The story so far (deel 2)
We besloten een week af te wachten. Niet omdat ik het idee had dat het vanzelf zou komen, maar ik wilde nog geen afscheid nemen. Ik wilde zwanger blijven. Ik wilde dat mijn kindje weer zou leven!! Ook al wist ik dat dat niet kon. Na een week was er niets gebeurd. Ik wist dat ik de knoop moest doorhakken. Ik hield vast aan dit kindje om de verkeerde redenen.. het was tijd om afscheid te nemen. We maakten een afspraak voor de curettage.
Op de dag van de curettage voelde ik me somber. Ik wist dat ik zou instorten zodra ik wakker werd. Dan was mijn kindje weg, voor altijd. Ik moest erg lang wachten tot ik aan de beurt was. Er kwamen steeds spoedgevallen tussen. Het was zwaar om om mij heen pasgeboren baby's te horen huilen. Mijn kindje was dood..
Eindelijk was ik aan de beurt en werd ik naar boven gebracht. Ik was zó koud dat ze geen infuus konden aanleggen. Wat ze ook probeerden, een ader konden ze niet vinden. Na 6 keer prikken kwam er weer een spoedgeval binnen. Een vrouw die lag te bevallen werd naast mij gezet. Ik hoorde haar gillen. Ze moest een spoedkeizersnee. Hoewel het voor de vrouw ook vreselijk was, zorgde het bij mij ook voor pijn. Ik werd weer naar beneden gebracht en moest nog langer wachten. Ik viel gelukkig in slaap.
Om half 5 was ik dan toch eindelijk aan de beurt. Ik moest eerst even wachten op de uitslaapkamer terwijl de OK werd klaargemaakt. Ze zetten me naast de vrouw die net was bevallen via keizersnee. Ze was niet meer aan het gillen maar vertelde de verpleegsters dat ze net was bevallen van haar derde zoon. Iedereen feliciteerde haar. Het leek alsof mijn hart zou ontploffen.
Eindelijk mocht ik de operatiekamer binnen. Weer lukte het infuus niet. Er was geen andere optie meer en dus werd het infuus aan de onderkant van mijn pols geprikt. Een rotplek, maar ondertussen kon het me al niet meer schelen. Ik was blij toen de narcose begon te werken. Ik wilde weg zijn, ik wilde misschien wel nooit meer wakker worden. Maak mij maar weg... ik kan niet meer.
Ik werd wakker op de IC. De uitslaapkamer was al dicht. In plaats van te huilen was mijn eerste gevoel dat ik weg wilde. Ik wilde naar huis. Maar ik moest wachten, minimaal een uur en dan pas mocht ik naar mijn kamer terug. Wel mocht ik mijn man bellen. Die klonk vreemd ver weg. Ik hoorde mezelf wel praten maar ik was het niet echt.
Het uur voelde als 5 minuten en ik werd naar beneden gebracht. Daar stond mijn man al te wachten. Zodra mijn verband was nagekeken mocht ik mijn onderbroek aan en proberen te plassen op de wc. Ik wilde geen tijd verliezen en deed het meteen. Na verplicht nog iets gegeten te hebben mocht ik weg. Ik pakte mijn spullen en we vertrokken. Weg uit deze hel.
Thuis gekomen nestelde ik me op de bank. En toen kwamen de tranen. Ik heb het eruit geschreeuwd. Mijn man raakte in paniek, ik leek hysterisch. Maar alle frustratie van die vreselijke dag kwamen eruit. Het moest eruit.
De volgende dag moest mijn man weer werken. Op zijn werk kon hij geen vrij krijgen want hij was immers "zelf niet ziek". De HR manager had weinig begrip. Gelukkig gaf hij zelf al toe niet te weten hoe zoiets voelde, want hij had zelf immers "2 gezonde kinderen". Sommige mensen wil je gewoon iets aandoen...
Gelukkig kwam mijn beste vriendin voor mij zorgen. En dat was nodig, want ik verrekte van de pijn. Ik kon niet rechtop staan, niet liggen, niet zitten. Niks eigenlijk. En ik bloedde flink. Ik nam 8 paracetamol en toen die niet hielpen nam ik ook nog 2 naproxen. Dat mag niet, maar het kon me echt niets meer schelen. Na 2 dagen ging de pijn gelukkig geleidelijk weg en kon ik weer redelijk voor mezelf zorgen. Daarmee bedoel ik dat ik me kon aankleden, wassen en een boterham kon smeren. Verder was ik een zombie en bloedde ik nog steeds heel veel.
Na een week kleedde ik me weer aan. Het bloeden was na het verlies van een groot stolsel veel minder geworden en het leek achter de rug te zijn. Een controle echo zou ik niet krijgen, maar volgende week zou de gynaecoloog bellen om te vragen hoe het ging. Ik probeerde langzaam weer te functioneren en haalde weer boodschappen en begon weer wat huishoudelijk werd te doen. Ik sliep wel nog 13 uur per nacht maar dat maakte me niet uit. Ik maakte vooruitgang.
Op 16 augustus belde de gynaecoloog. Ik had mijn vragen voor hem opgespaart. Zo had ik een aantal keer vochtverlies gehad en vroeg ik me af of dat normaal was. Het was zelfs een keertje zoveel dat ik dacht dat ik in mijn bed had geplast.
Maar het gesprek verliep anders dan verwacht. De gynaecoloog zei meteen dat hij belde voor de uitslag. De uitslag?? Welke uitslag? Ik wist niet dat ik op een uitslag zat te wachten. Ik had eerder al gevraagd of het vruchtje onderzocht zou worden maar dit was niet zo. Het weefsel werd wel standaard onderzocht maar volgens de gyn hoorde je daar toch niets meer van. Tot nu dus.
De uitslag van het weefselonderzoek was niet goed. Het wees op een partiële mola zwangerschap. Iets wat maar op 1 van de 20.000 zwangerschappen voorkomt. Ik moest meteen naar het ziekenhuis om bloed te prikken. Het was van belang om mijn HCG te meten. Meer tijd had de gyn niet, en hij hing op.
Meteen vertrok ik naar het ziekenhuis. De hel begon weer, alleen deze keer was ik noodgedwongen alleen. Mijn man was op zijn werk en ik besloot niemand te bellen want ik wilde ze niet ongerust maken. Allerlei scenario's schoten door mijn hoofd. Een partiële mola zwangerschap... ik had er nog nooit van gehoord. Een mola zwangerschap wel, maar daarbij is er nooit een vruchtje, laat staan een hartslag. Maar het was gevaarlijk. Er was kans op uitzaaiingen naar de longen en het hoofd. Er was kans dat ik een chemokuur moest krijgen. Opeens stond alles weer op z'n kop.
De uitslag van de bloedtest duurde gelukkig niet lang. Na anderhalf uur belde de gyn weer. Mijn HCG was maar 18 en dat was hoopvol. Het weefsel was ondertussen doorgestuurd naar het AMC voor verder onderzoek. Volgende week zou de definitieve uitslag volgen. "Misschien valt het allemaal wel mee" zei de gyn. Pardon? HET VALT HELEMAAL NIET MEE!!! Maar dat zei ik niet. Ik zei niks. Ik stemde in met zijn voorstel volgende week opnieuw bloedonderzoek te doen en hopelijk had hij dan ook de resultaten van het AMC. En daar moest ik het mee doen.
Dit is het punt waar ik nu op ben beland. De dagen aftellend tot 23 augustus en hopend dat ik dan meer informatie krijg. Want de vragen gaan maar door mijn hoofd.
Was het nou wel of niet een partiële mola? Kan het ook iets anders zijn? Had ons kindje 3 sets chromosomen? Hoe kwam dat? Kan het aan ons liggen? Moeten wij onszelf laten onderzoeken? Ben ik wel gezond? Is een longfoto wel of niet nodig? Daalt mijn HCG wel? Mogen we weer proberen zwanger te worden? Heeft dat uberhaupt nog nut?!
Mijn droom om ooit moeder te worden lijkt verder weg dan ooit. En ik voel me leeg en nutteloos. Wat doe ik hier eigenlijk nog? Wat is eigenlijk het nut van mijn leven? Waarom hebben wij zoveel ongeluk? Waarom werden we eigenlijk zwanger? We hadden er vrede mee dat we geen kinderen zouden krijgen, en deze zwangerschap had alle gevoelens weer omhoog gehaald. Waarom? Waar was het goed voor??
Ik begin te twijfelen of ik uberhaupt wel zwanger was van een kindje. Als het zo misvormd was.. is het dan een kindje? Ik weet het even niet meer.
Mijn hart luchten en het hele verhaal vertellen lucht gelukkig op. Ik voel me wat minder gejaagd. Hopelijk kan ik nu een beetje slapen.
Het wachten is op dinsdag. Alles onder de 18 is goed nieuws. En hopelijk dan ook wat meer antwoorden.
Als je dit verhaal tot hier hebt gelezen wil ik je heel erg bedanken. Het is nogal wat om te lezen namelijk. Volgende keer probeer ik het korter te houden. Hopelijk heb ik dan alleen nog maar goed nieuws!
Groetjes Esmeralda
Op de dag van de curettage voelde ik me somber. Ik wist dat ik zou instorten zodra ik wakker werd. Dan was mijn kindje weg, voor altijd. Ik moest erg lang wachten tot ik aan de beurt was. Er kwamen steeds spoedgevallen tussen. Het was zwaar om om mij heen pasgeboren baby's te horen huilen. Mijn kindje was dood..
Eindelijk was ik aan de beurt en werd ik naar boven gebracht. Ik was zó koud dat ze geen infuus konden aanleggen. Wat ze ook probeerden, een ader konden ze niet vinden. Na 6 keer prikken kwam er weer een spoedgeval binnen. Een vrouw die lag te bevallen werd naast mij gezet. Ik hoorde haar gillen. Ze moest een spoedkeizersnee. Hoewel het voor de vrouw ook vreselijk was, zorgde het bij mij ook voor pijn. Ik werd weer naar beneden gebracht en moest nog langer wachten. Ik viel gelukkig in slaap.
Om half 5 was ik dan toch eindelijk aan de beurt. Ik moest eerst even wachten op de uitslaapkamer terwijl de OK werd klaargemaakt. Ze zetten me naast de vrouw die net was bevallen via keizersnee. Ze was niet meer aan het gillen maar vertelde de verpleegsters dat ze net was bevallen van haar derde zoon. Iedereen feliciteerde haar. Het leek alsof mijn hart zou ontploffen.
Eindelijk mocht ik de operatiekamer binnen. Weer lukte het infuus niet. Er was geen andere optie meer en dus werd het infuus aan de onderkant van mijn pols geprikt. Een rotplek, maar ondertussen kon het me al niet meer schelen. Ik was blij toen de narcose begon te werken. Ik wilde weg zijn, ik wilde misschien wel nooit meer wakker worden. Maak mij maar weg... ik kan niet meer.
Ik werd wakker op de IC. De uitslaapkamer was al dicht. In plaats van te huilen was mijn eerste gevoel dat ik weg wilde. Ik wilde naar huis. Maar ik moest wachten, minimaal een uur en dan pas mocht ik naar mijn kamer terug. Wel mocht ik mijn man bellen. Die klonk vreemd ver weg. Ik hoorde mezelf wel praten maar ik was het niet echt.
Het uur voelde als 5 minuten en ik werd naar beneden gebracht. Daar stond mijn man al te wachten. Zodra mijn verband was nagekeken mocht ik mijn onderbroek aan en proberen te plassen op de wc. Ik wilde geen tijd verliezen en deed het meteen. Na verplicht nog iets gegeten te hebben mocht ik weg. Ik pakte mijn spullen en we vertrokken. Weg uit deze hel.
Thuis gekomen nestelde ik me op de bank. En toen kwamen de tranen. Ik heb het eruit geschreeuwd. Mijn man raakte in paniek, ik leek hysterisch. Maar alle frustratie van die vreselijke dag kwamen eruit. Het moest eruit.
De volgende dag moest mijn man weer werken. Op zijn werk kon hij geen vrij krijgen want hij was immers "zelf niet ziek". De HR manager had weinig begrip. Gelukkig gaf hij zelf al toe niet te weten hoe zoiets voelde, want hij had zelf immers "2 gezonde kinderen". Sommige mensen wil je gewoon iets aandoen...
Gelukkig kwam mijn beste vriendin voor mij zorgen. En dat was nodig, want ik verrekte van de pijn. Ik kon niet rechtop staan, niet liggen, niet zitten. Niks eigenlijk. En ik bloedde flink. Ik nam 8 paracetamol en toen die niet hielpen nam ik ook nog 2 naproxen. Dat mag niet, maar het kon me echt niets meer schelen. Na 2 dagen ging de pijn gelukkig geleidelijk weg en kon ik weer redelijk voor mezelf zorgen. Daarmee bedoel ik dat ik me kon aankleden, wassen en een boterham kon smeren. Verder was ik een zombie en bloedde ik nog steeds heel veel.
Na een week kleedde ik me weer aan. Het bloeden was na het verlies van een groot stolsel veel minder geworden en het leek achter de rug te zijn. Een controle echo zou ik niet krijgen, maar volgende week zou de gynaecoloog bellen om te vragen hoe het ging. Ik probeerde langzaam weer te functioneren en haalde weer boodschappen en begon weer wat huishoudelijk werd te doen. Ik sliep wel nog 13 uur per nacht maar dat maakte me niet uit. Ik maakte vooruitgang.
Op 16 augustus belde de gynaecoloog. Ik had mijn vragen voor hem opgespaart. Zo had ik een aantal keer vochtverlies gehad en vroeg ik me af of dat normaal was. Het was zelfs een keertje zoveel dat ik dacht dat ik in mijn bed had geplast.
Maar het gesprek verliep anders dan verwacht. De gynaecoloog zei meteen dat hij belde voor de uitslag. De uitslag?? Welke uitslag? Ik wist niet dat ik op een uitslag zat te wachten. Ik had eerder al gevraagd of het vruchtje onderzocht zou worden maar dit was niet zo. Het weefsel werd wel standaard onderzocht maar volgens de gyn hoorde je daar toch niets meer van. Tot nu dus.
De uitslag van het weefselonderzoek was niet goed. Het wees op een partiële mola zwangerschap. Iets wat maar op 1 van de 20.000 zwangerschappen voorkomt. Ik moest meteen naar het ziekenhuis om bloed te prikken. Het was van belang om mijn HCG te meten. Meer tijd had de gyn niet, en hij hing op.
Meteen vertrok ik naar het ziekenhuis. De hel begon weer, alleen deze keer was ik noodgedwongen alleen. Mijn man was op zijn werk en ik besloot niemand te bellen want ik wilde ze niet ongerust maken. Allerlei scenario's schoten door mijn hoofd. Een partiële mola zwangerschap... ik had er nog nooit van gehoord. Een mola zwangerschap wel, maar daarbij is er nooit een vruchtje, laat staan een hartslag. Maar het was gevaarlijk. Er was kans op uitzaaiingen naar de longen en het hoofd. Er was kans dat ik een chemokuur moest krijgen. Opeens stond alles weer op z'n kop.
De uitslag van de bloedtest duurde gelukkig niet lang. Na anderhalf uur belde de gyn weer. Mijn HCG was maar 18 en dat was hoopvol. Het weefsel was ondertussen doorgestuurd naar het AMC voor verder onderzoek. Volgende week zou de definitieve uitslag volgen. "Misschien valt het allemaal wel mee" zei de gyn. Pardon? HET VALT HELEMAAL NIET MEE!!! Maar dat zei ik niet. Ik zei niks. Ik stemde in met zijn voorstel volgende week opnieuw bloedonderzoek te doen en hopelijk had hij dan ook de resultaten van het AMC. En daar moest ik het mee doen.
Dit is het punt waar ik nu op ben beland. De dagen aftellend tot 23 augustus en hopend dat ik dan meer informatie krijg. Want de vragen gaan maar door mijn hoofd.
Was het nou wel of niet een partiële mola? Kan het ook iets anders zijn? Had ons kindje 3 sets chromosomen? Hoe kwam dat? Kan het aan ons liggen? Moeten wij onszelf laten onderzoeken? Ben ik wel gezond? Is een longfoto wel of niet nodig? Daalt mijn HCG wel? Mogen we weer proberen zwanger te worden? Heeft dat uberhaupt nog nut?!
Mijn droom om ooit moeder te worden lijkt verder weg dan ooit. En ik voel me leeg en nutteloos. Wat doe ik hier eigenlijk nog? Wat is eigenlijk het nut van mijn leven? Waarom hebben wij zoveel ongeluk? Waarom werden we eigenlijk zwanger? We hadden er vrede mee dat we geen kinderen zouden krijgen, en deze zwangerschap had alle gevoelens weer omhoog gehaald. Waarom? Waar was het goed voor??
Ik begin te twijfelen of ik uberhaupt wel zwanger was van een kindje. Als het zo misvormd was.. is het dan een kindje? Ik weet het even niet meer.
Mijn hart luchten en het hele verhaal vertellen lucht gelukkig op. Ik voel me wat minder gejaagd. Hopelijk kan ik nu een beetje slapen.
Het wachten is op dinsdag. Alles onder de 18 is goed nieuws. En hopelijk dan ook wat meer antwoorden.
Als je dit verhaal tot hier hebt gelezen wil ik je heel erg bedanken. Het is nogal wat om te lezen namelijk. Volgende keer probeer ik het korter te houden. Hopelijk heb ik dan alleen nog maar goed nieuws!
Groetjes Esmeralda
Totaal reacties 18
Reacties
-
Hoi Esmeralda en natuurlijk je Man,
Ik wil jullie heel veel sterkte wensen
eerst om het verlies van je kindje
ten tweede voor de onderzoeken
heel veel sterkte
gr NathalieGeplaatst 21 augustus 2011 om 12:19 door conanlover 
-
Hey Esmeralda,
Ik wil je ook héél véél sterkte toewensen. Ik weet wat je meemaakt, ik heb op 21/6 ook een curretage ondergaan en op 07/07 kreeg ik ook de woorden "partiele mola zwangerschap" te horen. Het is niet makkelijk, en er is veel onwetendheid, vaak weet niemand uit je omgeving wat een partiele pola inhoud aangezien het zo zelden is. Ik zag dat je ondertussen ook je weg hier naar het topic op het forum gevonden hebt. Voor mij heeft praten met lotgenoten me heel erg veel geholpen. Een hele dikke knuffel voor je meid!!Geplaatst 22 augustus 2011 om 11:24 door Jilleke
-
Hoi Esmeralda,
Wat een verhaal meid, ik moest er van janken. ( Ik wacht op een miskraam al mijn gevoelens kwamen weer naar boven) Ik kan je zo goed begrijpen en voel met je mee. Wat kan moeder natuur soms toch zo hard zijn!! Ik heb in januarie dit jaar ook een curettage gehad ik snap je helemaal. ( en misschien nu weer) pfff ik wens je veel geduld en heel veel sterkte met alles... als ik bij je was zou ik je een dikke knuffel willen geven en dat alles snel weer voorbij was..
Ik leef met je mee.. kus semraGeplaatst 26 augustus 2011 om 12:49 door Semiramis
-
Dankjewel lieve meiden voor jullie reacties. Ondertussen is er opnieuw HCG gemeten en dit was gedaald naar 6. Verder heeft het AMC de diagnose ondertussen bevestigd, voor mij een opluchting want ik was toch bang dat ze misschien nog iets anders zouden ontdekken.
Over 2 weken moet ik weer prikken en dan zou ik op 0 moeten staan. Daarmee is dan de kous af in principe.
Op 5 oktober hebben we een afspraak met de gyn om alles te bespreken en al mijn vragen te stellen. Afhankelijk van de uitkomst gaan we dan eerst nog wat onderzoeken uitvoeren of weer beginnen met IUI.
Groetjes EsmeraldaGeplaatst 2 september 2011 om 20:20 door Nuage 
-
Hoi Esmeralda. Met tranen in mijn ogen heb ik je verhaal gelezen, wat ontzettend heftig allemaal. Wel heel erg bijzonder dat je zwanger werd, en ja, het is echt jullie kindje geweest dat je helaas verloren bent. Een mooi sterretje dat aan de hemel staat.
Heel veel sterkte, hopelijk lukt het snel weer om gezond zwanger te raken en te blijven.Geplaatst 17 september 2011 om 16:06 door Violetriot
-
Hey meis, ik wam je naam tegen toen ik aan het lezen was in het oude IUI topic waar we toen samen schreven. Zodoende ben ik op je blogs terecht gekomen. Jeetje wat heftig wat jullie hebben moeten meemaken. Sterkte met alles!
Liefs ZoraGeplaatst 28 september 2011 om 15:58 door Zora
-
ik weet niet hoe ik op je verhaal ben terecht gekomen! Maar meid wat een verschikkelijk verhaal! Zat op den duur met tranen in mijn ogen te lezen!
Ik wil jullie heel veel sterkte wensen! En dat jullie maar snel zwanger mogen worden van een mooi gezond kindje die jullie in je armen mogen sluiten!
Hoe gaat het nu met jullie?
liefs littledreamer!Geplaatst 30 november 2011 om 14:27 door littledreamer
-
Dankjewel littledreamer voor je lieve reactie. Het gaat gelukkig goed met ons nu en we gaan gewoon verder in de hoop dat het alsnog lukt. Binnenkort starten we weer met IUI en we zijn ons ook aan het oriënteren als pleegouders mocht het allemaal toch niet lukken in de toekomst.
Liefs NuageGeplaatst 30 november 2011 om 17:05 door Nuage
-
Jeetje wat een verhaal...we kletsen samen in het NOD topic van december en ik moet zeggen dat je verhaal me wel veel doet.
Wat ben jij een sterke vrouw...Geplaatst 18 december 2011 om 18:23 door Bo12
-
Poeh, ik las het en ben diep onder de indruk! Ik geef jullie bij deze een dikke knuffel!Geplaatst 29 december 2011 om 03:06 door PCOmama
-
Hoi Nuage, ik lees al een tijdje mee op het NOD forum en las vandaag dat je een positieve test hebt! Wat goed meid! Ik ben door gaan klikken naar je verhaal en heb er geen woorden voor. Wat hebben jullie al veel mee gemaakt! Ik heb altijd een dubbel gevoel als ik mensen "roze" zie worden in de lijst waar dan bij staat: Ronde 1, 4e kindje oid. Maar nu ik jouw verhaal lees, kan ik niets anders doen dan jullie alle geluk van de wereld toe wensen. Als ik het op dit moment iemand gun, zijn jullie het wel!Geplaatst 27 januari 2012 om 20:40 door snoopy100
-
Dankjewel snoopy100!
Het is inderdaad waar, ik heb weer positief getest!!! Het is een wondertje. Zomaar op mijn verjaardag dit schitterende cadeau! Ronde 50 is de gelukkige ronde gebleken. Nu maar hopen dat dit wel een plakbaby is, maar het gevoel is erg goed!Geplaatst 27 januari 2012 om 21:09 door Nuage
-
jeetje nuage... dit wist ik niet van je... Ben onder de indruk.. jeetje.. knuffel!!Geplaatst 21 februari 2012 om 19:41 door Bjanc
-
Hallo Nuage...
Ik kwam via overgweicht en zwanger hier... Maar wat een verhaal zeg...Super voor je dat je nu dan toch zwanger bent...Ik gun het je zo...
Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt.
Wij zijn 4 kindjes verloren..allemaal na 18 weken zwangerschap. We hebben gelukkig 1 gezonde zoon maar het blijft zwaar om hem soms te zien aangezien zijn tweelingbroertje is overleden. Nu zijn wij wonderlijk genoeg ook weer zwanger na 5 jaar en 3 dode kindjes....
Dus de wonderen zijn de wereld niet uit zowel voor jullie als ons..
Ik wil jou en je man dan ook veel geluk en liefde wensen...en dat jullie maar een super mooi kindje krijgen... liefs.Geplaatst 1 maart 2012 om 08:21 door ikke1979
-
Hoi Nuage, via het oktoberbuiken topic kwam ik bij je blog uit. Wat hebben jullie veel meegemaakt! Wat super dat je nu zwanger bent, de duimen draaien dat jullie over een paar maanden een gezonde beeb in jullie armen mogen houden.
Dikke digiknuf!Geplaatst 1 maart 2012 om 13:00 door Sammie1
-
Dankjewel lieve meiden voor jullie medeleven. Ikke1979 wat vreselijk wat jullie hebben moeten meemaken!! Ik wens jullie een gezonde zwangerschap toe en een schitterend kindje straks!
Geplaatst 1 maart 2012 om 14:06 door Nuage
-
Wat een heftig verhaal en wat ben ik blij voor jullie dat je weer zwanger bent!Geplaatst 21 maart 2012 om 12:39 door Anoniem1211
-
hi Nuage,
We zitten al een paar maanden op hetzelfde forum maar had je verhaal nog niet gelezen ...
Verschrikkelijk lijkt het me allemaal, ben blij voor je dat alles nu goed gaat en hoop uit de grond van mijn hart dat dat ook zo blijft !!
liefs,
AnnekeGeplaatst 22 maart 2012 om 13:03 door anneke1985
