Hallo,

Wij zijn ook gestopt met ivf. Heel bewust. Wilde geen polonaise meer aan m'n lijf, was die hormonen meer dan zat. Omdat we al eerder een aanvraag voor adoptie hadden ingediend en we dat ook wel zagen zitten zijn we dat traject ingegaan. Ook heel bewust. Als er dan geen eigen kindje in zit, dan een kindje dat geen kans heeft in zijn/haar eigen land. Misschien egoistisch, maar wij vonden het idee om zonder kids oud te worden gewoon niets. Die kinderwens was zo groot. We zouden ons kindje ook gewoon de naam hebben laten behouden. In het geval dat het niet uitspreekbaar zou zijn, zou het de tweede naam worden. Nadat we de verplichtte cursus gevolgd hadden, voelde dit ook heel natuurlijk aan. Zoals je in mijn handtekening kunt zien ben ik nu toch zwanger, onverwachts en toch super gewenst. Of we verder gaan met de adoptie als de kleine er is weten we nog niet. We kunnen daar nu niet over oordelen. Hoe is ons kindje en past daar nog een adoptiekindje bij, is het financieel mogelijk, etc.
En Jewel, adopteren in Nederland is wel degelijk mogelijk, maar komt erg weinig voor. De kinderen die hier in tehuizen zitten zijn niet afgestaan door hun ouders, maar vaak uit huis geplaatst door justitie. Onvrijwillig dus. Jaarlijks zijn er maar een paar nederlandse adopties. Op het totaal van de aanvragen dus een druppel op de gloeiende plaat. Pleegzorg is een mogelijkheid, maar dan is het officieel niet jouw kind en ben je altijd 'in dienst' van jeugdzorg inclusief contact met de biologische ouders. Niet iedereen kan/wil dit, net zo goed als niet iedereen kan/wil adopteren.

PCOmiep