Ga terug   Zwangerschapspagina > Weblogs > Jordan

Rating: 2 votes, 5,00 average.

Een jaar verder met ICSI. Mijn 2012-2013 (jaar van miskramen, hoop, verdriet, geduld)

Voeg "Een jaar verder met ICSI. Mijn 2012-2013 (jaar van miskramen, hoop, verdriet, geduld)" toe aan Google Voeg "Een jaar verder met ICSI. Mijn 2012-2013 (jaar van miskramen, hoop, verdriet, geduld)" toe aan NUjij Voeg "Een jaar verder met ICSI. Mijn 2012-2013 (jaar van miskramen, hoop, verdriet, geduld)" toe aan Twitter Voeg "Een jaar verder met ICSI. Mijn 2012-2013 (jaar van miskramen, hoop, verdriet, geduld)" toe aan Facebook
Geplaatst 3 juni 2013 om 15:25 door Jordan
Aangepast 3 juni 2013 op 17:02 door Jordan

Van 'hoop doet leven' naar 'hoop doet pijn'. Over hordes, overwinningen, tegenslagen, verdriet, bijzonder momenten, miskramen... Dit is ons 2012-2013 samengevat in een best wel lange tekst die veel langer had gekund, maar dat zal ik jullie niet aandoen!

26 juni 2012. Een mijlpaal in mijn leven. Ik, held der helden ging ervoor... De dag dat ik mijn eerste injectie zette. Niet de eerste injectie ooit die ik kreeg, injecties zat gehad. Als kind maar ook op latere leeftijd de griepprik. Nee, deze was er een die ik zelf moest zetten en meteen 1 uit een reeks van meerdere.

Ca. 2 weken later, 22:00 's avonds. Tranen. Niet van verdriet. Tranen van blijdschap. Ik had het gedaan, de avonden van mezelf injecteren zater erop. En ik had het geflikt. Ik had ze weggewerkt alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Maar hopelijk was dit meteen de laatste keer. Het zat er op...voor toen.

Weer 2 dagen later, de punctie. Zenuwachtig gingen we samen richting de kliniek. Ik had zoveel gelezen over de punctie. Maar ook zoveel verschillende verhalen en ervaringen. Mensen die het hadden uitgeschreeuwd van de pijn en mensen die hun schouders er voor op haalden (waarom was ik ook alweer zo fan van Google...?). Ik zag nog het meest op tegen het infuus. Ik haat bloedprikken, ik haat infusen. Maar toen de punctie eenmaal gaande was en ik op de pijnbank lag, gewapend met infuus, voorzien van mijn Morfine shot en de inwendige verdovingen, leek dat infuus ineens zo zaligmakend dat ik met liefde nog 100 x een infuus had laten prikken als ik de punctie had mogen skippen. Alles bij elkaar duurde het een kwartier, ik ben makkelijk aan te prikken (op de laatste 2 folikkels na, die er pas aangeprikt konden worden met wat tegendruk van een vriendelijke verpleegster die minder vriendelijk werd toen ze haar volledige gewicht op mijn rechterflank stortte) en de follikels lagen voor het grijpen... Ik vond het alles behalve aangenaam en verzocht de dame met de holle naald zelfs om de laatste eitjes maar gewoon lekker te laten zitten. Toen het verlossende woord 'klaar' over haar lippen kroop barste ik wederom in huilen uit. En het erge was...ik kon niet meer stoppen. Alles bij elkaar heb ik zeker een uur aan zoute tranen verspild in het 'bijkom-bed'. En dat voor iemand die niet zo makkelijk huilt, toch een hele prestratie.

De dag dat de uitslag werd doorgebeld, weer enkele dagen later, maakte een heleboel goed. 4 embryo's (van de 9 eitjes) was een prima aantal voor mij. 1 kreeg ik meteen terug, de andere 3 werden geschikt genoeg bevonden voor de vriezer. Een nare gedachte, die vriezer, waar ik vervolgens dankbaar gebruik van maakte de daarop volgende maanden.

25 augustus 2012, een maand na mijn eerste injectie, een maand na heel wat mijlpalen te hebben getrotseerd... Een maand na afwachten en hoop, vloeien wederom de tranen. Helaas dit keer van puur verdriet. Van wanhoop en ellende. Ik ben ongesteld geworden en waar de test 2 dagen eerder nog een vrolijk tweede roze streepje lieten zien, ook al was die dan niet grandioos duidelijk, bleef de test nu zo wit als een onbeschilderd doek en stortte ik 1000 etages naar beneden. Ik was niet zwanger dus ik moest door.

In de dagen er na besefte ik me dat het met deze ICSI poging net zo was gegaan als een aantal keren voor de ICSI. Lichte test, ongesteld, negatieve test. Vroege miskraam dus weer. Ik ging een gesprek aan met mijn arts, zij liet mijn bloedstollingswaardes testen en mijn man en ik kregen een erfelijkheidsonderzoek (onderzoek naar chromosomen en DNA). In de tussentijd deden we niets. Afwachten op de uitslagen maar niet door gaan want stel dat er iets uit zou komen wat voor ons geen goed nieuws zou brengen... In oktober waren we wijzer en wisten we dat mijn bloedstollingswaardes oke waren en dat er geen verhoogde kans zou zijn op een kindje met een afwijking. Opgelucht haalden we adem. We gingen door.

Eind november 2012, mijn ovulatietesten blijven negatief terwijl mijn follikel er 2 dagen eerder uit zag alsof het ieder moment zou exploderen. De volgende dag een echo en... Weg ei. Eind december is mijn nieuwe cyclus maar is de kliniek dicht wegens kerst. Eind januari herhaalt de geschiedenis zich nog eens fijntjes... Echo en, weg ei. 2 dagen later al, niets meer te bekennen. En jawel, ook deze 2 keren is het weer huilen. Ik wil zů ontzettend graag door, op naar een nieuwe kans...

Eind februari 2013 is het dan eindelijk weer zo ver, we laten niets over aan het toeval en met behulp van Pregnyl laten we mijn eitje springen, een paar dagen later is de terugplaatsing van een mooie cryo. Op de testdatum test ik...licht positief. 2 dagen later komt daar weer die oh zo vertrouwde maar toch ook oh zo niet welkome bloeding en de streep is weg. En dit verhaal herhaalt zich een maand later bij de tweede cryo tp.

De derde en tevens laatste cryo wordt teruggeplaatst op 4 mei 2013. Een stralende voorjaarsdag zoals we tot dan toe weinig hebben gezien dit jaar. De cryo ziet er fantastisch uit en ik heb mezelf stellig voorgenomen om me niets aan te trekken van eventuele kwaaltjes maar gewoon af te wachten. We'll see, is het motto van deze terugplaats ronde. En zo ging het ook. Ik was kalm. Voelde e.e.a. maar, 'Nou en?'. Ik hield stellig vast aan mijn missie. Toen ik 2 dagen voor de vroegste testdatum op een maandagavond wat oud bloedverlies had was ik overtuigd dat deze ronde ook einde oefening was. De volgende ochtend testte ik nog, gewoon omdat het moet en daar spotte ik weer, een vaag streepje. HEEL vaag. Story of our life. Ik besteede er geen aandacht aan, belde de kliniek dat ik zou gaan starten met mijn nieuwe poging en was bezig met de spuit Deca die ik die avond zou zetten om te starten met ICSI-2 en ik dacht aan het gesprek in het LUMC dat ik die middag gepland had staan (ik loop niet bij LUMC maar hier kunnen ze onderzoeken doen die mijn kliniek niet doet). Tijdens het gesprek bij LUMC bleek ik ook reeds gecheckt te zijn op auto immuun aandoeningen, zo las ze uit mijn gegevens, dit was nieuw voor mij maar zag er goed uit. Ze wilde nog mijn schildklier checken en ze wilde dan toch ook nog mijn hCG meeprikken om te zien hoe hoog (of hoe laag) de waarde zou zijn. Na het bloedprikken reden we langs de apotheek om mijn medicijnen te halen voor de nieuwe poging.

Dezelfde middag kreeg ik een telefoontje van de LUMC arts. Ik mocht absoluut niet starten met ICSI-2. Ik was zwanger... Ehm?? Zwanger? Ik zat op mijn werk, moest me inhouden maar het liefst had ik door de hoorn geschreeuwd of ze het zeker wist. Ik was totaal uit het veld geslagen en kon alleen maar 'Heh??' uitbrengen. Zwanger? Ikke? En die bloeding dan? Het is oud bloed wat ik verlies maar ja, bloed hoort niet bij zwanger zijn in mijn beleving dus klaar... Toch weet ze het zeker en donderdag moet ik opnieuw prikken. Woensdagochtend bel ik de kliniek met het nieuws, donderdagochtend sta ik opnieuw wat bloed af en donderdagmiddag blijkt mijn waarde mooi verdubbelt (en het bloedverlies is inmiddels ook helemaal weg). Vrijdag weer bloedprikken, uitslag: meer dan verdubbelt. Dinsdag weer bloedprikken (Pinksteren zat in de weg anders was ik maandag al geweest) en een mooie stijgende lijn te zijn. En diezelfde dinsdag...begint het bloeden weer. Die avond stort ik in. Ik ben zo bang, ik word tussen hoop en angst heen en weer geslingerd. Ik moet mezelf bij elkaar houden maar ik val als een puzzel uit elkaar en ben even niet meer te redden. Ik jank, schreeuw zak door m'n knieŽn en weet het even niet meer. Waarom kan het niet normaal gaan? Exact een week later blijk ik een miskraam te hebben, op exact 6 weken zwangerschap. Nog nooit waren mijn testen zo mooi donker. Nog niet eerder durfde ik een klein beetje hoop te hebben, maar die hoop werd me afgenomen en nu... Nu sta ik aan dan toch voor poging 2. Van geen hoop naar een beetje hoop, van een beetje hoop naar nog minder hoop dan eerder te voren. (Vroege) Miskraam nummer 8 alweer. Sja... Wat verwacht ik nog? De uitslag van mijn schildklier is trouwens oke. Ik ben opgelucht maar toch ook niet... Wisten ze maar wat mijn probleem was. Dan konden ze er iets aan doen. Nu vechten we tegen iets waarvan we niet eens precies weten wat het is.

In een jaar als dit gebeurt echt enorm veel. Prikken, hoop hebben, onzekerheid ervaren, pijn en verdriet maar ook bijzondere momenten. Als ik ze allemaal zou beschrijven dan zou ik over een week nog zitten typen en zouden jullie mijn tekst al helemaal niet meer lezen... Bijna exact een jaar verder is het, dat we beginnen aan een verse poging. We zijn zo benieuwd wat de komende 365 dagen ons zullen brengen... We wachten af, we kunnen niet anders. Voor nu proberen we hoop te houden en zijn we druk plannetjes aan het smeden voor ons Plan B. Als we 'wij' blijven, met z'n tweetjes, zonder aanvulling op 'ons'. Dan moeten we nog steeds het leven vieren, het gemis een plekje geven en verder gaan...Over een jaar, weten we meer en wie weet breng ik over datzelfde jaar, wel opnieuw verslag uit.
Geplaatst inStandaard
Bekeken 1412 Reacties 6

« Vorige     Index     Volgende »
Totaal reacties 6

Reacties

  1. Old Comment
    "grappig" ik zat net toevallig je weblog te lezen en heb even een uitstekend gegeven Wat heb jij het voor je kiezen gehad. Eerst die vroege mk'en en dan zwanger,gaat het mis. 2013 is gewoon een ballenjaar. Hoop zo dat we samen tůch zwanger raken in 2013. Krijgen we een mooi 2014 kindje. Maar een 2013 kindje had ik eigenlijk ook heel graag gewild en jij ook. Sorry voor het oppervlakkige gedoe,ik heb er eigenlijk gewoon geen woorden voor.

    xx
    Geplaatst 3 juni 2013 om 16:54 door
  2. Old Comment
    Jordan's avatar
    Oppervlakkig, nee hoor meis. Helemaal niet oppervlakkig. Story of our lives toch! We zitten in het zelfde cirkeltje eigenlijk. Maar we helpen elkaar er wel doorheen! We gaan voor een 2014 kindje! xxx
    Geplaatst 3 juni 2013 om 17:01 door Jordan Jordan is offline
  3. Old Comment
    chantal85's avatar
    lieverd ik hoop zů dat icsi 2 jullie dat o zo gewenste wondertje brengt!! Ga je de serum test nog doen of al gedaan?
    succes meis!!
    Geplaatst 3 juni 2013 om 19:58 door chantal85 chantal85 is offline
  4. Old Comment
    Jordan's avatar
    Thanks meis. Nee, heb ik nog niet gedaan. Moet me daar inderdaad ook nog even goed in verdiepen! Bij jou alles goed? Genieten he! x
    Geplaatst 4 juni 2013 om 13:16 door Jordan Jordan is offline
  5. Old Comment
    Onewish's avatar
    Ik duim voor je lieverd! icsi 2 moet jullie ronde worden! dikkekus!
    Geplaatst 5 juni 2013 om 12:47 door Onewish Onewish is offline
  6. Old Comment
    Jordan's avatar
    Dank je wel meis. Hoop het maar ik reken maar nergens op, kan het ook niet tegenvallen hahaha xxx
    Geplaatst 7 juni 2013 om 11:01 door Jordan Jordan is offline
 

© 2005 - 2016 Zwangerschapspagina.nl