Hallo allemaal,

Gister ben ik erachter gekomen dat ik zwanger ben en weet me geen raad meer.
Ik ben inmiddels 5 maanden gescheiden van mijn ex waar ik een zoontje van 4 mee heb. Laatste 2 jaar van ons samen zijn ging het erg slecht dat we hebben besloten ermee te stoppen. Een vreselijke beslissing maar wel het beste want we waren alle 2 ongelukkig met elkaar. We gaan nog wel goed met elkaar om en voor ons zoontje is dat natuurlijk ook fijn. Ik woon nu een aantal maand op mezelf met mijn zoontje en kwam in contact met een jongen die ik eigenlijk al wat jaren ken. Al vrij snel bleek dat we elkaar leuk vonden,we spraken af en toe stiekum af. Hij wilde niet dat anderen erachter zouden komen en ik stemde daar ook wel mee in omdat het natuurlijk wel snel was na mijn scheiding. We zijn een aantal keer met elkaar naar bed geweest,telkens met condoom. Ik besloot aan de pil te gaan en toen ik daar een aantal dagen mee bezig was zijn we ook met elkaar naar bed geweest maar zonder condoom. Ik was ervan overtuigd niet zwanger te kunnen worden. Ik heb namelijk het pco syndroom,ik word nooit ongesteld en om zwanger te worden van ons zoontje heeft het 2 jaar geduurd met behulp van de medische molen. Om op de natuurlijke wijze zwanger te worden was eigenlijk niet mogelijk...maar blijkbaar dus wel. Aan de ene kant vind ik het een groot wonder maar aan de andere kant wil ik dit zo niet. Het contact met deze jongen verloopt niet altijd makkelijk,mensen in onze naaste omgeving viel het op dat we elkaar leuk vonden en je krijgt natuurlijk al snel roddels. Hier kon hij niet tegen en verbrak dan het contact,hij heeft me de liefde verklaart,gezegt dat ie van me hield maar nu ineens is dat gevoel weg nadat er roddels zijn geweest. Nu vind ie me toch niet meer leuk en is hij niet meer verliefd. Afgelopen maandag hebben we elkaar even gesproken...we zouden deze week afspreken om te praten,maandag wist ik nog van niks,maar ik durf het hem niet te vertellen. Hij doet al zo moeilijk over wat anderen van onze relatie zouden denken laat staan nu ik zwanger ben. Ik ben zo bang...wat moet ik nou? Hoop dat iemand wil reageren.

hallo,

wat een situatie zeg... ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik je moet adviseren. Ik zou het in elk geval sowieso met hem bespreken, ook al is het lastig, want hij is toch de vader.
Ik denk dat het belangrijk is om je gevoel te volgen... en toch proberen de buitenwereld naast je neer te leggen.
heel veel succes en sterkte met je keuzes.

groetjes, Nie

Nou ik ga je eerst toch even feliciteren! Want ondanks alle omstandigheden is dit toch een wondertje, helemaal omdat je al zo moeilijk zwanger bent geworden van je zoontje!

En wat je moet doen? Tsjah, ik denk dat het idd heel belangrijk is om bij jezelf te blijven. Wil jij dit kindje graag houden? Als je je hele situatie even vergeet en puur naar jezelf kijkt? Zo ja, dan komt het helemaal goed. Je omgeving zal misschien even schrikken maar iedereen zal er snel genoeg aan wennen en als ze je kleintje zien is iedereen vast verkocht(wie kan dat nou weerstaan?).

Wat de vader betreft, ik zou eerst mijn keuze maken en dan naar hem toe gaan. Vertel hem wat jij van plan bent en hoe hij daar wel of niet inpast(afhankelijk van wat hij wil en hoe hij reageert). En laat je niet ompraten, het is jou keuze en je moet er de rest van je leven mee dealen. Maar misschien vindt hij het wel heel erg leuk! Ik zou geen relatie met hem beginnen ómdat je zwanger bent. Maar je kan hem wel de kans geven om papa te zijn als hij dat wil, toch?

Succes! En probeer stiekem ook een beetje te genieten van de kleine uk in je buik!!

waarom doet hij zo moeilijk en wil hij niet dat anderen het weten? heeft hij een relatie?
zou hem in jou situatie ook niet durven vertellen over de zwangerschap. Want krijg het gevoel dat ie je dan laat barsten. Maar hoop dat ik het verkeerd heb.
Veel sterkte.

Hier sluit ik mij volledig bij aan!! Wilde ook zoiets neerzetten, maar dat is dus niet meer nodig...

En ook van mij; Gefeliciteerd!!!

Bedankt voor jullie reactie's!
Nee,hij heeft geen relatie....hij heeft een aantal keer aangegeven dat hij het moeilijk vind omdat hij mijn exman goed kent,zijn ouders hier niet mee akkoord zullen gaan. De relatie mijn zijn ouders ligt nogal gevoelig,veel gebeurd in het verleden. Maar dat neemt niet weg dat ik het vreselijk vind zo behandeld te worden.

Gister had ik een gesprek bij maatschappelijkwerk,deze begeleiden mij om de scheiding goed door te komen,en ik heb dus ook daar verteld wat er gaande is. Ze vond dat hij wel het recht heeft om het te weten,dus dit ga ik het weekend doen. Maar ik zie er ontzettend tegenop,ik vind het zo eng en ben zo bang voor zijn reactie!

Heb gister nog een test gedaan van clear blue,die digitale en die was ook gelijk weer positief. Maandag heb ik een echo,vind het spannend had zo graag gewild dat de situatie anders is! Aan de ene kant vind ik het zo bijzonder dat het gewoon kan,ik kan zwanger worden zonder al het medische erom heen! Maar waarom moet het juist nu....vaak zeg ik dat er een reden is voor dingen die er gebeuren maar ik kan de reden hiervoor niet vinden!

wil je feliciteren en veel suc6 wensen

Vandaag heb ik verteld aan hem dat ik zwanger ben,heb ook verteld hoe ik van mijn zoontje zwanger ben geworden.

De eerste reactie van hem was...ik ben blij dat je het me verteld. De blik in zijn ogen was heel zacht,even dacht ik dat ie er blij mee was. Maar al snel gaf hij aan dat hij nog niet aan toe is om vader te worden maar mij niet zal dwingen om het kindje weg te laten halen.

Hij wou wel dat mocht ik het kindje houden iedereen zou weten dat hij de vader is. Maar ik weet niet hoe hij dat wil doen aangezien hij niet aan toe is om vader te worden. Ik heb nu weer zoveel vragen voor hem maar ik laat hem eerst even met rust zodat hij ook kan nadenken. Heb gezegt dat ik maandag een echo heb en dat ie mee mag maar dat wilde hij niet. Dat deed me wel pijn....

Ik twijfel heel erg wat ik moet doen,aan de ene kant heb ik nog steeds gevoelens voor hem maar aan de andere kant ook weer niet omdat hij me niet goed heeft behandeld. 2 weken terug had hij nog gevoelens voor me maar nu ineens niet meer,ik begrijp het niet.

Hallo allemaal,

Ik heb het gevoel dat ik droom maar niet wakker word...mijn hoofd is een achtbaan vol emoties. Vreugde maar ook verdriet.
Ik voel liefde voor dit kindje maar ook angst....wat moet ik toch doen? Aan de ene kant wil ik het kindje heel graag houden maar hoe moet ik dat alleen doen. Hoe leg ik mijn zoontje uit dat hij een broertje of zusje krijgt maar er geen vader is. Kan ik mijn zoontje dat wel aan doen? Ik weet het niet.

Heb niks meer van de vader gehoord,hoop steeds dat hij wat van zich laat horen en dat hij morgen met de echo wil mee gaan maar helaas.

jeetje meid, wat een heftige situatie,en toch ook heel bijzonder dat je nu spontaan zwanger bent geworden,
ik vind je wat verward overkomen in je laatste bericht,en wat ik heel duidelijk voorop vind staan is dat je het allemaal niet meer weet(wat ik overigens heel erg logisch vind)
misschien is het idee deze chaos in je hoofd met het maatschappelijk werk te bespreken, en thuis te proberen zoveel mogelijk afleiding te zoeken,want het is veel te veel om in je eentje op dit moment uit te komen,
je zult zien dat op een gegeven moment toch wel het meeste op zijn pootjes terecht komt,
en je kunt je vriend niet dwingen om zich verantwoordelijk te voelen, maar ik vind wel dat hij eigenlijk die verantwoording wel heeft,ik bedoel, hij is wel de vader, maar misschien is het voor hem ook wel een chock en moet hij het ook allemaal even laten bezinken, en komt ie er later nog wel op terug!
heel veel sterkte en suc6 met alles, en geniet ook een beetje van dat kleine wonder in je buik.