Lieve lieve Lien,

Ik ken je uit het IUI in mei-topic en ik kwam toevallig dit topic tegen. Je bent niet de enige die al zo ver vooruit denkt
Het verschil tussen ons is dat wij wel zeker voor IVF gaan, maar dat wil niet zeggen dat we niet regelmatig nadenken over wat we van plan zijn als het niet lukt.
Onze kansen met IUI zijn ook heel erg klein, omdat het zaad van mijn man echt op het randje is. Dus de stap naar IVF is voor ons waarschijnlijk minder groot dan voor jou. Wij hebben IVF al een langere tijd in ons hoofd. Sterker nog, wij hadden na de zaaduitslag niet eens verwacht dat IUI nog een mogelijkheid zou zijn.
Dus daar zit het verschil wel in.
Maar ik weet ook dat we niet oneindig voor IVF kunnen/willen gaan. En wat dan? Wat als het niet gelukt is na IVF?
Dat vragen wij ons regelmatig af.
We vinden adoptie iets prachtigs en staan er zeker voor open. Ik zie alleen heel erg op tegen het lange slopende proces waar heel veel teleurstellingen bij komen kijken.
Adoptie gaat absoluut niet van een leien dakje.
IVF ook niet, dat weet ik wel. Maar ook bij adoptie heb je een steeds grotere kans met lege handen achter te blijven. Tenminste, als je niet openstaat voor special need.
Wij staan daar niet voor open. Het klinkt hard, want als we een gehandicapt kindje zouden krijgen dan zouden we daar oneindig veel van houden natuurlijk. Maar bij adoptie kun je ervoor kiezen en dat maakt het net even anders.
Ik las laatst in de krant dat de kans om een gezond kindje te adopteren steeds kleiner wordt en over een aantal jaren zelfs onmogelijk. Dat zet mij ook aan het denken.
Want na teleurstelling van de hele mmm denk ik niet dat ik ook nog teleurstellingen van het adoptieproces zou kunnen verwerken. Tenminste niet zo'n grote teleurstellingen dat je uiteindelijk nog steeds met lege handen achterblijft.
Ik vind het heel moeilijk allemaal!!!