Hallo meiden,
Wat herkenbaar hier allemaal! Wij zitten met precies dezelfde gedachten en dilemma's. Ik ben ook iemand die heel graag een plan B achter de hand heeft.
Wij wilden wel graag het IVF-traject door, maar vrezen ook het einde... als het niet gelukt is. En dan komt voor ons ook de vraag, adopteren, pleegzorg of verder zonder kinderen?
Wij hebben ons al wel ingeschreven voor adoptie en waren in febr 2010 aan de beurt voor de VIA. Dat was voor ons te vroeg, we waren toen net begonnen met IVF en hebben een jaar uitstel gevraagd. Als het goed is komen wij nu weer in aanmerking in februari 2011. Ook wij beginnen in een cruciale leeftijd te komen, mijn man wordt namelijk 35 over 2 maanden. Special needs is denk ik niks voor ons, met dezelfde redenering als Saskia, maar inderdaad zouden wij geen moeite hebben met vroeggeboortes oid.
Toch zijn wij er ook nog niet helemaal uit of we wel voor adoptie willen gaan. Helaas ken ik ook minder goede verhalen van geadopteerde kinderen en vraag ik me af hoe goed wij het zouden doen. Toch ben ik ook altijd vanuit mijn jeugd een echt kindermens, veel oppassen, altijd met kinderen op schoot en spelen, etc. Heb ook gedacht over kinderpsychologe, wat grappig! Uiteindelijk toch iets heel anders gaan doen, maar twijfel nog steeds of ik daarin de juiste keuze heb gemaakt.

Ik ben heel benieuwd hoe het jullie verder vergaat in de keuzes en de afwegingen die jullie maken, dus ik blijf graag meelezen (en schrijven).