Hoi Herma,
Dat niet kunnen scheiden klinkt echt heel erg bekend. De beslissing om te stoppen met de MMM hebben we puur rationeel genomen. Voelde me emotioneel en lichamelijk een wrak en heb ook heel duidelijk gezegd dat de laatste ivf in de diepvries stond (dus niet in de koelkast

) zeg nooit nooit zeg maar. Gedurende de periode dat we bezig waren met de VIA en de RvK waren we er eigenlijk wel achter dat we dit ook echt wilden. De raadsmedewerker verwoorde het ook mooi: de adoptie was een opzichzelfstaande wens geworden, naast de kinderwens zeg maar. Het los laten van het niet zelf zwanger zullen zijn was bij mij nog niet afgerond. Had er ondertussen wel vrede mee omdat ik wist dat er hoe dan ook een kindje in ons huis zou rondlopen, maar dat betekende nog niet dat het geen pijn meer deed.
Andersom is het nu ook heel raar om 'on hold' te staan wat betreft de adoptie. We zaten daar zo enorm in dat we echt moesten omschakelen toen ik ineens wel zwanger bleek.
Dus laat je gevoelens maar lekker toe, heel normaal lijkt me. Het is niet niets om afscheid te moeten nemen van het biologisch moederschap.
Liefs PCOmiep