Ikzelf wordt in december 39 en ben zwanger van ons 3e wondertje.....
Ik heb 5jaar geleden mijn relatie toen beeindigd, puur omdat mijn toenmalige vriend geen kinderen "wilde". In het begin van onze relatie al min of meer aangegeven, maar toch aan een relatie begonnen.....Na 5jaar begon echter mijn klok te tikken, was toen 33jr, en wederom de vraag gesteld, maar nee was zijn antwoord.
Na een half jaar ontmoete ik mijn huidige man en mijn 1e vraag was of hij openstond voor kinderen en dat was hij (anders was ik ook niet verder gegaan in deze relatie) toen is alles ook snel gegaan.
Op mijn 34e ons 1e kindje, op mijn 37e ons 2e kindje en nu op mijn 38e 3e kindje. Tussen ons 1e en 2e kindje een miskraam gehad en toen begon ik ook wel zenuwachtig te worden, want de 2e liet toch even op zich wachten. Ik was toen 37 en vond op mijn 38e zwanger zijn toch ook al een beetje "oud".....en na de komst van de 2e kriebelde het bij mijn man nog veel sterker als bij mij, dus vrij vlot voor een 3e gegaan, want je weet nooit "hoe lang het zou kunnen duren". Het geluk was ons gegund en meteen de 1e keer zwanger!

Ik begrijp min of meer wel dat je twijfelt met de leeftijd. Na 15jaar zou een "gezond" kindje toch meer als welkom zijn.
vandeweek kwam ik nij de kinderboerderij een moeder met man en kindje tegen en die keek trots/beetje jaloers naar mijn kinderen/buik. Zij was 46 en 3jaar geleden hun 1e zoon gekregen. Ze hadden er ook graag meer "gekregen" maar zijzelf vond 43 toch wel een beetje een grens.....Hun natuur zat jaren niet mee, maar ze was erg blij met hun zoon (natuurlijk) en wenste mij nog een fijne zwangerschap toe.

Je eigen gevoel/hart volgen in welke richting ze ook gaan, zou ik willen toevoegen. En al helemaal niet teveel luisteren naar de mening van een ander.....(ik krijg nu steeds te horen "goh, wat snel, na de 2e, maar men weet vaak je achtergrond niet......)