Bedankt voor jullie reacties! Het ziet er inderdaad allemaal erg donker en somber uit. Zeker ook omdat het slapen niet gaat, dus de dagen zijn lang en vermoeiend. En ik heb zoveel vragen waar ik antwoord op wil, en ik weet dat ik misschien de helft nooit beantwoord krijg en dat ik geduld moet hebben maar ik vind het zo moeilijk.
Ik wordt ook gesteund door familie en vrienden maar nog, het voelt zo ellendig allemaal. Woensdag komt hij praten. Hij moet wel want we zullen ons huis moeten verkopen. Dus er zullen dingen geregeld moeten worden. Ik wacht even tot dinsdagavond af hoe ik mij voel. Als ik het niet aan kan, stel ik het nog maar even uit.
Die tip van de gemeente is een goeie! Daar ga ik gelijk een afspraak maken als ik weer thuis ben.
@Anouk wat vreselijk he, en vooral die machteloosheid. En als je dan naar je babytje kijkt voel je je zo schuldig en vraag je je af of je het wel allemaal aan kan. Ik wil kijken of we er woensdag nog uit komen maar vrees dat het het einde is. Hij loopt gewoon weg voor zijn verantwoordelijkheden en dat had ik nooit van hem verwacht. Maar dat verwacht niemand van zn vriend/man natuurlijk.
@Tonka uiteindelijk zal ik het zo wel zien, maar nu nog even niet