Mijn werk is altijd een heel belangrijk deel van mijn leven geweest, het was mijn roeping, mijn passie. Ik ben arts en ben een aantal jaren werkzaam geweest in een ziekenhuis. Dat waren echt monsterdiensten, vreselijk veel uren, en daarbij nog de onregelmatigheid en het studeren. Nu heb ik gekozen voor een specialisatie die iets minder van me vraagt. Maar evengoed werk ik fulltime (in 4 dagen gepropt), moet ik 1 dag in de week 4 uur reizen voor een dan onderwijs, en zijn er nog altijd die avond/nacht en weekenddiensten, die niet in tijd teruggecompenseerd kunnen worden door artsentekort.
Ik merk de laatste maanden dat ik het echt wel als pittig ervaar. Ik wil ook mijn quality-time als moeder van Julie, dat staat echt onbetwist op nummer 1. Door mijn zwangerschap en Julie's geboorte kan ik wel beter relativeren. Ik heb het mooiste wat er is tenslotte al! Hoe leuk ik mijn werk nog steeds ook vind, het is meer "werk" geworden, en that's that. Tegenwoordig sta ik om 1 minuut voor 5 mijn tas in te pakken om Juul bij het KDV op te halen hoor!

Maarja, dan thuis is het weer volop actie in de avondspits. Even nog met Juul spelen, het kind "thuis laten komen"dus. Dan koken, eten, Julie eten, in bad, slaapritueel. Dan ligt daar het huishouden nog naar me te loeren, waar ik ook nog eens best precies in ben...

Niet altijd makkelijk om alle balletjes mooi hoog te houden!