Hoi dames,

Ik zit er even helemaal doorheen... Hier in het kort ons verhaal.

Ons tweede dochtertje Lisa is 23 maart geboren. Na een maand kwamen we erachter dat ze (vooral verborgen) reflux heeft. We hadden de juiste medicatie gevonden met de kinderarts, alleen de avonden huilde ze nog veel en wilde ze vaak niet drinken en was het moeilijk om haar aan te leggen (ik geef borstvoeding). Uiteindelijk lukte het dan vaak lopend wel en dan ging ze slapen en sliep ze de nacht door.

Vorige week dinsdag werd ze opeens eerder onrustig dan normaal. Woensdagochtend had ze moeite met de eerste voeding, daarna ging ze weigeren. Ze voelde zich niet helemaal lekker en haar temperatuur bleek 38,3. Via de huisarts zijn we bij de kinderarts geweest en is ze opgenomen. Daar heeft ze nog 2 flesjes met ingedikte voeding gedronken en daarna ging ze weer weigeren. Sinds donderdagochtend heeft ze een sonde, ze krijgt ingedikte (borst) voeding. Haar temperatuur ging omhoog, ze had last van een virus. Het flesje bleven we proberen, maar ze wilde echt niet. Toen zagen ze dat ze ook spruw had, daar heeft ze medicijnen voor en we zijn een paar dagen gestopt met de fles proberen. Sinds een paar dagen is de koorts weg, de spruw lijkt zo goed als weg en het blijkt dat we gewoon een heel vrolijk meisje hebben! Zo heel anders dan thuis, ze lacht nu de hele dag, is veel aan het spelen, huilt helemaal niet. Zoals het moet zijn. Maar dan met sonde. Gistermiddag na 2,5 dag voeding alleen via de sonde weer de fles geprobeerd en ze heeft heel veel gehuild en is nog een tijdje erna erg overstuur geweest. Ze wil gewoon écht niet meer drinken. Straks weer een voeding proberen met de fles (en als dat niet lukt misschien borst), ik heb er een hard hoofd in. Dan maar met sonde naar huis en lekker genieten van een vrolijk meisje... Ze wil gewoon echt niet drinken.

Grote zus Eva heeft gisteren nacht ook nog waterpokken gekregen waardoor we nu in een geïsoleerde kamer zitten waar ik in principe niet uit mag (alleen om haar huis te gaan) en Eva mag ook niet langskomen natuurlijk. En ik vond het al zo moeilijk...

Ik weet echt niet wat we moeten doen, ik zit er zo doorheen. Ik wil gewoon mijn vrolijke meisje mee naar huis nemen. Als het moet met sonde. Maar dat wil ik eigenlijk ook niet, maar wat moeten we dan? Ik wil zó graag dat ze gewoon gaat drinken en dat het weer is zoals een week geleden. Dan maar 's avonds wat meer huilen en niet zo vrolijk als met sonde. Ik wil gewoon zó graag met z'n allen weer thuis zijn. Het maakt me zo verdrietig.

Ik verwacht niet dat iemand tips heeft, misschien dat iemand dezelfde ervaring heeft (gehad), maar dat hoop ik voor jullie eigenlijk niet. Ik ben blij dat ik hier mijn verhaal kwijt kan.

Ik zit nu dus in het ziekenhuis en internet doet het niet altijd even goed, dus ik kan niet altijd lezen/reageren.