Vannacht geen slaappil genomen (mijn man is ziek, dus die heeft zn rust ook nodig), maar toch redelijk geslapen! Ik ben nu wel weer doodop, maar dat is puur van het niet stil kunnen zitten en 10 dingen tegelijk doen, omdat ik geen rust heb om iets normaal af te maken..

Hoe is jouw dag gegaan?

Fijn dat je toch goed hebt kunnen slapen!

Mijn dag ging ook wel redelijk. Ik heb mezelf vandaag gedwongen om toch even met mijn moeder naar de winkel te gaan.
Ik ben nog steeds niet alleen ergens naartoe gegaan en vraag me echt af hoe het dan zal gaan...
Ook vandaag ging het eigenlijk weer best goed en dan denk ik ineens "Hee...ik heb nu nergens last van!"
En hoppakkee..uiteraaaaaaaard slaat de paniek dan direct weer toe en voel ik weer zo'n golf van angst...
Ik weet dat het voornamelijk tussen m'n oren zit maarja....ik vind het echt heeeeeel moeilijk om die gedachtes te blokkeren.

Ik hoop echt dat de psych daar ook een beetje bij helpen kan.
Toch ben ik niet helemaal ontevreden want achteraf ben ik wel blij dat ik er even uit geweest ben!

Goed van je dat je toch bent gegaan!! Ik ben ook steeds achteraf trots op mezelf, en meestal gaat het ook wel goed, het zijn alleen steeds van die giga drempels waar je over moet...

Ik heb het nu vooral binnenshuis, een soort angst dat mn dochter gaat huilen. Net afgesproken met mn man dat ik vanavond weer zo'n pil neem, (dan mag ik ook echt minimaal 7 uur niet opstaan, tis zwaar spul) en toen begon mn meisje te huilen. Krijg ik gelijk een paniekaanval met hyperventilatie en al, omdat ik dan denk dat mn man het niet trekt vannacht in zn eentje. Mn man zei ook al, het is nu 17 uur, ik denk niet dat we nu al wat kunnen zeggen over vannacht, en anders los ik het wel op hoor.
Maar ja, ik blijf daar dan over malen. Slaat echt helemaal nergens op..

Dit is voor mij ook echt heeel herkenbaar!
Ik heb namelijk ook binnenshuis last van die paniekgolven als mijn zoontje huilt. En ik kan gewoonweg niet overdag rusten...ik kan het niet! Als mijn man in het weekend zegt "ik geef de fles wel, ga jij maar lekker even op bed liggen" dan lukt het gewoon niet..
Ik lig dan met bonkend hart op bed en de zenuwen gieren dan door m'n lijf...is hij aan het huilen? Gaat hij nog huilen? Zal m'n man hem wel horen?
Echt, de angst komt dan in golven over me heen....
En als je me vraagt waar ik dan precies bang voor ben dan weet ik het gewoon niet!
Mijn man kan prima voor ons kindje zorgen maar ik blijf rusteloos en kan mezelf dan ook niet goed kalmeren.

Bah, vreselijk zo'n PND....kan niet wachten om weer eens normaal te functioneren!!

En wat voor tabletten heb je gekregen om te slapen? Zoiets als oxazepam? Ik heb dat ook wel eens geslikt en werd daar idd enorm duf van en viel toen als een blok in slaap....

Ow, was ik in m'n vorige post nog vergeten te vragen Foxter...hoe gaat het nu tussen met de binding tussen jou en je dochter?
Je schreef namelijk eens in een eerder bericht dat je het gevoel had dat ze niet echt van jou was of bij je hoorde...
Ik heb namelijk datzelfde gevoel met mijn zoontje alhoewel dat gelukkig al iets verbeterd is.

Ik kan gelukkig inmiddels zeggen dat ik net zo gek op haar ben als op mn oudste
Vannacht weer een slaappil genomen, ik voel me vandaag dan ook echt wel goed, heb mn hele huis al gepoetst vanochtend en echt even staan genieten van het mooie uitzicht met al die sneeuw. Helaas denk ik dan wel steeds, oh jee, hoe lang zal dit gevoel duren?
Straks moet ik naar een kinderverjaardag met mn oudste, daar zie ik wel weer tegen op. Vooral omdat iedereen daar weet dat het hier niet zo lekker gaat.
Ik heb Nitrazepam, stuk sterker dan oxazepam, je slaapt binnen een half uur en je wordt echt nergens wakker van! Gisteravond schijnt mn buurvrouw ruzie te hebben gehad op straat met 2 quadrijders, die vervolgens nog een half uur voor onze huizen heen en weer hebben gescheurd, maar ik heb echt niks gehoord! Mn man zei dat dat echt raar was want het was een vreselijk lawaai zei hij
Ik hoop dat je een goede dag hebt vandaag, ga je nog iets doen, even eruit?

Fijn dat je nu ook zo dol bent op je kleine.
Bij mij gaat dat gelukkig ook steeds iets beter maar ik ben er volgens mij nog niet helemaal....
Ben nog steeds een beetje op zoek naar dat gevoel om overspoeld te worden met liefde...

Vandaag hebben wij veel kraamvisite gehad. Ik heb er meestal geen zin in maar soms doe ik het maar om er dan maar weer "vanaf" te zijn.
Eigenlijk voel ik me vandaag ook best ok...de bijwerkingen van de medicijnen worden gelukkig al minder en ik ben niet meer zo duizelig als normaal.
Ik denk dan ook altijd.."dat goede gevoel zal dadelijk wel weer voorbij zijn"..en uiteraard voel ik me daarna dan ook gelijk weer rusteloos.
Pffff....die negatieve gedachten komen altijd vanzelf zomaar opzetten.

Tja, het zal er wel allemaal bijhoren...ik hoop dat de medicatie goed gaat aanslaan!
En jij ging ook nog iets krijgen voor de paniekaanvallen/depressie?
Ook AD dan?

Bij mijn oudste duurde dat echte "overspoeld worden" door liefde ook lang, ik vond haar gelijk hartstikke leuk maar ik vond het toen ook een hele verantwoording. Echt genieten deed ik niet, maar ik geloof dat ik gewoon geen baby mens ben. Zo vanaf een jaar vind ik het veel leuker.

Ik krijg waarschijnlijk ook medicijnen, dinsdag moet ik naar de psychiater, die gaat dat bepalen. Ik ga wel aangeven dat ik dat liever niet wil.

Vandaag wordt mn oudste opgehaald door mn ouders, ze gaat dan logeren tot woensdag (behalve als ze heimwee krijgt, dan komt ze eerder naar huis), kan ik overdag proberen om een beetje bij te tanken. Want een 3-jarige gaat maar door, en slapen 'smiddags wil ze niet meer.

Vannacht was weer een rotnacht, kleine meid was wakker van 2 tot 6........ En 'savonds heeft mijn man er van 20 tot 12 mee gelopen, dus ze was echt heel lang wakker voor zo'n kleintje! Nu zijn we allebei gesloopt.

Pff zal blij zijn als het eerste jaar voorbij is..

Hier een rot week achter de rug

Man is veel aan het overwerken dus sta er een beetje alleen voor. Ben moe wil t liefst de hele dag in mn bed liggen en slapen maar dat gaat niet

Ik wil te veel tegelijk doen en ook daar baal ik van!
Kortom baal van mezelf. Voel me soms een enorme aansteller en wil dat het allemaal voorbij is! Ik wil weer kunnen genieten van alles. Ik wil weer alleen naar buiten kunnen!

Sorry voor mn geklaag

@ Foxter: ik ben volgens mij ook niet zo'n babymens hoor..... Ik heb ook twee nichtjes die al wat ouder zijn en dat vind ik eigenlijk veel leuker!

Vandaag ook weer een minder goede dag...
De afgelopen twee dagen zijn eigenlijk best "goed" gegaan en dan word ik vandaag ineens weer continu overspoeld door zo'n angstig gevoel....waarom??? Ik ben dat zoooooooo moe...
En zodra ik angstig word slaat de somberheid ook gelijk weer toe..
In het verleden heb ik al vaker last gehad van een angststoornis maar somber ben ik nooit geweest...tot nu dan.
Ik vind dat echt heel erg beangstigend want je depressief voelen is gewoon vreselijk!
Kan me gewoon niet voorstellen dat dit straks allemaal voorbij is en ik me weer heerlijk voel.
Voor mijn bevalling zag ik mezelf al stralend met m'n kleine jongen op de arm rondlopen en heerlijk gaan sporten en dan voldaan thuiskomen bij m'n gezinnetje....pfffffffff
Wat viel de realiteit toch vies tegen!! En ik merk echt dat ik moeite heb met mijn beeld aan te moeten passen...
Herkennen jullie dit ook?

@Allessandro: dit forum is volgens mij juist bedoeld om te "klagen" dus ga je gang zou ik zeggen...