hey meiden,

ben al lang niet hier geweest maar dat heeft zo zijn redenen. sta op de lijst op 9 maart, mag gewoon weer op rood.

na 17 rondes is voor ons de pret eraf, ik wil niet naïef of egoïstisch overkomen, en ik hoop dat mensen ons begrijpen. de keuze is voor ons echt zwaar gevallen, maar ik kan niet langer zo door gaan.

wat in december 2008 begon als een droom voor ons, is inmiddels een nachtmerrie geworden. het zwanger worden wil bij ons niet echt lukken, dat blijkt. en na vele teleurstellingen ben ik eens een goed gesprek met mijn mannetje aangegaan. wij zijn allebei niet van de medische molen (geloof me, met alle respect naar alle mensen die er wel in zitten) en daarom is het best moeilijk voor me. Ik ben zo teleurgesteld in mijn lichaam, dat ik op dit moment zo ver ben, dat het allemaal niet meer zo hoeft van mij, gelukkig heb ik een vriend die wat dit betreft ook op het zelfde niveau zit als mij, en hebben we dus de knoop door gehakt en besloten de kinderwens uit te stellen, nadenkend hoe nu verder te gaan...

zit alweer tranen met tuiten te brullen hier op de bank, maar het laatste jaar is voorbij gevlogen, met enkel maar 1 gedachten in mijn hoofd: waar blijft ons kleine wondertje, en het komt maar niet, vele discussies gehad, niet alleen met mijn vriend, ook met kennissen. en wat krijg je altijd te horen: misschien moet je vriend stoppen met roken, heb je wel genoeg beweging, ach het komt vast wel goed. nou bij mij is de moed zelfs naast de schoenen gezakt in plaats van erin.

ik wou (en wil nog steeds) zo graag een een juweeltje op het kroontje van onze geluk en liefde, dat ik het belangrijkste vergat: en dat was mijn lief. we zijn in een jaar tijd zo ''uit elkaar'' gegroeid omdat het allemaal nog maar om 1 ding ging, en we vergaten elkaar.

we zijn tot de conclusie gekomen dat we liever met z'n 2en bij elkaar zijn, dan met zn 3en gescheiden dat diamantje mogen we vast eens bewonderen, ik wil er alleen geen verdriet meer om.

ik hoop dat ik mijn situatie goed heb kunnen omschrijven, en het is niet dat ik het niet wil, het doet alleen zo'n pijn. alle meiden waar ik mee begonnen ben, om een wondertje te creeeren, zijn inmiddels in blije verwachting van hun 2e kindje, heb het gevoel dat ik alleen achterblijf,,, met lege handen.

heel veel liefs
en tot gauw
WGEV en man

iedereen heel veel suc6 met het zwanger worden