Ik werd vanmorgen wakker en ik voel me echt heel erg rot. Weet echt niet of ik er nou wel goed aan doe, alleen een kindje gaan krijgen. Ik wil dat het allemaal leuk en mooi en bijzonder is maar het voelt nu eigenlijk alleen maar naar. Alles alleen doen, ga ik dat trekken? Mijn vent kwijt, ga ik dat trekken? En wat nou als het kindje niet gezond is?

Wat moet ik nou? Ik was de afgelopen dagen heel zeker van mijn zaak maar sinds ik vanmorgen wakker ben absoluut niet meer. Ik wil dit ZO graag delen met de man van wie ik hou, de echo's de afspraken de zwangerschap en uiteindelijk natuurlijk het kindje, maar dit gaat niet gebeuren.

Wat vertel ik een kind? Gaat me dit kwalijk genomen worden? Wat vertel ik iedereen om me heen? Mijn ouders? Wat als ik het niet aan kan, hoe moet dat dan?

Help!

En, waarom lijkt het alsof iedereen aan wie ik het vertel zo ontzettend makkelijk over abortus denkt?!

Misschien omdat ze het zelf niet meemaken?

Ik ken je situatie niet, maar ik kan me indenken dat het alleen erg zwaar zal zijn om voor een kindje te zorgen.
Het enige wat ik kan zeggen:
Denk goed na over de consequenties van wat je doet. Abortus gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Ik ken een aantal mensen, en eigenlijk iedereen heeft er zo veel spijt van.

Heel veel sterkte in ieder geval.

Tuurlijk gaat het zwaar zijn, maar je eerste reactie, de enorme blijdschap dat je mama gaat worden, die zorgt ervoor dat je het gaat redden.

Als je vent niet bijdraaid raak je hem hoe dan ook kwijt, ook als je het kindje laat weghalen. Want denk je dat je het hem ooit gaat vergeven als je abortus doet terwijl je dit kindje zo graag wil? Het zal voor altijd tussen jullie in blijven staan.

Meid, ik zeg je eerlijk, i know what you talking about!!
maar hou je rustig en blijf gezond bezig en gezond eten, alles komt goed !
Desnoods maak je toch even een afspraak bij je huisarts om er over te kunnen praten zonder dat hij/zij meteen een eigen mening door je strot wilt duwen. Dan raak je vast een stuk opgeluchter, been there done that!
Echt, geloof en vertrouw op JEZELF en je kleintje die superblij is met jou als zijn/haar mama!!
Dan leiden alle wegen automatisch naar de juiste paden.
En kan jij straks je kindje recht in de ogen aankijken,
het zit er nou eenmaal al, en ik hoop persoonlijk echt dat je geen abortus zal gaan doen maar zo'n keuze is totaal aan jezelf en je situatie waar je in zit.
Ik hoop op een juiste beslissing voor jouw situatie en ik wens je veel sterkte en geluk verder.

Liefs,

Dankjewel voor jullie reacties!! Superfijn dat ik hier ff mn verhaal kwijt kan, het zit me zo hoog..

Abortus is gewoon geen optie voor me, ik zou daar echt niet mee kunnen leven. Volgens mij word ik dan helemaal gek. Dus eigenlijk is er maar 1 optie, en dat is ook wat ik het liefste wil, maar er is natuurlijk een nieuw mensenleven in het spel..

PFFFF. Ik eet ook supergezond nu, elke dag sinaasappels persen en genoeg naar binnen zien te krijgen (behoorlijk lastig als je al volop misselijk bent), foliumzuur, geen slok meer drinken en gestopt met roken.

Linay, jij zit/zat in dezelfde situatie??

Fijn dat je iig niet twijfelt over abortus.
Je zou wel contact op kunnen nemen met bijvoorbeeld maatschappelijk werk wanneer je je toch erg zorgen blijft maken, of gewoon advies wilt.

Mensen lijken idd heel makkelijk over abortus te denken.
Het is erg vaak aan me gevraagd waarom ik niet gewoon voor abortus gekozen heb.
Alsof ik een kindje weg zou laten halen omdat de vader er vandoor ging, of alsof je maar gewoon door kunt gaan met je leven alsof er niks gebeurt is...

In de steek gelaten worden is zwaar, en daar mag je best verdriet van hebben, dat is heel normaal.
Als je daar behoefte aan hebt zou je contact op kunnen nemen met het Fiom of het Vbok...
En waar ik destijds best veel aan heb gehad is de website Alleen maar Zwanger, zit ook een forum bij met allemaal meiden die min of meer hetzelfde meegemaakt hebben.
Ik had daar veel aan omdat veel al veel verder zijn in dit proces en dat helpte mij echt relativeren.

Veel sterkte!

Meid, ik kan je een hand geven. Hier ook mijn vent kwijt en 5 maanden zwanger. Uit het niets wil hij niet meer verder. En het is een zwart gat en het is zwaar. Ik huil heel veel en voel me eenzaam. Gelukkig heb ik veel steun aan familie en vrienden en woon nu weer thuis bij mijn ouders. Gelukkig is dat stabiel. Andere mensen die horen van mijn situatie vinden mij enorm krachtig en sterk. Knap dat ik het niet heb weg laten halen en kies voor het ventje en voor een nieuw leven. En ze vinden hem maar een lafaard. Spijt krijgen ze (de papa's) pas als het er is, maar ben bang dat het dan te laat is maar kijk nu niet de toekomst in want die komt maar met 1 dag te gelijk. Ons geluk komt nog wel, en we komen hier nog sterker uit. Als je me wilt berichten over het hele verhaal en hoe ik er doorheen probeer te komen geen probleem. Genoeg vrouwen die allemaal hetzelfde meemaken. Samen staan we sterk! En ik had vandaag ook een enorme dip dag, maar elke dag wordt dat minder lang en elke dag weer wat sterker dan gister.

Ach meissie toch!
Wees trots dat je een kindje draagt!
Jij als alleenstaande moeder kan dit vast hartstikke goed. Je hebt er geen vent voor nodig om de beste mama te zijn!
Ik snap het wel hoor. Wat is er leuker om dit gelukkig iets met je grote liefde te delen!
Veel praten meis! Maar geloof in jezelf, je kan dit!