Hoi meiden,

Op het moment zijn wij met onze tweede IUI poging bezig. Tegelijk denken we er al over na wat we willen als dit niet gaat lukken. Gaan we dan door voor IVF? Of stoppen we na de IUI en gaan we ons richten op adoptie? We hebben sinds januari al een BKA-nummer en gaan waarschijnlijk in november met de VIA-cursus starten.

Op het forum merk ik dat de meeste meiden in dit stadium nog niet zo bezig zijn met de vraag 'wat als het niet gaat lukken?' en voor velen is het ook vrij vanzelfsprekend om tot het uiterste door te gaan. Voor mij helpt het heel goed om over alternatieven na te denken. Ik denk namelijk dat wij ook heel gelukkig zouden kunnen worden met een of meerdere geadopteerde kinderen (terwijl ik me heel goed besef dat dit ook geen makkelijke weg is, en dat het zorgen voor adoptiekinderen vaak veel van ouders vraagt). Of misschien zouden wij in de toekomst ook pleegzorg nog wel een optie vinden.

Ik zou het fijn vinden om in contact te komen met meiden die met dezelfde vragen worstelen of geworsteld hebben. Of met meiden die vanuit hun ervaring hierin adviezen kunnen geven.
Welke keuzes hebben jullie gemaakt en welke overwegingen hebben daarbij een rol gespeeld?

De belangrijkste gedachten die bij mij meespelen zijn:

Voor doorgaan met de MMM:
- Misschien krijg ik spijt als ik eerder stop
- Het lijkt me heel bijzonder om de genen van mijn man en mij gecombineerd te zien in een biologisch eigen kindje
- Ik zou heel graag willen ervaren hoe het is om zwanger te zijn en zelf een kind op de wereld te zetten
- Ik moet me niet laten leiden door angst voor het IVF-traject
- Is het wel goed om een kind uit eigen land+cultuur weg te halen?

Voor stoppen en kiezen voor adoptie:
- Er zijn al veel te veel mensen op de wereld, dus waarom zouden wij zoveel moeite doen om er nog eentje bij te maken?
- IVF brengt ook risico's met zich mee
- Het is zonde om nog een jaar van ons leven te laten beheersen door de MMM
- Ik denk dat wij goede ouders zouden kunnen zijn voor een kindje dat in eigen land nauwelijks kansen heeft
- Ik weet zeker dat we van een adoptiekindje net zoveel zouden houden als van een biologisch eigen kindje
- het meemaken van een adoptieproces lijkt me bijna net zo bijzonder als het meemaken van een zwangerschap
- Misschien heeft God wel een ander plan met ons dan het krijgen van eigen kinderen. Misschien is er een reden dat het bij ons niet lukt en wordt ons zo de weg gewezen in een andere richting?

Ik realiseer me dat het een heel verhaal is geworden wat voor velen misschien niet zo interessant is. Voor mij helpt het in elk geval wel om zo alles eens op een rij te zetten! Het zou leuk zijn als er reacties op komen :-)

ik heb geen ervaring, maar vind dat je al een eind op weg bent om een weloverwogen keuze te maken! Ik zou zeggen: verdiep je nog in het pleegtraject en je kunt voor alle 3 de opties een lijstje maken..
Praat er iig over met je man, hoe hij het beleeft. Ik weet niet of je tijdens de VIA cursus nog in de MMM mag zitten? maar dat weten er hier ongetwijfeld wel!

Succes meid en ik hoop dat je moederhart snel gevuld is!

Hoi Taliaa,allereerst natuurlijk van harte gefeliciteerd met je tweede zwangerschap !! Ik zie dat je ook in de MMM hebt gezeten. Op welke manier ben je uiteindelijk zwanger geworden?

Lief dat je zo'n leuke reactie op mijn berichtje hebt geschreven Tijdens de VIA mag je volgens mij nog wel in de MMM zitten, maar niet meer tijdens het raadsonderzoek. Maar zoals het er nu uitziet, is het IUI-traject een heel eind achter de rug als de VIA begint. Dus we hebben al bedacht dat we dan een pauze inlassen in de MMM en pas na de VIA definitief beslissen welke keuze we gaan maken.

Hoi Lien,

ik herken je verhaal zeker. Ik worstel met dezelfde vragen. Wij hebben de cursus in aug/sept dit jaar. Maar ik wil na 3 mislukte ivf pogingen zeker nog doorgaan met ivf. Omdat adoptie ook nog zo lang duurt vind ik het persoonlijk zonde om niet door te gaan met ivf. Ik kan en wil dat hoofdstuk nog niet afsluiten. Ik snap natuurlijk heel goed dat er een moment in de adoptie procedure komt dat je moet kiezen voor adoptie of behandelingen, omdat het kindje wat je adopteert op de eerste plaats moet staan en dat je niet met je hoofd nog bij ivf bent en het geacepteerd meot hebben. Maar al 5 jaar van te voren vind ik wel erg lang.

Ik ben dus ook benieuwt wie een antwoord weet op deze vraag. ik had in mijn topic ( via cursus aug/sept) ook deze vraag gesteld.

Groetjes Herma

Lieve lieve Lien,

Ik ken je uit het IUI in mei-topic en ik kwam toevallig dit topic tegen. Je bent niet de enige die al zo ver vooruit denkt
Het verschil tussen ons is dat wij wel zeker voor IVF gaan, maar dat wil niet zeggen dat we niet regelmatig nadenken over wat we van plan zijn als het niet lukt.
Onze kansen met IUI zijn ook heel erg klein, omdat het zaad van mijn man echt op het randje is. Dus de stap naar IVF is voor ons waarschijnlijk minder groot dan voor jou. Wij hebben IVF al een langere tijd in ons hoofd. Sterker nog, wij hadden na de zaaduitslag niet eens verwacht dat IUI nog een mogelijkheid zou zijn.
Dus daar zit het verschil wel in.
Maar ik weet ook dat we niet oneindig voor IVF kunnen/willen gaan. En wat dan? Wat als het niet gelukt is na IVF?
Dat vragen wij ons regelmatig af.
We vinden adoptie iets prachtigs en staan er zeker voor open. Ik zie alleen heel erg op tegen het lange slopende proces waar heel veel teleurstellingen bij komen kijken.
Adoptie gaat absoluut niet van een leien dakje.
IVF ook niet, dat weet ik wel. Maar ook bij adoptie heb je een steeds grotere kans met lege handen achter te blijven. Tenminste, als je niet openstaat voor special need.
Wij staan daar niet voor open. Het klinkt hard, want als we een gehandicapt kindje zouden krijgen dan zouden we daar oneindig veel van houden natuurlijk. Maar bij adoptie kun je ervoor kiezen en dat maakt het net even anders.
Ik las laatst in de krant dat de kans om een gezond kindje te adopteren steeds kleiner wordt en over een aantal jaren zelfs onmogelijk. Dat zet mij ook aan het denken.
Want na teleurstelling van de hele mmm denk ik niet dat ik ook nog teleurstellingen van het adoptieproces zou kunnen verwerken. Tenminste niet zo'n grote teleurstellingen dat je uiteindelijk nog steeds met lege handen achterblijft.
Ik vind het heel moeilijk allemaal!!!

@ Herma, bedankt voor je reactie! Het is inderdaad wel frustrerend dat het adoptietraject zo lang duurt! Vanaf het moment van het raadsonderzoek mag je sowieso geen IVF meer doen, maar voor die tijd kun je natuurlijk nog wel van de mogelijkheden gebruik maken. Ik kan me voorstellen dat je die laatste kansen op een biologisch eigen kindje nog wel wilt aangrijpen! Voor ons is de kans groot dat we op een bepaald moment moeten kiezen: of raadsonderzoek of IVF proberen. Want bij ons komt de VIA al vlak na de IUI waarschijnlijk. En dat vind ik een lastige keuze. Want hoe ouder we worden, hoe kleiner ook de kansen op een geslaagd adoptietraject (mijn man is 33 en ik 31).

@Saskia, wat lief dat je hier even reageert :-) Ik snap jouw redenering heel goed en snap ook dat jullie zeker voor IVF gaan kiezen. Maar wel heel verstandig om al verder vooruit te denken. Hebben jullie al overwogen om je alvast aan te melden voor adoptie? Dat scheelt uiteindelijk in de wachttijd, maar zo te zien ben jij nog redelijk jong. Als je man niet al te veel ouder is, hebben jullie ook nog wel ruim de tijd om na de IVF het adoptietraject in te gaan.

Het helpt mij heel erg dat we een soort 'plan B' hebben, want een leven zonder kinderen kan ik me haast niet voorstellen. Ik ben zelf van kinds af aan al een echt 'kindermens' geweest, ik heb als tiener veel oppasbaantjes gehad en ook in mijn werk ben ik dagelijks met kinderen bezig (ben kinderpsycholoog). Het voelt zo oneerlijk dat ik de gave heb gekregen om goed met kinderen om te kunnen gaan en tegelijk dat ik zelf geen kinderen zou kunnen krijgen. Daarom weet ik bijna zeker dat die behoefte op een of andere manier wel ingevuld zal gaan worden, misschien wel met adoptie- en/of pleegkinderen. Maar uiteraard zullen mijn man en ik er nog wel veel met elkaar over moeten praten wat we nou uiteindelijk wel en niet willen en aankunnen. Ik kan wel een heleboel willen, maar mijn man moet er natuurlijk ook achter staan!

Mijn man en ik zijn er nog helemaal niet uit hoever we willen gaan in de medische molen. Wij hebben ook gelezen inderdaad dat het steeds lastiger wordt om een kindje zonder 'special need' te adopteren. Anderzijds is het zo dat kinderen zonder toekomstkansen sowieso niet geadopteerd mogen worden, dus over het algemeen gaat het om special needs waar wel mee te leven is. Ik denk dat wij ook niet voor alle handicaps open zullen staan, maar er zijn in mijn optiek best een aantal 'special needs' waar ik minder moeite mee zou hebben. Bijvoorbeeld ook kinderen die te vroeg geboren zijn of die uit een gezin komen met ouders die aan de drank zijn vallen onder 'special needs'. Dat hoeven dus zeker geen zwaar gehandicapte kinderen te zijn.
Maar ook daarover zullen mijn man en ik nu veel moeten praten.

Moeilijk moeilijk moeilijk.... wat dat betreft is het veel makkelijker als zwanger worden vanzelf gaat, dan hoef je over dit soort dingen niet eens na te denken !

Inderdaad Lien wat je zegt over een B plan, het voelt goed om te weten dat er zowiezo een kindje komt. Of het nu biologisch is of uit een ander land. En ook ik werk met kinderen als pedagogisch medeweker en het voelt soms oneerlijk dat ik die daar zo goed en met veel plezier mn werk doe met andermans baby's zelf geen baby kan krijgen.

We hebben het wel overwogen om ons alvast aan te melden. Maar eigenlijk vind ik dat als we eenmaal aan de procedure beginnen, we ook door moeten zeggen. Ook al krijgen we een biologisch kindje... als we voor adoptie gaan dan zetten we door.
Zo voelt het nu voor mij.
Ik twijfel echt heel erg. Ik heb net nog eens goed gelezen en er spreekt me heel erg veel aan.
Ik weet het echt niet Iets in mij wil het dolgraag, maar een groot deel houdt me ook tegen.

Lieve Lien, ik ben iemand die bewust gestopt is en gekozen heeft voor pleegzorg. Het is zover gegaan dat we geeneens behandelingen hebben ondergaan omdat het echt zo goed voelde.
Inmiddels ben ik een trotse pleegmamma en ik kan je zeggen, we hadden geen betere keuze kunnen maken. Hoe meer wij over pleegzorg lazen hoe meer wij het gevoel kregen dat het echt iets voor ons is. Als ik jouw verhaal zo lees, neem je geen overmoedige besluiten en denk je goed na. Kom bij ons meelezen en stel alle vragen die je hebt!! Ook mag je me altijd pb'en. Op dit forum ga ik niet heel diep in op onze pleegzorgsituatie omdat we voorzichtig zijn ivm herkenbaarheid.

Kortgezegd waarom wij geen adoptie doen maar pleegzorg;
1. Indien gewenst mag van ons de band met het biologische gezin blijven bestaan. Sterker nog, wij stimuleren zelfs deze band.
2. Het traject van Pleegzorg gaat vele malen sneller
3. Je hebt zeggenschap over de problematiek waar je wel of niet mee om kunt/wilt gaan.
4. Adoptie kost belachelijk veel geld en dat geld kun je vast ergens anders aan beter besteden.
5. Vaak (dat ligt wel aan de organisatie en de mensen met wie je samenwerkt) is er ook begeleiding indien nodig.

wat voor ons wel positief aan adoptie is:
1. Je hebt zekerheid dat een kindje bij je zal blijven tot aan het moment van uithuisgaan.

Wij hebben al die feiten en gegevens naast elkaar gelegd en zijn uiteindelijk zelfs voor de meest onzekere vorm gegaan; "crisis pleegzorg". Echt, het was het waard!

Wij hebben niet voor de MMM gekozen omdat de 'natuur zei' dat het niet grote kans op succes zou worden. Dat klinkt enorm zweverig en geitenwollensokken maar dat is het eigenlijk niet. Ik heb vijf miskramen gehad en vond dat het toen echt wel duidelijk was dat het gewoon niet ging werken. Ik ben geen voorstander van al die behandelingen om kost wat het kost een kindje van jezelf te moeten krijgen met evt alle gevolgen van dien (je relatie op spanning, een kindje met een handicap etc). Echt een kindje van niet je eigen genen ga je ook van houden!! Heel veel zelfs.

Ik ben het met je eens Nicoletta. Wij willen ook niet ten koste van alles een kindje van ons zelf. Het leven is zoveel meer dan dat. Als 1 van ons de mmm niet meer aankan of onze relatie en sociale leven gaat er ernstig onder lijden, dan is het klaar. Dat is het niet waard. Liefde geven kan ook aan een pleegkindje of een adoptiekindje. Een leven zonder kinderen zien we niet zitten en natuurlijk zou een bio-kindje een geschenk zijn! Maar ik denk dat we met een pleegkindje of een adoptiekindje net zo gelukkig zouden worden. Het zal niet makkelijk zijn, maar wat is dat wel in het leven.