Precies Saskia! Het opgeven van onze kinderwens dat nooit, maar soms kun je wat water bij de wijn doen. Tuurlijk is er altijd een klein teer plekje in mijn hart dat ik nooit een kindje zal zien wat uit ons is geboren, maar dat plekje mag er zijn. Ik koester het zelfs. Het hoort bij ons, net als de vijf vlindertjes in mijn hart.

Zo was mijn uitspraak ook heel lang; Na 2 jaar leven in de ban van De Streep, is het genoeg. Tijd voor mijn eigen streep, geen strepen meer. Dit écht voelen gaf me rust, er viel een last van mijn schouders en ik kon mijn rug weer rechttrekken.

Echt, als de MMM te koste van jezelf, je partner of je relatie gaat, trek dan die streep!!! En op tijd, niet als je al met een been in de afgrond staat.

Kun je onder woorden brengen Saskia wat hetgeen is dat je tegenhoudt om door te pakken?

Ik twijfel omdat we nu nog voldoende energie hebben voor de mmm en er ook nog sterk in geloven dat het gaat lukken.
Maar adoptie kriebelt ook heel erg. Ik denk niet dat nu het moment is om het allebei naast elkaar te laten lopen.
Adoptie een zware en lange weg. Vooral de duur van het proces staat ons tegen. Dat is de reden waarom we ons nu in willen laten schrijven. Ik vind dat geen goede reden. Als we aan adoptie beginnen, wil ik niet afhaken en wil ik er echt voor gaan.
We zouden best wel een bio-kindje en een adoptiekindje willen, heel graag zelfs!
Maar ik denk dat het beter is om eerst het ene af te sluiten en dan pas verder te gaan met het andere.
Het BKA-nummer aanvragen zou ik wel al in een eerder stadium doen om tijd te winnen, maar nu is te vroeg.

@ Nicoletta: wat ben ik blij met jouw reactie! Ik vind dat je een geweldige keuze hebt gemaakt en vind het ook heel knap dat je die beslissing hebt durven nemen. Het is niet makkelijk om de knoop door te hakken en je kinderwens op te geven, of zoals jij zegt 'een streep te trekken'. Het is zo verleidelijk om maar steeds door te gaan, want telkens denk je 'stel dat het bij een volgende poging wel lukt'. Ik vind het wel heel verdrietig om te horen dat je zoveel miskramen hebt gehad. Wat moet dat zwaar zijn, om telkens zielsgelukkig te zijn met een zwangerschap om vervolgens rechtstreeks over te gaan in weer een teleurstelling. Ik denk inderdaad dat jullie keuze een hele goede is geweest, je leven zal er een stuk vrolijker en rijker van zijn geworden ! Door jouw verhaal ben ik trouwens wel erg nieuwsgierig geworden naar de rest van je verhaal. Je schreef dat ik ergens mee zou kunnen kletsen/lezen. Waar is dat? Ik zou het heel interessant vinden om de ervaringen van meer pleeg- en/of adoptieouders te lezen. Dat helpt echt om de juiste keuzes te maken.

Mijn man en ik beginnen het ook steeds vervelender te vinden dat anderen ons als een soort 'slachtoffer' zien waar je medelijden mee hebt. We gaan onszelf daardoor ook steeds meer zien als 'die mensen die ook altijd pech hebben en bij wie het steeds mislukt', terwijl er ook een heleboel goede dingen in ons leven zijn en we het samen heel fijn hebben! Door de MMM ben je steeds bezig met iets wat mislukt, terwijl wij ons liever richten op iets positiefs. Een adoptie- of pleegzorgtraject lijkt me wel iets positiefs, ook al duurt het lang en gaat dat ook niet zonder slag of stoot. Maar anderzijds blijft het verleidelijk om eerst de MMM af te maken. In elk geval het IUI-traject gaan we wel afmaken, maar daarna weet ik het nog zo net niet. We hebben wel besloten de komende tijd wat meer te gaan sparen, met in ons achterhoofd dat er misschien wel ooit een dure adoptie komt.

Voor ons is adoptie op dit moment onze eerste keuze na de medische molen, puur om de reden dat dat voor altijd is. Ik zou me kunnen voorstellen dat we later ooit nog ook voor pleegzorg zullen kiezen. Het lange wachten bij adoptie is vervelend, maar anderzijds geeft het ook de tijd om wat te sparen en nog even met z'n tweeen van het leven te genieten.

@ Saskia: Je geeft aan dat als je voor adoptie zou kiezen, je er direct helemaal voor zou willen gaan. Zelf denk ik daar wat anders over. Volgens mij is er helemaal niks mis mee om halverwege het adoptietraject dit toch niet door te zetten (behalve dan dat je portemonnee er wat dunner door is geworden). Er zijn genoeg adoptieouders, dus het is helemaal geen probleem als er veel voortijdig afhaken. Voor ons was de beslissing om een BKA-nummer aan te vragen nog juist helemaal geen definitieve keuze voor adoptie. Ik zie de VIA juist als een kans om goed inzicht te krijgen wat adoptie inhoudt, en het lijkt me juist goed om op basis daarvan te beslissen of het wat voor ons is.

Graag gedaan hoor Lien! Jouw woorden zijn precies onze beweegredenen geweest. We wilden niet zielig zijn en ons al helemaal niet meer zo voelen. Tuurlijk waren die miskramen enorm verdrietig en tuurlijk waren we steeds opnieuw enorm teleurgesteld. Maar wat ik al zei, we wilden niet kost wat het kost doorgaan.

Ik heb in dit forum ook geschreven; geen adoptie maar pleegzorg. Dat is een heel verhaal geworden en geeft ook niet precies weer hoe we tot dit besluit zijn gekomen.
Als ik je een tip mag geven, ga samen met je partner zitten, neem desnoods een wijntje en toastjes erbij , en pak allebei een schrijfblok. Ga dan opschrijven wat jouw eigen definititie is van "kinderwens". Kijk dan eens wat jullie allebei hierin belangrijk vinden. Ik wil je onze conclusie wel vertellen, maar dan heb ik je al teveel gestuurd en het is juist zo fijn om het 'open' te doen.

Ook kun je een soort lijst maken met evt wensen van invulling van je kinderwens en de voors en tegens samen bespreken. Dan bedoel ik echt van lid worden van bv Foster Plan tot doorgaan met jullie eigen kinderwens. Dat was enorm verhelderend voor ons en bleek dat adoptie eigenlijk helemaal niet zo'n keiharde eis hoeft te zijn. Langdurige pleegzorg was eigenlijk een prima plaatsvervanger (die kindjes blijven vaak ook van moment tot plaatsing tot aan tenminste hun 18e bij je, dus dat hoeft niet anders te zijn). Weet je, als je eenmaal afstapt van de wens van een kindje van julliezelf gaan er veel meer deuren voor jullie open dan jullie nu kunnen bedenken. Dat is echt waar! Wees realistisch, maar bekijk het ook eens met humor. Soms ben ik echt blij dat ik niet opgerekt en uitgelubberd ben van een zwangerschap en nooit kotsmisselijk boven de pot heb hoeven hangen. Dat kan best wel relativerend werken, al kan je er ook op de verkeerde momenten in een depri moment schieten. Maar ook die kom je echt wel met jouw instelling te boven. Wees eerlijk naar je zelf. Vind je het genoeg geweest, kun je vrede hebben met rust. Verlang je naar rust? Die last van je schouders?

Dit is mijn topic geweest en kun je het traject een beetje teruglezen; "Translocatie geconstateerd en wat nu" ?

Lieve Lien,

wauw, wat herken ik me in jouw verhaal. Het beschrijft echt perfect hoe ik me een dik jaar geleden voelde! (afgezien van je laatste punt over God, ik ben namelijk niet echt gelovig )
Ik zal je even onze situatie beschrijven; wij waren in aug. 2007 met de pil gestopt met het verlangen naar een beebje. Toen we een jaar later nog niet zwanger waren, zijn we naar de gyn gestapt en kon ik starten met hormonale behandelingen. In april vorig jaar bleek dat dit ook niet zijn werk deed en aangezien mijn man zijn zaad ook niet optimaal was, werden we doorverwezen voor IUI. Begin juni onze intake gehad en in juli mochten we starten. Eind juni testte ik echter positief en het vervolg kan je aan m'n banner zien.
Toen we met de behandelingen starten, zijn we ook naar een info-avond over pleegzorg geweest. Mijn hart stond namelijk helemaal open voor een kindje en dat hoefde voor mij echt niet persé een bio-kindje te zijn. Ik wilde ook heel graag adopteren maar dat wou mijn man absoluut niet (slechte ervaring in zijn familie...). Na de info-avond was ik wild enthousiast maar mijn man had nog zijn twijfels. We waren er allebei over uit dat we niet koste wat kost voor een bio-kindje wilden gaan maar mijn man wilde nog wel graag IUI proberen. Dat was voor ons dan ook de grens (op dat moment).
We hadden besloten om dat jaar nog af te wachten en de kwestie begin 2011 nog eens open te gooien en te zien hoe we er dan tegenover stonden, na enkele IUI's en na 2.5 jaar wachten op een bio-kindje.

Wij hebben uiteindelijk de keuze niet moeten maken maar ik ben er zeker van dat ik even blij geweest zou zijn met een pleeg- of adoptiekindje. Ik kan niet zeggen dat ik het even graag zou gezien hebben omdat ik nu wél een bio-kindje heb en daar spelen véél hormonen bij mee maar ik kan wel zeggen dat het me even gelukkig zou gemaakt hebben om een kindje met minder kansen een mooie thuis te bieden.

Wat hier ook wel meespeelde was dat mijn man het niet zag zitten om naast pleegzorg ook nog verder te gaan voor een bio-kindje terwijl ik deze twee wel naast mekaar kon leggen en nu nog altijd kan. Helaas zal het er hier dan ook voor een hele tijd nog niet inzitten om een pleegkindje te krijgen.
Mijn man was/is erg bang dat hij niet voldoende liefde aan een 'vreemd' kindje kan geven...

Lieve meid, ik hoop dat jullie een keuze kunnen maken die jullie allebei volkomen gelukkig maakt maar bovenal hoop ik dat jullie die keuze eigenlijk niet moeten maken gewoon omdat het zo oneerlijk is!

Dikke knuffel!

Er is zeker niks mis mee om halverwege niet door te zetten. Maar wij hebben zelf wel het gevoel om pas te starten als we zelf echt voor adoptie willen gaan. Als dan halverwege blijkt dat het toch niet bij ons past, zouden we natuurlijk wel afhaken. Maar als ik in het begin al niet het gevoel heb dat ik er voor de volle 100% voor wil gaan, dan begin ik er liever (nog) niet aan.
Ik heb een informatiepakket aangevraagd. Das al een flinke stap voor mij

@Elke: bedankt voor je reactie! En wat fijn dat jullie uiteindelijk de keuze niet hebben hoeven maken ! GEFELICITEERD nog met de geboorte van jullie kindje ! Fijn dat zelfs het IUI-traject jullie bespaard is gebleven ! Het lijkt me toch ook wel heel bijzonder om de genen van jou en je man in een kindje gecombineerd te zien ! Heb je een zoon of een dochter?
Wel fijn om te lezen dat meer mensen met dezelfde keuzes worstelen. Maar natuurlijk hoop ik ook dat we uiteindelijk geen keuze hoeven te maken

@ Saskia: alle begrip hoor, dat jullie nog even wachten met aanmelden :-) Ik snap wel dat je er eerst zeker van wilt zijn of het jou en je man wat lijkt om te adopteren, alvorens je aan te melden.
Voor ons was het zo dat we ook door onze leeftijden (ik 31, man 33) niet te lang wilden wachten, omdat adoptie wel 6 jaar kan duren. En het leeftijdsverschil tussen de oudste ouder en het kind mag maximaal 40 jaar zijn. Dus wij vonden het ook gewoon 'veiliger' om onszelf alvast aan te melden.

Leeftijd speelt ook zeker mee, Lien. Ik snap jullie keuze daarom ook heel goed.
Wij zijn 25 en 28, dus we hebben ook nog wel de tijd zeg maar.

Balen! Zojuist gezien op internet dat onze VIA nu gepland staat voor feb 2011. Dat was hiervoor nog nov 2010, dus is drie maanden verschoven. We hadden een mooie planning om van nov-feb te pauzeren met de MMM en ons volledig op de VIA te storten. Maar als we nu gaan pauzeren tot na de VIA, wordt het wel een erg lange pauze.... Hmmmm, we moeten er nog maar eens goed over nadenken wat we willen...