Als de IVF behandelingen niet aanslaan willen we gaan adopteren maar nu vragen wij ons af, hoe doen jullie het met de voornaam.

stel je kindje heeft een moeilijke voornaam of een voornaam die je niet mooi vindt, ga je dit dan veranderen?

Ik ben benieuwd naar jullie mening.

Gr Silvana

Ik zou het niet doen, maar dat is persoonlijk. In de eerste plaats omdat ik vind dat een naam bij een persoon hoort.
Bovendien is de naam misschien wel het enige wat het kind nog van de biologische ouder(s) heeft meegekregen.
Bij een ouder kindje lijkt het me helemaal niet verstandig om de naam te veranderen, omdat het kind al aan die naam gewend is.

wij hebben er voor gekozen (wordt ook aan je gevraagd trouwens in het gezinsonderzoek en in het rapport vermeld) dat we de voornaam liefst willen houden zoals ie is tenzij hij onuitspreekbaar is dan zal onze zoon/dochter worden vernoemd naar mijn oma. net zoals onze biozoon is vernoemd naar de opa van mijn man en wordt zijn originele naam z'n tweede doopnaam.

het is inderdaad een heel persoonlijke keuze en in het geval van oudere kinderen is het helemaal niet handig om naam te wisselen. het is trouwens niet zo dat biologische ouders altijd een naam geven, als kindjes te vondeling worden gelegd of meteen na geboorte worden weggehaald krijgen ze vaak van het verplegend personeel of in het kindertehuis pas een naam.

Naast het afnemen van wellicht de laatste gift van de ouders mbt de naam, neem je daarmee ook in een fors aantal gevallen de identiteit af. Denk je in; je wordt geboren als Hue in China. Je eet in het kindertehuis waar je je tot aan dan toe leeft elke maaltijd rijst. Ineens komen er twee blanken heel blij aan je bedje staan en beweren dat ze je nieuwe pappa en mamma zijn. Je gaat na enige tijd met ze mee en ineens heet je geen Hue meer maar Bram en krijg je brood als maaltijd. Dan is iedereen ontzettend blij dat je in NL bent en jij herkent niks meer van je vorige omgeving als zijnde je veilige omgeving. Mensen spreken ineens andere talen dan jouw taal. Gelukkig herken je wel een beetje die twee blanken maar daar is ook alles meegezegd.

Snap je hoe enorm ingrijpend dit alles is? Je identiteit is altijd zo belangrijk...

Daarnaast wil ik nog iets heftigs zeggen. Je zegt dat als je ivf niet aanslaat jullie willen gaan adopteren. Dat is iets wat ik zooooo onjuist vind. Je MOET willen adopteren. Niet als vervanging van je biologische kindje. Vergis je niet in het traject. Maar vooral vergis je niet dat het leven met een adoptiekindje echt niet altijd alleen zwitszal is! Deze kindjes heben hoe je het went of keert een verleden, soms een heftig verleden. Natuurlijk gun je deze kindjes een prachtig leven, maar vergis je er niet in. Wil en kun je dit aan??

Adoptie en biologische kinderen zijn zo ontzettend verschillend. Het een is geen vervanging van de ander en omgekeerd.....

Ondanks het niet altijd gegeven is door de biologische ouders, het is wel de identiteit van het kindje!!

hoi meiden ,
ik ben zelf geadopteerd en heb destijds mn naam gekregen in het kindertehuis waar ik in zat of mn naam heeft mijn biologische moeder uitgekozen (dit weten we niet).

toen ik bij mijn adoptie ouders kwam heb ik een andere roepnaam gekregen , maar draag mn eerste echte naam nog altijd met me mee. (mn roepnaam is mn 2e naam)

ik zelf persoonlijk vind het prettig dat ik een andere roepnaam heb gekregen. al vergeet ik natuurlijk mn eigen echte naam nooit. maar ik ben tijden zo boos geweest op mn biologische ouders , die ik niet eens ken , dat ik het fijn vond om niet hun naam te dragen.

Ik vind het mooi dat je daar zo over nadenkt.

sterkte met alles!

Ik vind dat je wel heel hard bent eerlijk gezegd. Ze heeft al heel wat jaren kinderwens en dat ze nu aan adoptie gaat denken vind ik helemaal niet vreemd of onjuist. Er zijn talloze mensen die pas aan adoptie gaan denken op het moment ze zelf geen kinderen kunnen krijgen en dan ook goede adoptie-ouders zijn. Een oud-collega van mij kon geen tweede kind krijgen, omdat ze anders in een rolstoel zou belanden, en heeft toen voor een adoptiekindje uit China gekozen, maar als zij dat lichamelijke probleem niet had gehad, was het wel een biologisch kindje geworden. Ze is minstens zo'n goede moeder voor het adoptiekindje als voor haar biologische kindje en bij haar was het in eerste instantie echt wel een vervanging, zoals bij veel mensen. Als je op een gegeven moment geen kind van jezelf kunt krijgen, kan adoptie iets zijn waar je aan gaat denken en het kan zijn dat er ook dan pas bewust voor gaat kiezen, niet eerder. Door het hele adoptietraject kom je er dan heus wel achter dat dit niet allemaal rozengeur en manenschijn is.

Persoonlijk vind ik ook dat je de naam van het kindje niet moet veranderen, tenzij het kindje dit zelf heel graag zou willen.
Ik heb zelfs de naam van mn hondje niet veranderd, omdat zij hier al aan gewend was

Dan denk ik dat ik niet helemaal duidelijk genoeg was. Ik vind het helemaal niet onjuist om hierover na te denken wat nu nog je opties zijn en al helemaal niet dat je geen geweldige adoptiemoeder kunt zijn. Het enige waar ik op hamer is dat adoptie niet hetzelfde als een biologisch kindje. Hoe je het wendt of keert. In mijn ogen moeten het twee zaken naast elkaar zijn. Eerst verwerken dat het je zelf niet zal gaan lukken (om wat voor redenen dan ook) en daarna pas kijken of er andere wegen beschikbaar zijn waardoor je toch je kinderwens in vervulling kan laten gaan. Die kinderwens kun je zo breed als je wens is invullen. Iedereen kan daarin eigen keuzes maken.

Maar ik ben juist zo duidelijk en direct omdat er achter mijn eigen verhaal ook een heel stuk verdriet zit en ik nu een pleegkindje in huis heb. Ook in onze situatie moesten wij keuzes maken en ik kan je verzekeren die waren keihard. We zijn immers niet voor niks "bewust gestopt".

Door eigen ervaring ben ik me er echt bewust van geworden dat ik kortgezegd niet voor "vervanging van" ben maar wel voor "aanvulling op". Hierin zit echt een wezenlijk verschil. Dat maakt niet dat je minstens zo'n goede moeder zou kunnen zijn als je nu zou zijn voor een adoptiekindje als voor een biologisch kindje. Dat geloof ik onmiddelijk. Maar als je een adoptiekindje krijgt waar je om wat voor reden geen klik hebt, dan heb je echt een probleem. Adoptie moet dan echt een bewuste keuze zijn om je staande te kunnen houden.

Als je het zo stelt ben ik het helemaal met je eens.
Wij hebben trouwens ook over adoptie nagedacht, maar wij hebben er bewust voor gekozen het niet te doen omdat het zo'n vreselijk lang traject is, waar je ook weer met allerlei teleurstellingen te maken kunt krijgen en dat trek ik gewoonweg niet meer.
Ik zou het ook wel anders vinden dan een biologisch kind. Voor mij zou het enerzijds uiteraard zijn vanwege mijn moedergevoelens, maar ook om zo'n kindje te helpen. Wat veel van die kindjes hebben meegemaakt is gewoon vreselijk en ik wilde daar iets voor betekenen. Om die reden heb ik ook aan pleegzorg gedacht, maar mijn man wil dit niet, dus heb ik me daarbij neergelegd.
Ik vind het super dat jullie daar wel voor hebben gekozen en hoop dat jullie op die manier dan toch het geluk mag ervaren.

Ik heb even een vraagje.. Waarom is het zo dat mensen persé kinderen uit het buitenland adopteren?Terwijl er hier zooo veel kinderen op de wachtlijsten staan die in tehuizen zitten???Ik heb me dit altijd afgevraagd!!