Bedankt voor de lieve reacties, meiden, dat doet me goed.
Het zijn 2 hele emotionele weken geweest, waarin alles zo snel is gegaan. Mijn man en ik zijn nu allebei nog thuis en aan het bijkomen van alle emoties. Het gaat naar omstandigheden goed met ons. Lichamelijk merk ik er niks van dat ik een bevalling achter de rug heb. Ik voelde me al de hele zwangerschap niet zwanger, dus ik voel me nu ook niet anders dan voorheen.
De bevalling is goed verlopen. Alleen is het in het laatste uur zo snel gegaan (ik ging van 1 cm ontsluiting naar geboorte in 1 uur) dat de weeënstorm gewoon door mijn ruggenprik heen brak. Ons zoontje heeft de bevalling niet overleefd, hij was al overleden toen hij ter wereld kwam.
Het was een prachtig mannetje om te zien, naast het gespleten bovenlipje was hij helemaal gaaf en zat alles erop en eraan. Hij was met zijn 26 cm en 425 gram zelfs iets bovengemiddeld, wat heel uitzonderlijk schijnt te zijn voor trisomie 18, over het algemeen hebben ze allemaal een groeiachterstand.
We hebben het afscheid heel intens beleefd. We hadden mooie kleertjes en een mooi mandje voor hem gekocht. Hij is een paar daagjes bij ons thuis geweest en in die paar dagen hebben familie en wat goede vrienden afscheid van hem kunnen nemen. We hebben hem aangegeven bij de gemeente, dus hij is ook officieel onze zoon, dat voelt heel goed. Afgelopen donderdag hebben wij hem samen weggebracht naar het crematorium. Het waren verdrietige dagen, maar we hebben hem een waardig afscheid gegeven en het was mooi zoals het is gegaan.
Hier een foto van zijn handje op mijn vinger:
Kees handje zwart-wit.jpg