Dank je Marijee
Ik zit gewoon met tranen in m'n ogen jouw reactie te lezen..

En het doet me toch wel goed om te horen dat zoiets vaker voorkomt, dat een man ineens van gedachten kan veranderen.

Ook de heftigheid waarmee die woorden worden gezegd ben ik erg van geschrokken, en de reacties van jouw ex klinken ook al zo heftig...

Ik weet dat dit de juiste keuze is, ik en mijn kindje redden ons wel

Mooi geschreven inderdaad... wel heel treffend...

Redelijk herkenbaar....

Alleen schold mijn ex me niet uit (nooit gedaan) en nooit slecht behandeld... altijd heel lief juist en zelden boos op mij...

Dan komt dit extra hard aan natuurlijk... Omdat je van zo een lief persoon niet verwacht dat hij plotseling kan veranderen in iemand die geen emoties meer heeft...

En heel koud en niets uitmakend kan zeggen dat hij zijn kind wil erkennen en alimentatie wil betalen, of dat hij zijn kind wel in huis wil nemen zodat ik mijn studie rustig kan afronden.. of iets anders in die richting... Maar totaal geen "wij" woord...

Terwijl hij een aantal maanden geleden nog zo lief kon zeggen dat hij van me hield en een toekomst met me zag...

Hoe kun je dan zo veranderen... en steeds als ik eraan denk blijft het een diepe indruk op me maken maar ja... wat kan ik eraan doen?

En dan is hij nu 39 jaar... en dan zo... het is gewoon heel triest.. maar als dat is wat hij wil.. is dat heel jammer...
En moet ik ermee leven tot ik eroverheen ben.

Veel liefs,

Damiana

Ik begrijp dat het verhaal van Tara niet echt duidelijk overkomt.
maar toch zijn er mannen die om welk reden dan ook zo zijn.

Ik heb een vriendin die gewoon vergelijkbaar iets heeft meegemaakt alleen bij haar niet goed afgelopen.

Zij en haar vriend waren 5 jaar samen toe HIJ begon over kindjes krijgen ect ect. Uiteindelijk zijn ze er samen voor gegaan en was ze redelijk snel zwanger.
Toen ze het vertelde was hij eerst heel blij enzo, maar toen hij merkte dat het echt was werd hij 180 graden anders!!
Hij dwong haar en pushte haar om een abortus te doen terwijl zij graag dat kindje wilde houden. EN liet haar een keus maken tussen hem en dat kindje. Toen mijn vriendin voor dat kindje koos heeft hij haar helemaal in elkaar geslagen. MOest haar uit het ziekenhuis ophalen...
Dat kindje is er niet meer.

Toen hij dat hoorde wilde hij haar weer en uiteindelijk na een halfjaar hebben ze het weer geprobeerd.
Weer wilde hij een kind en voila zij weer zwanger. Weer het gezeik opnieuw. Zij is toen bij hem weggegaan. Hij heeft haar jaren gestalkt! Hij heeft 1x dat kindje gezien en heeft toen ook naar hem uitgehaald!

Natuurlijk is jou verhaal niet zo heftig Tara, maar wat ik wil duidelijk maken is dat mannen echt wel ja in 1 maand en wel een paar dagen zo kunnen omslaan.

En als het dus goed voelt om niet meer bij hem te zijn moet je het zo laten.
Want wat heeft een kind aan een ideaalbeeld en eigenlijk in een rot situatie te moeten leven. Dan zeg ik doe het in je eentje en geef je kleine zoveel mogelijke liefde. Een vader zijn is 1 maar een papa zijn vergt veel meer!

En ja je kan zeggen waarom over flesjes ruzie maken, maar Tara is toch niet degene die daarover ruzie begon te maken?
En vrouw ondergaat al zoveel veranderingen in het begin. Dan moet een man juist daar rekening mee houden. En JUIST moet HIJ niet gaan zeiken over flesjes

@tara.. ik weet indd hoe fijn het is verhalen te lezen van andere die dit ook zijn overkomen ik had daar ook heel veel aan in het begin vandaar dat ik mijn verhaal erbij had gezet.

helaas bestaan er indd zulke K*********N(vul zelf maar in )
die van de liefste jongen op de wereld kunnen draaien naar de meeste gevoelloze en ijskoude man die er bestaat.

mijn ex was altijd al iemand dat als die boos was heel hard uit de hoek kon komen met schelden en kwetsende dingen kon zeggen dus dat was niet nieuw voor mij dat hij zo kon zijn maar toen een vriendin van ons een jaar evoor hetzelfde had meegemaakt en in de steek was gelaten met 37 weken zwangerschap heeft hij altijd geroepen dat hij zoiets nooit zou doen en die kerel het ziekenhuis in zou slaan als die hem tegen zou komen nou je snapt wel dat ik dit dus niet had niet aankomen en dat hij op zijn minst de verantwoordelijkheid had genomen maar tegenwoordig geloof ik niet zomaar iemand meer op ze woord.
eerst zien dan geloven is mijn nieuwe motto geworden

@damiana.. zoals ik tegen tara ook al zei de liefst mannen kunnen opeens veranderen in monsters.
wil de vader van jou kindje wel zijn kindje straks leren kennen?
omdat hij wel zegt het te willen erkennen en alimitatie te willen betalen.
en helaas zegt een leeftijd niets over iemand en zeker niet over een man.
die kunnen van een heel volwassen zich opeens weer heel kinderachtig gedragen als hun het uitkomt.

@appelsappie.. jeetje wat een heftig verhaal.
zulke manne horen in een 4kant hokje met tralies ervoor!!

Inderdaad ik ben het met Marije eens dat zo een man (verhaal van appelsappie) gewoon dik in de gevangenis hoort... Pff als zij haar kindje kwijt is doordat ze in elkaar is geslagen...

pfff.. en dan hem nog een kans geven? pffff... dan hou je meer van hem van jezelf en van je kind die hij uiteindelijk van zijn leventje heeft beroofd.

Hoe kunnen mannen zo zijn... (niet alle mannen)

heel triest.

Ik lees veel verhalen van mannen die hun vriendin in de steek laten maar dat er ook sprake was van mishandeling/ agressie...

Mijn ex is heel beschaafd...
Heeft een hekel aan mensen die schelden en agressief zijn...
Hij kan zelden boos worden op iemand... (meestal was ik degene die boos werd om iets) je weet toch vrouwen .. hij kon er totaal niet tegen ook al was het terecht...

Soms denk ik wel dat het mijn schuld is dat het over is hoor...
Omdat ik me snel ergerde aan dingen... waar mannen niet echt tegen kunnen...

Ja mijn ex wil wel zijn kind erkennen ja... Maar ook hij laat gewoon niets van zich horen... dus ja...
Wel leuk en aardig maar totaal geen interesse in mijn zwangerschap... Alhoewel hij wel naar de 20 weken echo gaat...

Dat is tenminste iets.

Hoe gaat het nu met jou Tara? Is er verandering ondertussen of nog steeds hetzelfde?
Hoop in ieder geval dat de situatie beter is...

Veel liefs,

Damiana

Ik ben het hiermee eens... Ik kan me niet voorstellen dat jullie een liefdevolle, harmonieuze relatie hadden, waarin goed gecommuniceerd werd. Als dat zo zou zijn, zou je ex namelijk nu goed met jou praten over hoe en waarom hij zich zo voelt, en zouden jullie samen gaan zoeken naar een oplossing.

Ik ben stiefmoeder, en heb dus dagelijks te maken met kindjes die een 'gebroken' gezin hebben. En hoe veel ik ook van mijn stiefkindjes houd en er eerlijk gezegd zelfs van overtuigd ben dat ik een prima 'mama' voor ze ben, moet ik toch eerlijk toegeven dat ook al doen wij alles aan de situatie om die voor de kinderen zo ideaal mogelijk te maken, niets kan compenseren dat hun papa en mama niet in één huis wonen...

En daar wil ik nog wat aan toevoegen, want mijn voorstaande reactie is erg ongenuanceerd, en ik wil je ABSOLUUT niet kwetsen.

Want jullie relatie is nu over, en daar zal je ongetwijfeld veel verdriet over hebben. Je zei zelf al dat je het liefste je kind wil opvoeden in een gezin met papa en mama, en het zal voor jou een teleurstelling zijn als dat niet kan.

Wat ik je dan vanuit mijn ervaring in ieder geval wil meegeven, is om zoveel mogelijk positief te blijven naar je ex toe. Dat zal nu nog heel moeilijk zijn, maar tegen dat je kindje er is, zijn de ergste emoties misschien gezakt. Jullie moeten als ouders van jullie kindje je hele leven samen verder, en dat gaat het makkelijkste als jullie respect voor elkaar hebben en goed communiceren.

Ik merk aan mijn stiefkinderen dat zij het fijn vinden dat ze ongegeneerd over hun mama kunnen vertellen aan ons, en andersom tegen hun mama over ons. Daarnaast is het fijn om makkelijk afspraken te kunnen maken over allerlei verschillende dingen, die in het begin heel beperkt zijn, maar met het jaar ingrijpender worden...

Ik wens je heel veel sterkte in de komende periode, het komt vast allemaal goed!

Liefs,

Mrs Hair