Kaat: Indonesië? Goh, dat lijkt me ook wel wat. Wij hebben zelf 1,5 jaar in Indonesië gewoond, dus in de cultuur/leefgewoontes etc kan ik me erg goed inleven. Maar dat land kom ik niet (nauwelijks) op adoptielanden-opties tegen... Kan nu misschien niet meer?

Bij jou dus een positief verhaal, wat fijn!

Sas: Volgens mij gaan wij in dit topic veel leren . Ben ik heel blij mee, dit is toch weer een hele nieuwe wereld voor mij.

Jo, heb jij in Indonesië gewoond?? Met Joman? Hoe gaaf, stoer en prachtig!!
*kijkt heul jaloers*

Ons voorkeurland is Sri Lanka. Zoals we ons nu verdiept hebben, past het heel erg bij ons.

Hi allemaal,

Wat ik al aangaf moet je wel echt open staan voor een kindje met een handicap( die zwaarder is dan het in de eerste instantie doet voorkomen). Wij hebben besloten dat niet te willen dus dan is het wachten extra lang of je kunt het via Amerika doen maar dat kost weer vreselijk veel geld. Dit moeten wij ook nog helemaal uitzoeken. Je kunt het beste kijken op de volg internetsites:
Stichting kind en toekomst
Nederlandse adoptie stichting
Stichting Afrika
Wereldkinderen
en er is nog een waar ik nu niet zo op kan komen.
Kijk goed naar de eisen van een land vaak is geloof ook erg belangrijk waardoor er voor ons al vreselijk veel landen afvallen.
Blijven in Nederland op vakantie maar heb mij iphone wel mee dus kan af en toe wel even meelezen en meepraten.
XXX

Hoi Quinty, wij staan wel open voor SN maar tot op zekere hoogte. Geen zware hartafwijkingen of ernstige ziekten.
Geloof is voor ons ook een probleem dus er vallen een aantal landen af.
Als ik bij Sri Lanka kijk dan voldoen we aan de eisen, maar dit kan natuurlijk altijd nog veranderen.
Het is niet erg gemakkelijk allemaal
De NAS is nog steeds bezig met nieuwe vergunningen voor nieuwe landen, dus die stichting spreekt ons het meeste aan nu.

Jo, Wat gaaf dat jij in indonesië hebt gewoont!!! Mijn ouders hebben ze natuurlijk meer als 30 jaar geleden geadopteerd dus er zal nu wel een hoop verandert zijn.

Bij mij was het heel positief ja, we hebben elkaar nooit anders gezien dan broers en zus.

Allemaal heel veel succes in dit traject!!

Indonesië: mijn ervaring stamt ook al van 25 jaar geleden hoor! Ik heb er dus niet met Joman gewoond, maar met mijn ouders toen ik 5, 6 en bijna 7 jaar was. Op de dag voor mijn 7e verjaardag vlogen we terug naar NL. Ik heb daar dus op een internationale school gezeten.

Geloof: daar heb ik nog niet zoveel over gelezen, hebben jullie het dan over dat je christelijk, moslim oid moet zijn om een kind te mogen adopteren?

Handicap: wij zouden ook het liefst een kindje zonder of met slechts een beperkte handicap willen adopteren. En ik had al wel gelezen dat de wachtlijsten daarvoor langer zijn, maar hoeveel langer, Quinty? Jullie zijn toch best wel ontmoedigd door de cursus als ik het zo hoor.

Land: ons leek Polen wel iets. Via Kind & Toekomst geloof ik?
Maar dat kan natuurlijk nog 100x veranderen.

Niet makkelijk: nee, dat heb ik ook al uit de verhalen opgemerkt. Wat dat betreft wordt er in NL toch wel erg makkelijk tegenaan gekeken en valt 't in eerste instantie best wel tegen als je verder gaat lezen en verdiepen. Het heeft ons ook wel even aan het twijfelen gebracht en daarom willen wij heel graag eerst de cursus doen om te kijken of het echt iets voor ons is.

Jo, wij ook alleen maar een beperkte handicap hoor. Zoals een chronische verkoudheid, een ontwikkelingsachterstand tot op zekere hoogte, een hazenlip enzovoorts.

Ja, precies Sas, maar Quinty: dat valt dus tegen?

@ Jo, Polen zijn vaak al wat oudere kindjes of niet?

Nee, volgens mij juist niet, wel veel met een ontwikkelingsachterstand, maar wel al vanaf 6 maanden tot wel een jaar of 6 of zo, maar ook wij, ja, wie niet, hebben een voorkeur voor jong.

Wij denken aan tot 2 of 2,5 jaar of evt een sibling waarvan de oudste max. 4 is. Wel heftig, spannend en best moeilijk allemaal!