Ik heb ook altijd geroepen dat ik, als ik uberhaupt kinderen zou willen ,zou adopteren. Mijn zusje en ik zijn ook allebei geadopteerd en hebben beide een mooi leventje,door en doorverwend vergeleken met wat we anders hadden gehad. Maar het is eigenlijk pas sinds het moment dat ik terug ben geweest naar mijn geboorteland,2 jaar geleden,dat we aan kinderen zijn gaan denken. Werd wel ff met beide benen op de grond gezet. Kids zijn daar nog blij met helemaal niks,terwijl de kids hier al beginnen te gillen als ze dat zakje snoep in de winkel niet krijgen...bah!Helaas door de lange wachtlijsten gaat adoptie nu niet door,want dan zouden we straks (voor ons gevoel) oude ouders worden en dat wilden we ook niet. Nu dus maar ons eigen kleintje....