest, volgens haar wordt dat vooral geroepen, maar is er niemand die zich er ook aan houdt .