Dat vind ik een hele goede!

Ik ook! En dan kan je het "verhaal" langzaamaan uitbreiden al naar gelang je kind het begrijpt of ernaar vraagt.

Ik denk dat je het zelf groter maakt dan zij het zal vinden. Als je eens met haar aan het kleuren/spelen bent, dan zou ik het gewoon eens vertellen. Zoals iemand hier al schreef, iets over dat elk kind een papa en een mama heeft, maar dat zij als klein baby'tje nog geen papa had. Toen kwam haar papa langs en die wilde haar papa wel worden.

Waarschijnlijk zul je merken dat ze er amper aandacht aan besteed en het gewoon zo aanneemt. Misschien in een spel met een pop uitleggen, iets over baby's/vaders en moeders? Ze snapt er vast nog niet zoveel van, maar dan is het ijs gebroken over dit onderwerp en zal ze straks ook met vragen durven komen!

Zelf heb ik er geen ervaring mee, maar iemand in mijn omgeving zit in dezelfde situatie als jij. Ik zie dat ze er heel natuurlijk en speels mee omgaan (kindje is ook 3). Het is geen beladen onderwerp. Ik zou 'gewoon' vertellen dat papa er nog niet was toen ze geboren was, maar pas later kwam. Dat hij haar heel erg lief vond en dat hij graag haar papa wilde zijn. Later zal ze vast met vragen komen, die je dan ook kunt beantwoorden. Nu zou ik het niet zo zwaar maken.

Kijk je wel eens naar oude (baby)foto's van haar van toen je huidige partner nog niet in beeld was? Je zou die eens kunnen bekijken met z'n drietjes en vertellen over je zwangerschap en over het mooie moment dat je papa ontmoette, die zoveel van haar hield dat hij haar echte papa besloot te worden. Het niet te zwaar maken, het gewoon als een feitelijk maar wel leuk verhaaltje vertellen. En het integreren in jullie leven, als het ter sprake komt, 'mama, waar komen baby'tjes vandaan?' En dan uitleggen dat er meerdere mogelijkheden zijn en haar verhaal erbij. Niet te ingewikkeld en te beladen maken. Succes ermee

Zou niet weten hoe je het het beste kunt vertellen, maar, alsjeblieft, vertel het haar wel!

Het verhaal van je dochter, had het verhaal van een vriend van ons kunnen zijn, inmiddels 36 en zijn ouders hebben het hem nooit verteld.

Nu lijkt hij niet op zijn vader, heeft bv. bruine ogen terwijl de rest blauwe ogen heeft, maar officieel weet hij van niets. Hij heeft ons ook wel eens gezegd dat sommige mensen de biologische relatie met zijn vader in twijfel trekken. Wat moet je dan tegen zo'n man zeggen .

Wauw dat is wel heel erg, heeft niemand zich ooit versproken dan? Ik heb besloten zelf een boekje te schrijven en deze te bestellen. Dit kan ik dan in de avond voorlezen voor ze slapen gaat. Het boekje gaat over haarzelf en hier komt haar naam ook in voor en de naam van mijn vriend. Het is precies haar situatie dus ik denk dat ze zichzelf hierin herkent en uiteindelijk door heeft dat dit over haar gaat. Dan heb ik het voor de pubertijd verteld. Dit vind ik ook heel erg belangrijk.