Wat een lieve reacties, meiden! Wat fijn, dat doet me goed. Je kunt inderdaad niets zeggen om het goed te maken, want het is niet goed. Mijn mannetje zal nooit beter worden, ik zal hem niet bij me kunnen dragen. Maar een knuffel en een kus doet het altijd goed bij mij.
Ik moest ook meteen huilen omdat je schreef dat je zat te huilen, evenstar, ik vond het lief om te lezen. Poeh, het is ook zo'n nachtmerrie. Ik weet nog wel dat ik soortgelijke verhalen las van andere meiden hier op zp en dat ik er kippenvel van kreeg en me bedacht dat dat toch wel een van de ergste dingen is die je kunt meemaken. En nu maak ik het zelf mee

. Zo ga je van "wat spannend, ik ga kijken of het een jongetje of een meisje is" naar niet meer in verwachting zijn. Boem, van het ene op het andere moment.
Ik zal nog wel meelezen hier, hoor, en misschien zelfs wel reageren, maar ik weet het niet zeker. Gek genoeg heb ik nu geen moeite met zwangeren en kindjes, wat ik na mijn miskraam in 2009 wel heel sterk had. Ik vind elk kindje een klein wondertje en ik geniet van elk kindje dat ik zie. Dus ga gerust verder met kletsen hier over de zwangerschappen en de kinderen. Mijn enige zwakke punt is jongetjesbaby's die slecht behandeld worden, dat trek ik op dit moment heel, heel slecht. Dan word ik verdrietig, omdat ik graag mijn mannetje had willen koesteren en verzorgen en dan kan ik het niet hebben dat iemand anders die zo'n rijkdom heeft er niet goed voor zorgt (dat geldt natuurlijk ook wel voor meisjes, maar ik heb nu eenmaal een zwak voor jongetjes doordat ik een jongetje in mijn buik draag).