hallo,,ik heb lang zitten nadenken om op dit forum wat te tikken,maar ik kom het onderwerp elke dag tegen op zwangerschapspagina,,aangezien we proberen zwanger te raken van ons vierde kindje
Ik lees vaak verhalen van mensen die in twijfel zijn over wel of niet adopteren,,na het uitblijven van een zwangerschap.
Ik wil graag mijn eigen ervaring opschrijven en in mijn geval de positieve kanten van adoptie toelichten

ben zelf geadopteerd toen ik 6 maanden was.Ben toen bij twee hele lieve mensen terrecht gekomen die tervegeefs al 10 jaar bezig waren kinderen te krijgen!
In de loop der jaren werd ik erg nieuwsschierig naar mijn afkomst,en ben met behulp van ouders en de fiom achter mijn biologische ouders hun adres gekomen.
ze woonde allebij appart,maar wel in een straal van 20 km bij mij vandaan.
dus het eerste contact was al gauw gemaakt,met de bio vader,en al die tijd waren het mijn ouders die achter mij stonden.
al gauw bleek dat het niet was wat ik verwacht had en het voelde niet echt ok.had sterk het gevoel dat er dingen achter gehouden werden voor me en dat hij niet eerlijk was tegen me.

dus toen een tweede poging ondernomen om bio moeder te vinden.
dit bleek niet zo makkelijk te gaan,maar uiteindelijk na lang aandringen toch een ontmoeting bij de fiom gehad.
dit was heel vreemd en voelde erg bizar,des te meer omdat ik het me heel anders had voorgesteld
toen kwam bij mij voor het eerst het besef dat ik zo ontzettend dankbaar was voor het feit dat ik ter adoptie was afgestaan,en dat ik bij mijn ouders terecht was gekomen.

en toen begon het voor mij pas echt,,,na de bevalling van mijn oudste dochter
heb me nog nooit zo"verdrietig,,schuldig,boos,slecht,eenzaam,maar bovenal änders" gevoeld als toen,,8 jaar geleden!
heeft heel wat tijd nodig gehad maar mede door de goede zorg van mijn ouders en man,ben ik er toch uitgeklommen na een jaar.
heb daarna nog 2 prachtige dochters gekregen,,en na elke bevalling werd bij mij het gevoel van begrip sterker!!
begrip????JA BEGRIP, want ik kon niet anders bedenken dat je alleen in uiterste nood afstand zou doen van je kind
dan moest de situatie wel zo dusdanig ernstig zijn,,want het is een hele nobele beslissing om je kind af te staan,ten behoeve van het kind.

eerst zag ik dit natuurlijk niet zo,ik was eerder boos en voelde me erg in de steek gelaten,maar was ook een paar jaar jonger,,dus had nog niet de ervaring die ik nu heb

en toch bleef het knagen,,dat gevoel van er klopt iets niet,,want de werkelijke reden waarom ik afgestaan was,,is me nooit verteld!!

tot dat er deze zomer wat gebeurde waardoor mijn hele puzzel in elkaar viel!!!
in de vakantie kreeg ik puur bij toeval{hoezo er is meer tussen hemel en aarde???} te horen dat mijn bio moeder dood gevonden was in haar huisje!ze was nog jong,,53!
ik had dit nooit geweten als er niet toevallig iemand uit het dorp waar ik woon,,al 8 jaar bij haar thuis kwam,in de vorm van hulpverlener!en die had een foto van mij zien staan{die ik toevallig 12 jaar terug had opgestuurd,sinds dien had ik geen contact meer gehad}.dus zij kwam mij persoonlijk het nieuws vertellen,en ze vertelde me toe iets waardoor al mijn twiijfels over wel of niet adopteren in 1x weg vaagde!!

mijn bio moeder bleek een verstandelijke beperking te hebben en functioneerde dus verstandelijk op het niveau van een 12 jarige
en daarbij had ze nog allerlei stoornissen op het geestelijk vlak.
ben er geweest om afscheid te nemen en heb met eigen ogen gezien hoe ze woonde{ze woonde in een opvangcentrum onder begeleiding}.wat een trieste toestand zeg!!!
ben er echt ff goed ziek van geweest!en heb heel wat tranen gelaten,want het was wel de vrouw die mij het leven had geschonken!
maar achteraf gezien had me gevoel me niet in de steek gelaten,,want ze had me niet afgestaan omdat ze me niet wou,,nee ze had geen keus!!!!

dus vandaar even mijn verhaal{en om het ff van me af te zetten} en om aan te geven dat adoptie een keuze is die je heel bewust maakt omdat je echt niet anders kan!!

en voor alle mensen die willen adopten zou ik zeggen,,,doe het,,geef het kind een nieuwe toekomst,,eentje met veel liefde en zorg,,dan komt het helemaal ok!!
heb nu zelf gezien waaraan ik ontsnapt ben,,en geloof me,,,,dat was niet fraai!!

heb het nu goed voor elkaar dankzij mijn ouders en natuurlijk mezelf
hoop dat er iemand is die het leest.
groetjes,,,,,

Wat goed dat je hier je verhaal doet. Ik weet gewoon even niet hoe ik moet reageren.

Knuffel voor jou.

Dank je wel,,doet me goed

hoi nummer 4 !

Jeetje wat zal het in het begin moeilijk zijn geweest toen je zo weinig antwoorden had !
Gelukkig ben je er later wel achter gekomen , maar niet op een prettige manier.

Ik denk er weleens over na .. Moeders die hun kindje ter adoptie afstaan.
Volgens mij heeft iedere moeder liefde voor haar kind en doet het gods gruwelijk veel pijn om elke dag met die beslissing verder te leven.
Ik heb zoveel respect voor de moeders die de beslissing gemaakt omwille voor een betere toekomst voor hun kind.

Veel liefs

heyy,,ja dat is dus ook mijn boodschap
hoorde van een zus van haar tijdens de begravenis dat ze heel hard gehuild had dat ik weg gehaald was vlak na de geboortedan krijg je wel ff kippevel!
je maakt zo;n beslissing echt niet zomaar,maar ik ben wel het levende bewijs dat een kind adopteren zooooo de moeite waard is!
je geeft een kind de kans om op te groeien in een stabiele omgeving!

thanks dat jullie reageren en me stukje gelezen hebben,,,doet me echt goed!!

xxx nummer 4

heel erg bedankt voor je verhaal!!

wij zijn bezig met de adoptieprocedure en hebben net de bijeenkomsten afgerond, uiteraard hebben wij veel twijfels of het wel juist is wat we doen een kind weghalen uit z'n omgeving/land. zijn biomoeders bijv niet onder druk gezet e.d.

het blijkt maar weer je doet nooit "zomaar" afstand van je kind. dat kwam ook in de bijeenkomsten naar voren afstandsmoeders kiezen heel duidelijk voor het LEVEN van hun kind.

nogmaals dankjewel en veel geluk.

grtjs
mama1977

heeey mama1977
Nou ben ik het die met kippevel zit
erg lief je reactie en zo mooi dat je het juist nu op dit moment leest
ik heb veel respect voor mensen die de keuze maken om een kind te adopteren,,want het is best een grote stap in je verdere leven!
Ik weet zeker dat het kind dat bij jullie terecht gaat komen erg gelukkig gaat worden!
want mensen die deze beslissing maken,hebben vaak al zo veel meegemaakt en ook zo veel liefde te geven!!!

ik wens jullie heel veel succes met de adoptie procedure,en ben erg benieuwd eigenlijk wanneer jullie procedure gaat starten

voor mensen zoals jullie{en mijn ouders natuurlijk} heb ik ook dit verhaal neergezet.
meestal worden alleen de moeilijkheden omtrend adoptie verteld,,kijk maar naar spoorloos,.
heb als tip voor jullie"wees naar jullie kind altijd eerlijk en open over de adoptie ook als ze ouder worden,,en je zult zien dat je enorm veel wadering ervoor terug krijgt

heel veel succes en veel liefs van mij

dankje wel voor je reactie... erg lief

momenteel hebben we de VIA bijeenkomsten achter de rug en moeten we wachten op het gezinsonderzoek (waarschijnlijk ruim een half jaar want de raad heeft achterstanden) daarna volgt hopelijk de beginseltoestemming.

grappig dat je "spoorloos" vermeld. ik heb namelijk al van een aantal geaopteerden gehoord dat ze helemaal niet willen zoeken zoals in die programma's te zien is. en ze hebben ook lang niet allemaal crisissen e.d. Wat dat betreft krijg je in de hele procedure altijd te horen wat er mis kan gaan (ook bij de bijeenkomsten) en dat hoeft natuurlijk allemaal niet te gebeuren.

open en eerlijk zullen we zeker zijn. in ons geval wordt namelijk het verschil nog wat benadrukt omdat we ook nog een biozoon hebben, dus stel het wordt een donker kindje dan zul je natuurlijk ook sneller reacties krijgen van je omgeving (krijgen we nu al maar da's veelal onbegrip en inderdaad mensen die alleen de spoorloosverhalen kennen)

grtjs
mama1977

en zo is het maar nethet is meestal een reactie uit onwetendheid.ben zelf nederlandse,dus er viel aan mij niet veel te glurenmaar heb wel vaak moeten horen dat ik mijn talenten en uiterlijk toch wel van een ander moest hebben,,want dat is contra mijn ouders!!!!

en wat betreft je biozoon,,denk dat dat wel goed zit hoor,,anders begin je er niet aan.

heel veel succes verder.
xxx van mij

Ik ben ook geadopteerd en je kind ter adoptie afstaan is niet altijd een heldendaad.. mijn ouders waren en de drugs en kwamen niet eens opdagen bij de rechtszaak voor de ondertoezichtstelling dus geloof me er zijn ouders... die zeg gewoon niet interesseren voor hun kroost. ..