Nicoletta, van de ruimte bedoel ik letterlijk. We wonen voorlopig (tot we een eigen huisje hebben over 3-4jaar) nog in een appartement. We hebben 2 slaapkamers maar de 2e is echt niet groot genoeg om 2 bedjes in kwijt te kunnen.
En je hebt gelijk, vind ik, over je blik breed houden. En voor mij is kinderwens niet persé een biologisch kindje, al zou ik het wel ontzettend erg vinden als ik nooit zwanger zal kunnen zijn en borstvoeding geven etc... Maar ik ben er zeker van dat ik evenveel van een adoptiekindje of pleegkindje zou kunnen houden! Ik heb zoooooooveel liefde te geven!
Maar Toon is er ook nog en hij zou wél graag het héle traject doorlopen als dat nodig is. Hij bekijkt het ook allemaal veel nuchterder en relativeert alles wat meer. Omdat ik geen goeie cyclus had, hebben we eigenlijk nog maar héél weinig kansen gehad alhoewel we natuurlijk al wel een tijdje 'bezig' zijn. Hij vindt het daarom ook véél te snel om al naar andere mogelijkheden te kijken. Voor hem is adoptie de àllerlaatste toevlucht en pleegzorg iets extra wanneer je zelf een kindje hebt en volledig gesetteld bent...
Terwijl het voor mij m'n kinderwens allemaal zou kunnen vervullen én ik absoluut niet bereid ben om het héle traject te doorlopen. Als ik dit jaar niet zwanger ben, wil ik er ook mee stoppen en ik ga absoluut niet verder dan IUI. Ik wil niet zover gaan voor een biologisch kindje als er zoveel andere kindjes zijn die een thuis zoeken (dit is echt niet slecht bedoeld tov mensen die dit wél doen hè) en ik kan niet nog veel langer deze onzekerheid aan, denk ik. Het beheerst m'n leven veel te erg en ik word er alleen maar ongelukkig van..
Mounia, dankjewel!

Ik hoop ook dat de behandelingen ooit lukken en dan zal er zeker nog een pleegje komen. Maar ik ben ook wel erg bang voor het afscheid dat er dan weer mogelijk aan te pas zal komen. Ben iemand die zich nogal snel hecht en dat is voor mij het enige wat me een beetje tegenhoudt om toch eventueel voor pleegzorg te kiezen.
Voor jullie ook héél veel succes!