Hoi allemaal,

Ik lees gemengde gevoelens over t wel en niet adopteren...

Zelf ben ik geadopteerd toen ik zes weken was uit Indonesie.
Vanaf kleins af weet ik waar ik vandaan kom....uit een boeing 747 een vliegtuig....wat al veel interessanter klonk dan uit een buik zoals iedereen.
Ik heb de meest liefde volle ouders die ik maar kan wensen. Zijn mijn luisterend oor, mijn steun en toeverlaat. Ik ben altijd gestimuleerd om mijn routes te ontdekken. Door t tropenmuseum te bezoeken, indo eten te eten...mocht er zelfs heen toen ik mijn eindexamen haalde...geef mij maar boerenkool met worst en scandinavie....

Toch ben ik er vorig jaar op 28 jarige leeftijd heen geweest. Voelde me thuis in jakarta en erg welkom. Bepaalde eigenschappen van t volk herken ik in mij...dat is mooi om te zien en te voelen.
Had hett liefst me ouders mee willen nemen maar dat was helaas niet mogelijk.
Ik weet wat dingen van mijn biologische ouders....ik ben trots op de keuze die zij heeft gemaakt dapper heel dapper en dankbaar.....een ontmoeting zou ooit leuk zijn....maar zij haalt niet zomaar 28 jaar in.
Mijn ouders zijn mijn ouders, ik houd van ze( en geloof me de eerste die zegt dat dat niet zo is....na de dood van mijn moeder wist ik wat pijn was....mis haar nog elke dag.)
Dat ik nog ergens een ander paar ouders heb vind ik mooi en prima....ben trots op hun daad voor mijn toekomst.

Ik wil geen punt maken of zo iets...... Maar... Adoptie is echt iets moois...je doet iets goeds en je hoeft niet met hechtingen te lopen (hihi) hooguit een snoepreisje naar en ver land om je kindje te halen....