Graag zou ik ervaringen willen delen met andere hooggevoelige moeders. Ik merk dat het soms behoorlijk in de weg kan zitten en het me dan ook niet meer lukt terug te komen in de juiste balans. Alsof je continu wordt overprikkeld en geen pauzes meer hebt. Hoe ga jij hier op zo'n moment mee om? Waar pak je een time-out? Maar bovenal hoe combineer je dit alles met elkaar in het dagelijkse leven en voorkom je dat je continu volledig uit het veld geslagen rond hobbelt?

Wil je dit liever niet openbaar doen? Dan mag je uiteraard ook een PB sturen.

Is er helemaal niemand die dit herkent? Dat verbaast me oprecht! Toch hoop ik nog op reacties, ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben.

Ik ben niet zo thuis in het hooggevoelige, dus ik weet niet of mijn verhaal daarin past Zou je er misschien iets meer over kunnen vertellen (met name waar je dan precies 'last' van hebt)? Ik heb namelijk het idee dat mijn ervaring er wel in past.

Misschien herken ik mezelf er ook wel in, maar ben ook benieuwd naar voorbeelden. Ik ben de hele dag zo alert op prikkels, dat ik slecht zelf kan ontspannen.

Ja, ik wil er wel meer over vertellen. Over de specifieke inhoud betreft hooggevoeligheid is het misschien handig om ook op internet te gaan kijken,want dat is behoorlijk breed.

Zelf ben ik dus hooggevoelig en wanneer ik teveel prikkels krijg, dreig ik in een overspannen situatie te komen. Ik ben gevoelig op heel veel vlakken. Dit weet ik al een aantal jaren en heb hier ook begeleiding in gehad, zodat ik op tijd aan kan geven wanneer ik tijd voor mezelf nodig ik. Ik heb dan ook relatief veel tijd nodig voor mezelf om dingen te verwerken, te overdenken of wat je dan ook doet met je ervaringen. Uiteraard is dat met een klein kindje heel lastig zoeken. Hoe doe je dit, wanneer doe je dit en bovenal; hoe alles zonder enig schuldgevoel.

Ik heb een zware zwangerschap gehad, werd ontslagen omdat ik zwanger was, een pittige bevalling en daarnaast vanaf dag een zwangerschap niet geslapen. Ja ok, drie a vier uur per nacht waarvan ik ook nog eens zo'n twee keer wakker werd. Ik ben uitgeput de bevalling in gegaan en dat werd uiteindelijk een keizersnede die later ging ontsteken. Al met al dus niet echt volgens het boekje Al deze dingen hebben veel impact op me gehad en ik had dan ook echt heel veel tijd nodig om het een plekje te geven en dat heb ik zo nu en dan nog steeds. Esmae is een klein drukte makertje, maar tegelijkertijd ook hypergevoelig. Elke kleine verandering is voor haar een verwerking, waardoor ze snel van slag is. Dat herken je ergens wel, maar het grijpt je ook aan omdat je zo verlangt naar je eigen rust. Alsof je continu in een spiegel kijkt.

Ik heb elf maanden thuis gezeten en toen vond ik een baan in de avonduren. Drie avonden per week. Maar nu kom ik er dus weer achter dat het behoorlijk vermoeiend is om 's avonds nog te moeten werken. Ergens vind ik het heel fijn om een andere focus te hebben. Want dat is het; hele dagen door moet ik me dubbel focussen en dat kost me dermate veel energie, dat ik nergens nog rust vind om bij te komen. Ik leg de lat voor mezelf best hoog, omdat ik vind dat ik het zelf allemaal moet kunnen enzo.
Het huilen van ons meisje komt soms zo hard binnen en lijkt soms maar te duren en te duren, dan is het net of elke gedachte extra, elk gevoel, elk stukje relativeren er niet meer tussen kan. Alsof er honderd mensen 24 uur per dag, zeven dagen per week, met een vinger op je schouder staan te tikken. Je blijft maar doorrennen en hebt de neiging om 's nachts op te blijven, zodat je kan genieten van de rust en de stilte om je heen. Want dat is iets wat ik erg nodig heb. Een rustpunt, momenten van stilte. En die vind ik wel met yoga, maar dat is één uur per week en dus veel en veel te kort.

Op dit moment ben ik dermate overprikkeld, dat ik het echt niet meer zie zitten. Gelukkig heb ik per half augustus twee halve dagen opvang kunnen vinden. Zover ben ik dus inmiddels wel; even dat schuldgevoel aan de kant en vooral aan mezelf gaan denken. Ik heb het echt zo nodig. Gewoon even alleen met mijn gedachten en gevoelens. Dat idee.

Is het zo wat meer duidelijk? Ik ben erg benieuwd naar jullie verhaal!

Ik heb het even gegoogled en ik denk niet dat ik hooggevoelig ben. Wat ik wel herken is de behoefte aan rustmomenten. Ik vind de zorg voor mijn zoontje al snel zwaar worden omdat ik het gevoel heb geen moment rust te hebben. Mede om die reden vind ik het heerlijk om 4 dagen per week met mijn studie bezig te zijn. Ik heb 1 mamadag en dat kan me al vrij zwaar vallen, zeker als zoonlief niet lekker in zijn vel zit. De dagen dat manlief thuis is, ervaar ik als heerlijk omdat hij bereid is veel van me over te nemen. Ik trek me op zulke dagen ook altijd even terug.
Wanneer mijn man voor zijn werk in het buitenland zit, wisselen wij de KDV dagen op die manier dat ze precies vallen op de dagen dat hij er niet is. Zodoende word ik een beetje ontzien in die periode waarin ik er alleen voor sta en dat heb ik echt nodig.

Waar het precies vandaan komt? Ik weet het niet... Ik ben niet hooggevoelig als in dat ik heel sensitief ben voor de emoties van andere mensen, evenmin ben ik spiritueel (wat ik daar ook vaak mee associeer). Ik heb vooral gewoon rust nodig, rust aan mijn hoofd, rust aan mijn lichaam. Manlief en ik houden er ook geen druk sociaal leven op na. Ik ga liever af en toe met vriendinnen even lunchen, maar 's avonds zit ik toch liever op de bank. Daar kan ik ontzettend van genieten. Ik ben heel benieuwd hoe dat straks gaat als ik een baan heb voor 4 dagen per week. Wanneer ik aan het studeren ben, las ik namelijk ook veel pauzes in.

Zelf ben ik geen HSP maar mijn dochter wel en dat is óók dodelijk vermoeiend! Vooral omdat ikzelf dus het tegenovergestelde ben. Ik kan je niet helpen, ik wou dat jij míj kon helpen!

Tjessia, waarmee zou ik je misschien kunnen helpen? Mijn ervaring is namelijk behoorlijk en wie weet kan ik iets voor je betekenen!

Ik vind het lastig om goed met haar om te gaan, ze is nu 10 jaar. Ze weet het zelf niet. Ik vind het (nog) niet nodig haar dit te vertellen. Ze kan vooral niet tegen onverwachte dingen, leuk of niet leuk. Tsja niet alles valt te plannen natuurlijk. Ze komt ook moeilijk in slaap 's avonds, leest dan nog uren. Haar kamer is een chaotische zooi, ze heeft totaal geen overzicht. Wordt gek van drukte zoals rommelmarkten. Kan niet tegen vieze handen, niet tegen labeltjes, niet tegen stiksels in kleding, niet tegen nieuwe schoenen. Moet zeggen dat deze dingen wel steeds beter gaan. Kan niet tegen drukte in de klas, wil dan apart zitten. Laat zelf alles slingeren en zorgt zo voor een onoverzichtelijk geheel voor zichzelf. Tsja kan nog wel even doorgaan... we zijn er pas achter sinds ze 8 is. Ik wist al vanaf haar geboorte dat er iets niet 'goed' zat. Waar alle doktoren (en dat zijn er nogal wat) hadden gezegd niets te kunnen vinden las ik een beschrijving van een hsper en daar vielen alle puzzelstukjes in elkaar, ik las het verhaal van mijn dochter. Misschien kun je me meer vertellen over de belevingswereld van een hsper en hoe je dingen oplost, had je dit als kind ook al?
Ik ben zelf het tegenovergestelde, doe alles tegelijk en liefst nog meer, houd altijd overzicht, ben nooit moe, pas me makkelijk aan. Nou ja is nu een heel verhaal geworden in jou topic, sorry...

Tjessia,
Zelf ben ik van kinds af aan al hooggevoelig inderdaad, alleen heeft het me wat jaren gekost eer ik het een naam kon gaan geven. Dat heeft heel erg veel problemen gegeven in mijn leven al die jaren, tot de wens om er niet meer te hoeven zijn aan toe. Dat is hard en daarna is het knokken. Als HSP ben je "vatbaar" voor veranderingen. Inderdaad; daar waar jij door kunt gaan, is het voor een HSP ineens klaar. Het hoofd is vol en het stopt dan ook accuut. Het is belangrijk om dus rust te creëren. Vaste rituelen voor het slapen gaan bijvoorbeeld. Jouw dochter is oud genoeg om daar samen eens over te praten. Je hoeft er niet direct het label hsp aan vast te plakken voor haar. Maar overleg eens met haar wat een goed idee is om tot rust te komen voor het slapen gaan. Vraag haar ook gerust hoe ze het nu in haar kamer vindt. En maak een plan om het rustiger te maken. Kortom; praat en overleg met haar, die behoefte is namelijk vrij groot. Benoem de dingen ook gerust, want ze begrijpt het wel. Vragen, praten, overleggen. Ook over school, de klas. Over drukke plekken waar ze niet tegen kan. Het lullige is; je kunt er niet omheen soms, maar je kunt haar er wel mee leren omgaan!

Heb je al eens gedacht aan kinderyoga? Dat is een goede manier voor haar om los te komen uit de "dagelijkse gekte". Spelenderwijs leert ze zichzelf wat meer af te schermen van de drukte.

Hsp is geen afwijking natuurlijk, het is een eigenschap die soms erg lastig is en het laat ervaren als een handicap.

Als je meer vragen hebt, of wat dan ook, wees dan vrij om mij te benaderen. Ik hoop dat je hier alvast iets mee kan. Verder wil ik je nog even een tip geven wat betreft leesmateriaal: Elaine N. Aron schreef o.a. het boek Het hoogsensitieve kind. Daar kun je ook erg veel tips en informatie uithalen.