Denk dat mannen er heel anders in staan dan een vrouw. Mijn man toonde wel belangstelling natuurlijk maar voor hem is het denk ik anders. Jij draagt het kindje en voelt het etc. Hij heeft dat allemaal pas naar de geboorte.

Ik moest met 22 weken bedrust houden wegens dreigende vroeggeboorte. Met 26 wk opgenomen in een ziekenhuis wat 180 km van onze woonplaats was. Dag in dag uit kwam hij bij mij, hij werkte ploegendiensten en was gesloopt. Daarbij nog eens een zeer emotionele vrouw die al begon te huilen als iemand boe zei. Hij heeft geen 1 moment gedacht dat hij wel een dag thuis wou blijven om bij te tanken. Terwijl ik dit wel tegen hem zei. Hij wou dit beslist niet. Mijn mannen zijn uiteindelijk geboren met 28 wk, na de geboorte zei hij dat hij zo trots op me was. En toen hij sávonds thuis kwam kreeg ik nog een sms van hem. Dat hij zo enorm blij was dat hij de papa is van onze mooie mannetjes. Dat dit echt het mooiste is wat ik hem heb kunnen geven.

Dit soort dingen maakt zoveel goed.

Ik zou zeggen leg het naast je neer, mannen zijn nu eenmaal vreemde wezens..... haha