Een combinatie lijkt me het mooist: Een kindje van onszelf en een kindje van de wereld. Mocht het eigen kindje om de één of andere reden niet willen komen, dan besteed ik mijn tijd en mijn energie liever aan een kindje dat er al is en dat een liefdevol thuis nodig heeft dan aan allerlei medische kunstgrepen. Ik kan me goed voorstellen dat anderen de medische mallemolen er wel voor over hebben en ik veroordeel niemand, maar mijn keuze zal het niet zijn.
In mijn familie is adoptie en pleegouderschap niet ongebruikelijk. Een nichtje van me is opgevoed door een oom en tante, omdat haar eigen moeder (mijn tante) overleed toen ze heel jong was en haar vader na een ongeval gehandicapt was. Dit nichtje heeft zelf twee prachtige kinderen uit India en geheel tegen de verwachting in ook een kind dat op natuurlijke wijze werd verwekt.
Een andere oom en tante van me hebben jarenlang een pleegkind in huis gehad, naast de drie kinderen die ze zelf hadden. Deze jongen is mede dankzij de inzet van dat gezin goed terechtgekomen, terwijl hij eigenlijk alles tegen had (moeder was prostituee, vader onbekend).
Ik heb zelf samen met mijn ex een half jaar een onofficieel pleegkind in huis gehad, een autistische jongen die niet meer welkom was bij zijn ouders en die doodongelukkig was in de instelling waar ze hem hadden weggestopt. Ik kan met trots zeggen dat mijn voormalig pleegje inmiddels archeologie studeert en samenwoont. Dat was niet gelukt als hij in de instelling was gebleven.
Misschien denk ik er wel veel te licht over (ik ken ook geadopteerde mensen die echt veel aanpassingsmoeilijkheden hebben gehad), maar ach, met een eigen kind is ook niet gezegd dat het allemaal van een leien dakje gaat lopen. We zullen zien.
Belle, ruimte genoeg.
__________________
|
