@Margit: Ik hoop dat jouw meiden snel opknappen! Fijn dat jij/je meiden lekker wat complimentjes kregen

@Adi: Lijkt erop dat er inmiddels wat opvoeding bij komt kijken. Ik hoop dat het spoken snel wat minder wordt zodat jij en Adiman wat slaap kunnen inhalen!

@Oudere tweeling-mama's: Wanneer begint de opvoeding eigenlijk te spelen? Hoe merkten jullie dit?

@Karel: Als je dat idee van 'liefst nu ook nog een jongetje' niet kunt loslaten, gaan jullie dan niet voor een derde?
Ik wil namelijk nog best graag de kans op een meisje (Anders heb ik over een paar jaar geen vrouwelijke directe familie meer, en ik ben regelmatig die platvloerse mannen zat... ), maar als de derde een jongetje wordt hou ik toch wel van hem.

@Noor: leuk dat ik je hier ook weer zie .

@Jeetje: rot dat je al zo lang met een ziekenboeg zit en natuurlijk ook voor jouw jongetjes. Veel sterkte en beterschap.
Een goed idee om gewoon 5 minuten 'verplicht' te zoenen. Je komt toch elke dag even tot elkaar, en leeft zo niet langs elkaar heen uit drukte en vermoeidheid.
Het is eigenlijk hetzelfde principe wat ik hier een aantal jaar geleden in het leven heb geroepen (vaste baan hakte er toen ook al in qua vermoeidheid, zeker als je nog studenten uren aanhoudt), alleen dan met seks. Er 'moet' hier ook elke avond wat gebeuren, en dat blijft goed gaan .
Wanneer begint jouw werk nou (weer?). Ik ben even kwijt wat je gaat doen, voor zover ik dat heb geweten . En ben je er ook weer klaar voor (je had het een paar maanden geleden wat moeilijker), ondanks dat je het niet zo rustig hebt gehad de laatste weken door zieke kindjes?

@Hier: het alleen zijn met de kindjes valt me eigenlijk steeds makkelijker . Rafael heeft sinds vandaag een tandje en dat was in tegenstelling tot de tandjes van zijn broertje, een verrassing .

Maar ik kan Lucaman af en toe zijn nek omdraaien. Het is zo ergerlijk dat je merkt dat hij op zijn werk zo sociaal en positief doet en erg hard rent om het iedereen naar de zin te maken. Komt hij thuis, gaat op de bank zitten en meteen klagen dat hij moe is en gewoon geen moeite doen om sympathiek te doen tegen mij. En enig sociaal besef zit er ook niet in. Hij heeft dit gehele jaar dus nog niet 1 keer gevraagd hoe ik me voel wat betreft mijn moeder.

Nou ja, ik wist dat hij extreem sociaal wenselijk was tegen de buitenwereld voordat ik met hem trouwde, en laks als je dichtbij staat. Maar het voelt niet fijn als je je soms een te lage prioriteit voelt bij je eigen man.

Wel fijn om hier even te spuien