Ga terug   Zwangerschapspagina > Weblogs > DarkAngel25

Geef je mening!

Mijn HG ervaring.

Voeg "Mijn HG ervaring." toe aan Google Voeg "Mijn HG ervaring." toe aan NUjij Voeg "Mijn HG ervaring." toe aan Twitter Voeg "Mijn HG ervaring." toe aan Facebook
Geplaatst 17 februari 2014 om 20:43 door DarkAngel25

De test.
Eindelijk, daar was die dan! Na 4,5 Jaar strijden in de mmm hadden we onze positieve test in handen.
Ik had een beetje bloedverlies, maar geen krampen, en we gingen ervan uit dat het wel goed zat. Met 10 weken zouden we de 1e echo krijgen in het ziekenhuis. Zo lang konden we niet wachten en we maakte een afspraak met 7 weken bij een echobureau.

1e opname.
Precies met 6 weken zwangerschap begon ik de ochtend met spugen. Ik dacht nog, oh hť een kwaaltje! Ik bleef gedurende de dag overgeven, en zo gingen de dagen voorbij. Wat voelde ik me beroerd en slecht! Maar goed het hoorde erbij hŤ, misselijk zijn en spugen. Dit kreeg ik dan ook redelijk vaak te horen. Ik trok aan de bel en kreeg emesafene voorgeschreven. De misselijkheid bleef, maar het spugen werd iets minder, en ik kon lichtjes weer wat eten en drinken (merendeel koekjes en chips, dit bleef binnen)
Met 7 weken en 2 dagen kregen we een goede echo! Een kloppend hartje, zo speciaal!
De week na de echo ging het weer steeds slechter en ik begon weer steeds minder te eten en drinken. Omdat ik nog steeds wat licht bloedverlies had mochten we met 8 weken naar het ziekenhuis komen voor een echo. Deze heb ik nog verzet, omdat ik gewoon te beroerd was om uberhaupt in de auto te zitten.
Ondertussen had ik al een nieuw medicijn gekregen genaamd Primperan. Deze heeft me welgeteld 3 dagen iets verlichting gegeven en toen begon het spugen weer. Ik was 9 weken zwanger toen ik echt niet meer kon. Ik was zo beroerd en voelde me zo zwak. ik had bijna geen adempauze meer tussen het spugen en zat voor de avond viel al aan zoín 30 x spugen.
Op naar de HAP dan maar. De arts wist niks anders meer te doen en stuurde me door naar de spoedeisende hulp. Daar werd ik opgenomen en aan een infuus gelegd. Na 4 dagen infuus voelde ik me weer iets beter, en mocht ik ondanks dat mijn urine nog niet goed was toch naar huis toe. Weer met een nieuw medicijn genaamd Zofran.

2e opname.
Het spugen ging na de opname gewoon weer verder, en na 2 dagen moest ik op controle komen in het ziekenhuis. Mijn urine was niet goed, en omdat ik bleef spugen werd ik opnieuw opgenomen en aan een infuus gelegd. Na 2 dagen mocht ik ineens naar huis (had nog steeds niks kunnen eten) Ik kreeg te horen dat ik mijn medicijnen op moest schroeven en maar waterijs moest eten. Dus infuus eruit en tot ziens maar weer. Ik was verbaasd maar oke. Weer lekker naar huis toe!

3e opname.
Ik kon ondertussen redelijk de dag doorkomen maar met 12 weken vonden ze dat ik wel kon stoppen met de medicijnen. Ik was immers 12 weken, dus de misselijkheid moest zo ondertussen wel weg zijn. Maar zodra ik stopte ging het weer van kwaad tot erger. Dus toch maar niet afbouwen. Sommige dagen gingen redelijk oke, en ik besloot op een zoín dag dat ik wel op visite kon gaan op mijn werk. Halverwege viel ik bijna flauw, maar ik vond dat ik door moest zetten. Mezelf even bij elkaar geraapt en door. Maar ik hielt het niet vol. Snel weer naar huis, en in bed. Het spugen begon weer volop. De dag erna was ik weer zo zwak en kon ik bijna niet op mijn benen blijven staan. Mijn man had een potje urine naar de huisarts gebracht ter controle, en de huisarts stuurde me direct door naar het ziekenhuis. Weer een opname en aan t infuus. Het spugen ging in t ziekenhuis vrolijk door, en ze waarschuwde me al een keer als het zo door zou gaan ik wellicht een sonde zou krijgen. Ondertussen begon mijn lever en nieren kuren te vertonen. Na een goede peptalk van de voedingsassistente in het ziekenhuis begon ik weer lichtelijk aan beschuitjes te eten. Dit bleef redelijk binnen. Na een goede week in het ziekenhuis mocht ik weer naar huis toe. Ik zat nog steeds aan de maximale dosis Zofran.

4e opname.
De dagen slopen voorbij, en ik lag bijna alleen maar in bed met mijn beste vriend emmer naast me. Veel kon ik niet eten en drinken maar alles wat binnen bleef was mooi meegenomen. Ik was ongeveer 16 weken zwanger, en besloot op een avond even naar de winkel te gaan. Mijn 1e tripje in weken weer. Dit was een slecht idee, het was warm en druk in de winkel en ik voelde me steeds slechter worden. Ik stond op t punt van flauwvallen, en we zijn snel weer naar huis gegaan. Vanaf toen ging het weer bergafwaarts. Ik heb t nog een paar dagen aangekeken maar het ging gewoon niet meer. Weer op naar de HAP, ik wist dat ik weer uitgedroogd was en dat ik opgenomen moest worden. Bij de HAP moesten we erg lang wachten. Eenmaal binnen bij de arts moest ik in een potje plassen, maar met een aantal pogingen lukte dit gewoon echt niet. Ik had die dag alleen in de ochtend een beetje geplast en verder niet meer. Dit zegt in mijn ogen al genoeg. De arts wou ons naar huis sturen. Ik voelde me zo slecht en zo beroerd, kon bijna niet meer op mijn benen blijven staan en gaf aan dat ik wel wist hoe laat het was. De arts vond zichzelf zo grappig, keek naar de klok en zei, ja ik weet ook hoe laat het is hahaha. T was dat ik me zo slecht voelde maar anders!
Ik nam geen genoegen met de woorden kijk het nog maar aan, en na overleg met een gynaecoloog werd ik weer doorgestuurd naar de spoedeisende hulp .Na het zetten van het infuus moest ik nog in een potje plassen, uiteindelijk is dit toch gelukt en kwamen ze tot de conclusie dat ik flink uitgedroogd was (wat een verrassing) Ik kreeg een antibraakmiddel ingespoten, wat was dat even een verlichting zeg! Het spugen ging daarna gewoon door, en na 5/6 dagen begon de diŽtiste zich toch grote zorgen te maken. Ik was goed ondervoed aan t raken, dus was er besloten om een sonde te gaan plaatsen. Ik vond het echt vreselijk! Het plaatsen van de sonde ging wel, maar toen het slangetje mijn maag aanraakte begon ik heel erg te spugen. Bij iedere beweging die ik maakte kwam weer een golf. Ik raakte in paniek en vond dat ze de sonde eruit moesten halen maar dat was geen optie. Na een kalmeringstabletje moest ik maar gaan slapen. Ik ben toen heel stil gaan liggen en heb me zo min mogelijk bewogen. Later op die avond kwamen ze weer even kijken op de kamer. Ik bewoog me weer, kwam rechtop zitten, en begon weer volop de sondevoeding uit te spugen. Deze keer kwam niet alleen de voeding eruit maar ook het slangetje dat in mijn maag zat. De verpleging maakte het slangetje gauw los en trok hem eruit, hierdoor moest ik nog meer spugen, maar wat een verademing dat dat ding eruit was zeg. Ze wilde hem direct weer terug plaatsen, maar dit heb ik geweigerd. Na een paar hapjes vla, mocht ik eindelijk gaan slapen. In de dagen erna ben ik droge beschuitjes gaan eten, maar deze kwamen er ook weer uit.
Het infuus in mijn hand zat er al zo lang in dat deze was gaan ontsteken. Ik kon mijn hand en arm niet meer bewegen. Ze wilde mijn infuus er niet uithalen omdat ik erg moeilijk te prikken ben. In de nacht deed mijn arm zo zeer, dat ik ze gesmeekt heb om mijn infuus eruit te halen, ze zagen ook dat het niet langer zo kon blijven zitten. Uiteindelijk hadden ze een ander plekje gevonden; mijn elleboogholte, het kon niet anders.
Ondertussen faalde mijn lever, en begonnen mijn nieren uit te vallen.
1e kerstdag mocht ik even een paar uurtjes naar huis toe. We zijn toen even langs mijn ouders geweest en heb daar wat soep gegeten, deze heb ik nog geen halve minuut binnen kunnen houden. Lekker naar huis en heb daar op de bank gelegen, eigenlijk ging het helemaal niet goed. Na een paar uurtjes weer terug naar het ziekenhuis, en werd er opnieuw een infuus geprikt. Ondertussen was ik deze zwangerschap al 16x geprikt voor een infuus, zo moeilijk waren mijn aderen ondertussen te vinden door de uitdroging continue.
Er kwam een psychiater op mijn kamer om te pijlen hoe ik met dit alles om ging, en hij kwam op t geweldige idee om Haloperidol (haldol) voor te schrijven. Ik begon met het slikken van het medicijn, en de volgende dag kon ik weer wat eten! Na 2 dagen begon mijn nieuwe infuus ook al te ontsteken maar ik mocht met nieuwjaar toch een dagje naar huis toe, om mij de volgende dag weer opnieuw te melden in het ziekenhuis voor opname.
Maar het ging beter! Ik kon weer eten en drinken, en ik hoefde niet te spugen! Ik vroeg of ik niet thuis mocht blijven en na overleg mocht ik mijn spullen bij elkaar pakken en naar huis toe.

Eind in zicht.
Ik was bijna 20 weken zwanger toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis. Met het medicijn Haldol ging het een stuk beter en kon ik weer eten en drinken! Enkele dagen moest ik nog spugen maar dat was niks vergeleken met wat ik al niet af had gespuugd. Ik was ondertussen ook plotseling doof geworden aan 1 oor, en ze denken dat dit is gekomen door de druk van al het overgeven, dit gaat nooit meer over.
De dagen gingen voorbij en goeie bekkeninstabiliteit melde zich aan. In de avond kon ik bijna niet meer lopen, en kreeg ik fysio en een bekkenband. Zo gingen we weer verder. Ik was ondertussen 15 kilo afgevallen, maar dit bleef nu stabiel gelukkig. Met 34 weken zwangerschap kwamen ze erachter dat ik zwangerschapssuiker had, en moest ik insuline gaan spuiten. Ik was boos! Waarom? waarom nu ook dit weer erbij. Ik was er echt verdrietig van! Met 38 weken is besloten om in te leiden en in 8 uurtjes tijd is onze dochter geboren met een gewicht van 3750 gram. Een hele mooie knappe meid. Hiervoor hebben we het gedaan! Ik heb heel mijn zwangerschap geroepen Ēdit doe ik echt nooit meerĒ Maar praat nu toch alweer over een 2e kindje in de toekomst. Mijn HG ervaring zal ik nooit vergeten maar het slijt. Ik weet dat de kans groot is dat ik het nog een keer zal krijgen bij een eventuele volgende zwangerschap, maar ik weet ook dat ik het zal overleven en ik het aankan. Ik heb veel hulp gehad in de periode dat ik zwanger was en daar ben ik ook erg dankbaar voor. Met deze hulp van vrienden en familie zal ik het aandurven om nog een keer een poging te wagen een wondertje te wereld te zetten.
Geplaatst inStandaard
Bekeken 1363 Reacties 1

« Vorige     Index     Volgende »
Totaal reacties 1

Reacties

  1. Old Comment
    DarkAngel25's avatar
    OH wist helemaal niet dat ik ook reacties kon krijgen op een blog! haha

    Zwangerschap was idd erg zwaar, maar als ik nu zie wat ik ervoor terug gekregen heb, waaw!

    Mocht het nog een keer lukken ben ik voorbereid op wat komen gaat, de kans is zo groot dat ik nog een keer HG krijg. Gelukkig zijn t ''maar'' een paar maanden van ziek zijn. Jammer genoeg duren deze maanden erg lang...
    Geplaatst 26 februari 2014 om 16:24 door DarkAngel25 DarkAngel25 is offline
 

© 2005 - 2016 Zwangerschapspagina.nl