Je legt t duidelijk uit meis, t is ook een moeilijke beslissing maar als t niet gaat gaat t niet, met jou en de baby komt t ook wel weer goed hoor, en idd denk ik dat ie als t zover is echt wel een papa wilt zijn voor t kindje..

Sterkte, want t gaat toch een moeilijke tijd worden..

Ik ken juliie achtergrond verder niet, waren jullie bv. lang samen, hebben jullie lang over het zwanger worden gedaan etc? Het is wel waar dat het voor een man anders is, het 'zwanger' zijn, zeker in het begin. Mijn man had er toen nig niet zoveel mee, dat kwam pas echt toen hij ook kon zien en voelen dat er een kind in zat. Daarvoor was het voor hem abstract. Maar als je ex nu al aangeeft dat hij het helemaal niet ziet zitten, dan is het wellicht verstandig om in ieder geval voor een tijd afstand te nemen. Misschien gaat die knop bij hem nog wel om, maar het is dat maar de vraag of hij dan nog een kans verdient. Sterkte meid, ik hoop dat je een aantal mensen in je omgeving hebt die je wel steunen!

Hoe rot het ook klinkt maar ik vind het toch vreemd dat er een maand terug geen vuiltje aan de lucht is en jullie samen voor een kindje gaan. En nu (een maand later) bepalen dat het niet meer gaat en het over is...

Dan zouden wij al eeuwen uit elkaar moeten zijn want wij hebben hier ook ups en downs. Zo 2/3 weken gaat het heerlijk en soms zo 2 weken alleen maar gehakketak. Maar goed ieder moet omgaan met dingen zoals hij/zij dat wilt.

Ja, ik begrijp het ook niet zo goed. Als een maand lang en 3 maal ruzie verder de norm zou zijn, dan zou ik echt al jaaaaaaaaaren geleden gescheiden zijn.

Maar goed, ik denk dat TS niet het hele verhaal verteld, en dat het ongetwijfeld al langer in de lucht heeft gehangen en dat het eigenlijk wel goed is zo wat TS betreft (en die slappe zak van een vent ook overigens).

Tja...

Wat Tara overkomen is is mij ook min of meer overkomen.. In maart dit jaar waren we nog gelukkig (natuurlijk wel ruzies enzo maar ja niet ernstig) toen hield hij nog zo van me enzo...

Een maand later in april na mijn zwangerschapstest Positief verandert hij en is hij niet meer degene die hij was in maart...
Dus ja... Mannen zijn vreemde wezens...

En de ene man is beter dan de ander maar ze blijven allemaal raar...
Misschien zag de vriend van Tara het eerst nog wel zitten maar nu niet meer... of beide zeg maar.

Idd...

Relatie was niet perfect maar ging goed.
Ex dacht dat hij kinderen wilde, dat hij daar weer aan toe was.
Nu ben ik zwanger en komt hij min of meer tot de conclusie dat het toch niet is wat hij wilt...

Daar komt het gewoon op neer, en dat veroorzaakte ruzies maar vooral ook veel spanningen tussen ons en stress. Vooral omdat hij er eerst niet eerlijk over was maar wel duidelijk was dat er iets mis was, pas 2/3 dagen terug kwam de aap uit de mouw...
Uit elkaar gaan was voor ons de beste optie in dit geval, want hier komen we niet meer uit. Hij wilt het kindje niet en ik wel...

Wilt niet zeggen dat ik er niet kapot van ben, want ik zit er onwijs mee en vraag mezelf steeds af of ik het niet eerder had moeten zien aankomen...maar dat is achteraf en ik moet nu aan mezelf en mijn kleintje denken...

Exact wat mij dus ook overkomen is...
Alleen 1 verschil was dat mijn ex geen kinderwens had...
Maar ik had het ook niet zien aankomen dat hij mij zou verlaten in zo een vroeg stadium... begin van mijn zwangerschap omdat hij eerst juist wel ging informeren op de de hoge school in Eindhoven of ik daar kon studeren etc...

Zodat ik bij hem kon intrekken.
En dan ineens uit het niets is hij compleet anders gaan denken.
dus...
Hij wilde het kindje ook niet en ik wel.. en ben tot vandaag de dag blij dat ik mijn kindje heb gehouden.. alleen nog wel verdrietig om het verlies van mijn grote liefde maar...

Zo gaan dingen.

Helaas....

Mijn ex had dus wel een kinderwens, en ik heb daar ook nooit over getwijfeld, had ik geen reden toe...

Dan heeft het al eerder niet goed gezeten. Of je ex heeft gelogen om jou een plezier te doen, of jij hebt niet gezien of niet willen zien dat er wat anders aan de hand was. In ieder geval is er mijns inziens geen eerlijkheid in de relatie geweest. En dat bedoel ik echt niet lullig, maar ik zie aan mijn man precies wanneer hij eerlijk is tegen mij of niet, en of hij wat doet alleen om mij te plezieren of niet. Mannen kunnen namelijk niet goed toneel spelen, what you see is what you get. Vrouwen zijn daar veel beter in

Maar goed, het is zo, en blijkbaar bekijk ik dit soort dingen wellicht wat anders. Je doet er helemaal niets meer aan en jullie hebben al een beslissing genomen.
Hoewel ik vurig voor je hoop dat hij er zal zijn voor je kind, denk ik niet dat je heel veel moet verwachten. Hij wil dit kind nu al niet, en straks waarschijnlijk ook niet (anders waren jullie niet uit elkaar gegaan denk ik).

dit verhaal had ook de mijne kunnen zijn 2 jaar geleden.

in janurai 2008 hadden we besloten voor een kindje te gaan.
vervolgens zei die eind maart opeens dat het toch niet was wat hij wou en liever nog langer wou wachten.
ik was hier echt kappot van maar accepteerde het natuurlijk wel want een kindje krijgen moet een keuze van 2 mensen zijn (tenzij het perongelijk gebeurt)

ik moest wachten tot ik ongesteld zou worden voordat ik weer met de pil kon beginnen en ik moest 4 april ongesteld worden.
maar op een 1 of andere manier klopte er iets niet voor mijn gevoel en dee op 1 april een test en die was knal positief.
op het moment dat me ex zei nog geen kinderen te willen was het al gebeurt.

toen ik hem het nieuws vertelde reageerde die heel onverwachts best blij.. het eerste wat hij zei was dat die het best leuk vond om papa te worden.
maar achteraf was het te mooi om waar te zijn.. de dag erna kwam hij met het nieuws het niet te willen en dat ik het weg moest laten halen.. hij liet mij de keuze hem of het kindje.
uiteindelijk heb ik hem nog kunnen overtuigen om het toch nog samen te proberen en op zich ging het niet eens zo heel slecht totdat we eind april op vakantie waren op gran canaria.. hij wou elke avond stappen tot laat in de nacht en ik trok dat niet vanwege de vermoeidheid en hij kon dat niet verkroppen en toen ik op 1 van de laatste dagen een grapje maakte over dat hij benen aan het kaalplukken was sprong hij uit ze vel en toen kwam alles eruit.. ik en het kind moeten oprotten en hij wou niets meer met ons te maken hebben.. ik was er echt kappot van en niemand in de buurt waar in terecht kon want ik zat honderden kilometers verderop.
uiteindelijk heb ik hem 3 dagen gegeven om eens goed na te denken over wat hij nou wou omdat hij de dag na de ruzie alweer met sorry aan kwam zetten maar er bij bleef dat hij het liefst had dat ik het kindje liet weghalen.. ik was ondertussen 7 weken zwanger.

toen we terug waren in nederland begon de ellende weer omdat zijn ouders heel erg zaten te stoken en zei dat hij het beter nu uit kon maken zodat hij nog een normaal leven zou kunnen hebben enzo.
(was echt een ouders kindje dat alles bij ze voor elkaar kreeg, hij was op dat moment 23)
uiteindelijk werd het erger en erger en begon hij me zwart te maken. nam me niet meer serieus en niets interesseerde hem nog.. toen heeft hij de relatie verbroken met ruim 8 weken zwangerschap en wou niets meer met mij te maken hebben of het kindje.. me zoontje is ondertussen bijna 2 en hij heeft alleen een kaartje gestuurd met gefeliciteerd met JE zoon na de geboorte.

hiermee wil ik je zeggen dat je echt de goede keuze hebt gemaakt en ik snap wel wat sommige hier zeggen dat je het zou moeten proberen voor je kindje maar echt ik weet zelf dat dat echt niet op zal schieten.. iemand kan na een lange relatie periode opeens zo veranderen.. soms zijn mensen erg goed zich anders voor te doen dan ze werkelijk zijn en opeens kan de aap uit de mauw komen terwijl je dacht iemand na zo lange tijd wel te kennen maar hij blijkt opeens totaal iemand anders te zijn dan dat jij hebt gezien al die jaren en dat komt echt niet door de schrik van het onbekende zoals een zwangerschap.
als iemand overtuigt is dat wat hij doet goed is dan zal daar ook niets aan veranderen. misschien voor even maar je kan iemand niet veranderen..
het enige wat je ermee bereikt zijn frustraties en je geniet totaal niet van je zwangerschap terwijl dat zo speciaal iets is..

ik hoop wel van harte dat jullie nog contact kunnen houden zodat jullie kindje straks ook zijn/haar vader zal leren kennen.

ik vind dat je het echt heel goed doet en wat op dit moment het aller belangrijkste is, is dat jij nu kiest wat het beste voor jou en de kleine is en als jij een flesje met 8 weken wil kopen moet je dat lekker doen meid..
als je maar 1 inkomen hebt van jezelf dan is het vaak niet mogelijk alles in 1 grote aankoop te doen dus verspreid het lekker over de 9 maanden die je hebt zo kan je elke keer weer een goed excus gebruiken om te gaan shoppen

ik weet zeker dat je kleintje straks een geweldige mama zal krijgen en niets tekort zal komen..
en ooit komt jou prins op het witte paard voorbij.

heel veel succes en probeer ondanks alles toch van je zwangerschap te genieten want voor je het weet is je kleintje er en denk je ben ik ooit zwanger geweest.