Ik herken het wel een beetje.
Toen ik zwanger was van onze oudste dachten mijn man en ik dat we een jongetje zouden krijgen. We hadden een prachtige jongensnaam, maar een meisjes naam was lastig. Maar we waren er zo van ovetuigd dat het een jongetje zo worden dat we niet zo druk waren met die meisjesnaam. En toen werd madam dus geboren, mmmmmm en we hadden dus geen naam. Hup boekje erbij, maar ik was zo in de wolken van mijn kleine meisje dat ik alles prima vond en mijn man heb laten beslissen. Al had hij Fatima gekozen, ik had ja gezegd

Hij had gekozen voor de naam Amal (je spreekt het uit als Emmel, maar dan met een marokkaanse klank erin en de nadruk op de L.) Natuurlijk niet uit te spreken voor mij in het begin. De eerste weken had ik helemaal niks met de naam. Ik kan me nog goed herinderen dat iemand op straat vroeg hoe ze heette en dat ik gewoon vergeten was hoe haar naam was.

Een paar maanden later was ik gewend aan de uitspraak maar vond ik de naam ook helemaal bij haar passen en gewoon prachtig.
Maar bij de andere zwangerschappen waren we toch wel meer voorbereid. Ach en mijn lieve man vind alles prima dus de andere namen heb ik gekozen.

Ik denk dat het gewoon een kwestie van wennen is dat er bij jullie naam (trouwens echt een super lieve naam) nu een klein meisje hoort en dat het een beetje gek is om hem hardop uit te spreken. Plus al die irritante hormonen........ Probeer het los te laten en gewoon te genieten van een mooi kindje met een hele mooie naam.