Oorspronkelijk geplaatst door kappiegirl
Hier denk ik soms ook weleens dat mijn vriend vind dat ik me aan stel ik heb heel veel banden pijn terwijl die banden al uit gerekt moeten zijn volgens mij want met mijn andere 2 zwangerschappen heb ik het niet gehad en nu heel hevig het lijkt wel of er elastiekjes knappen in mijn buik bij sommige bewegingen of onverwachtse bewegingen.
Dan lig ik daarna even stil op de bank en dan is het meteen stel je niet zo aan je hebt het al 2x eerder gedaan dus het zal geen pijn meer doen daar kan ik zo boos om worden.
Maar andere moment dan gaat ie naast me zitten en vraagt hoe het is en dan is ie weer heel mee levend soms zo verwarrend dan weet ik het ook even niet meer.
en denk ik stel ik me dan zo aan?
|
Ik begrijp je helemaal. Maar ik denk dat de mannen geen flauw benul hebben wat er met ons gebeurd tijdens de zwangerschap. De mijne is bijna nooit ziek en als hij al ziek is duurt het vaak maar een dag. Hij heeft dan ook geen flauw benul van hoe het is om je twee/drie weken misselijk, duizelig, rondom beroerd te voelen. En 's ochtends vroeg een cracker of een stuk toast voor mij smeren zodat ik minder misselijk opsta komt ook niet bij hem op, ondanks dat ik volgens mij al wel tien keer verteld heb dat dat zou moeten helpen tegen de misselijkheid ( waar ik nog steeds last van heb). Dan moet ik echt 's ochtends vragen of hij het wil klaarmaken.
Als ik dan de verhalen lees over die attente mannen die er wel aan denken dan ben ik soms stiekum wel eens een beetje jaloers.