Hoi
Ik heb in het andere topic erg genoten van alle bevallingsverhalen. Maar zag toen ik die van mezelf wilde schrijven dat het topic is gesloten. Dus dan open ik een nieuwe!

Ik zocht al naar dat topic, maar hij is dus gesloten..
Ben zelf nog nooit bevallen en vond het altijd wel leuk om de verhalen te lezen, zodat ik een beetje weet wat me te wachten staat

Mijn bevallings verhaal van 9-11 juni 2011

9 juni uitgerekende datum. 's middags naar de verloskundige voor controle. Heb veel last aan de onderkant, komt omdat de baby laag zit. Enige oplossing is bevallen haha.
Savonds in bed ben ik een spelletje aan het doen, man slaapt al. Om half twaalf beginnen de pijntjes te komen. En om half 1 hou ik het bij. Het is allemaal erg onregelmatig, en nog niet onwijs heftig. Om een uur of 4 manlief wakker gemaakt, die erop aandringt de verloskundige te bellen. Ik twijfel, het is niet superheftig en nog steeds onregelmatig. Om en uur of 5 toch maar gebeld en rond 6 uur is ze er (10 juni). Nog geen enkele centimeter ontsluiting. Waarschijnlijk voorweeen, het kan afzakken en nog dagen of weken duren. Hmm dat valt tegen. Als het heftiger wordt terug bellen. Man gaat smiddags maar alvast boodschappen doen. De weeen houden niet op en worden steeds iets heftiger. Maar blijkbaar nog niet heftig genoeg. De vk komt (denk ik) rond 5 uur smiddags weer langs. ( ik had niet echt benul van tijd) Nog steeds geen ontsluiting. Grr. Omdat ik al de hele nacht niet geslapen heb en dat overdag ook niet lukt, mag ik in het ziekenhuis slapen met medicatie. We kijken het nog even aan. De weeen worden weer heftiger, ik ga in bad en dan zijn ze weg. Dus ik ga er maar weer uit, ben bang dat het stopt. Rond een uur of 9 belt man de verloskundige en ze komt weer. Ik zeg nog: als ik nu nog niks heb dan heb ik er geen zin meer in. Nou ja hoor 1 cm ontsluiting. Ze stript en we komen op 2 cm. Ze kan bij mn vliezen en vraagt of ze die mag breken. Nou ja hoor doe maar. Huppa 3 cm. Alleen heeft het dametje in het vruchtwater gepoept dus moeten we naar het ziekenhuis. Maar dat wilde ik toch al. In het ziekenhuis aan de ctg en wat al niet meer. Om 23.00 word er gekeken naar hoe het gaat en heb 4 cm. Jee weer 1 erbij. Dan vraag ik om pijnstilling, zie ruggeprik niet zo zitten en vraag om pethidine. Het zou met een halfuur moeten werken. Maar naar mijn idee is dat niet zo.Om 13.00 nog steeds 4 cm. Ergens tussendoor krijg ik nog weeenopwekkers. En dat wordt het hels. Naar mijn idee doet die pethidine niks met de weeen, val tussendoor in slaap. Het schijnt dat ik ook nog tien minuten aaneen heb geslapen. Dus toen werd het infuus weer hoger gezet. Ik wist niet meer waar ik het moest zoeken, ik mocht niet op mn rug liggen, niet zitten, alleen maar op mn zij. Wat een verschrikking. Ik dacht nog dit ga ik echt niet nog een keer voor de lol doen. En die zuster maar naar dat apparaat staan kijken, ik zei:het gaat echt niet meer, en zei zegt: het gaat prima hoor. Als blikken konden doden!!!!
Nou in ene heb ik het gevoel dat ik moet persen. Schreeuw tegen man dat hij op de bel moet drukken. DE zuster komt rustig binnenlopen met gyneacoloog en zegt ik heb iemand meegenomen ( alsof het een theekransje is). Ik schreeuw dat ik moet persen, ze kijken. En in ene word het halve bed onder me vandaan gehaald, een karretje erbij gezet en ik mag persen. Na 15 min werd onze dochter geboren. Achteraf bleek uit de waarden van de navelstreng dat de voeding op was en dat ze er snel uit moest.
op 11-06-11 is om 3.26 onze dochter geboren met 3460 gram. Om 7 uur lagen wij alweer thuis in bed

Mijn verhaal met onverwacht einde:

Nou, hier het complete verhaal.

Op maandag werd ik helemaal gek van mezelf, ik was aan het poetsen, heel erg in mezelf gekeerd en zelfs Ties was me teveel. Ik wilde alleen poetsen en slapen. Maandagnacht lag ik wakker van weeen.
Dinsdag haalde mijn moeder Ties op gelukkig. Ik ging naar de vlos en vertelde over de weeen. Alles zat nog dicht maar Sam was ingedaald, wat de pijn verklaarde. Het zag er bevallingsgewijs nog niet hoopvol uit.
Nadat ik bij de vlos was geweest ging ik in bad, waar de weeen weer begonnen. Ik snapte er niets van maar wilde me niet weer blij laten maken met een dooie mus.

In overleg bleef Ties bij mijn ouders slapen. De weeen bleven. Snachts kwamen ze iedere vijf minuten dus ik belde de vlos uit bed. Ik had 2 cm, maar de weeen waren niet sterk genoeg. Om iig iets te doen stuurde ze me naar het zkh voor pethidine om te kunnen slapen.
In het zkh kregen Roel en ik samen een kamer. Ik kreeg een spuit in mijn bovenbeen en zakte langzaam weg. De weeen kwamen erdoorheen maar tussendoor sliep ik prima. De volgende ochtend zouden we kijken of het zou doorzetten of dat ik weer naar huis zou gaan. Er werd ook over inleiden gesproken maar zoals jullie weten wilde ik dat niet.

S'ochtends dacht ik voor het eerst "oh ja, zo voelde het!" ik wist zeker dat het doorzette en dat klopte, ik had 5 cm. Ikvroeg om een ruggeprik maar de vk van het zkh had mijn dossier gelezen en wist dat het te snel zou gaan voor de prik. Ik kreeg in overleg het pompje en ze braken mijn vliezen.

Toen heb ik een half uur echt f*cking veel pijn gehad. Geen weeenstorm zoals de vorige keer maar wel heel pijnlijke weeen, krijg nog de rillingen als ik eraan denk. Het pompje maakteme stoned maar deed niets tegen de pijn. De vlos kwam en ik eiste een ruggeprik. Ik werd op de lijst gezet, mijn buurvrouw die al een uur aan het gillen was mocht eerst.

De vlos ging weg en de vp zei dat ze zo terug zou komen om me te steunen. Ze waren net weg toen ik een wee voelde komen. Ik kreeg tot mijn stomme verbazing persdrang! Ik riep dat ik moest persen en begon te gillen. Niet vanwege de pijn maar omdat het zo krachtig was. Ik voelde hoe Sam zijn hoofdje op mijn bmm drukte en erdoorheen kwam. Ik beldevoor de vk. Ik voelde Sam komen en draaide om mijn rug om het hoofdje eruit te laten. Roel sprong op toen hij het hoofdje tussen mijn benen uit zag steken. Mijn zusje rende de gang op om hulp te halen. Sams lijfje glibberde eruit en Roel vi g hem op. Samen haalden we de navelstreng weg van Sams nekje. Ik had inmiddels gezien dat we een jongen erbij hadden. Sam zag blauw. Roel schrok maar ik zag dat zijn lippen roze waren. Roel riep om hulp.

De vp kwam binnen, schrok en devk kwam. Samen liepen ze Sam na en ze hielpen me de placenta eruit te krijgen. Sam was duf door het pompje, die moet eigenlijk uit voor je gaat persen.

Achteraf had ik de perswee wel aan kunnen voelen komeb, want aan het eind van mijn laatste ontsluitingswee voelde ik al wat persdrang. Op de een of andere manier heb ik daar niet op geanticipeerd.

Volgende keer moet ik bellen bij de eerste wee en blijft de vlos gelijk erbij.

De uitgerekende datum is 29 augustus 2011, maar mijn gevoel zegt dat jij, net als je zus langer in mama’s buik blijft zitten.
Mijn gevoel blijkt te kloppen, want op de uitgerekende datum gebeurd er niks. De dagen erna blijft ook alles rustig.

Op vrijdag 2 september moet ik weer op controle bij de verloskundige. Ze hoort dat ik het zwaarder begin te vinden en besluit me te strippen.
Ik blijk al 3 cm ontsluiting te hebben en ze verwacht dat de bevalling door gaat zetten en dat jij dit weekend nog geboren gaat worden!
Maar ook in het weekend blijft het rustig en gebeurt er niks.

Op maandagochtend bel ik in tranen op naar de verloskundige, ik slaap slecht, eet amper en voel me rot, ik wil gewoon bevallen.
De assistente voelt met me mee en zegt dat ik diezelfde middag nog langs mag komen voor een extra controle.

Ik krijg een ctg scan en een echo om te kijken of alles nog goed gaat met je.
Daarna hebben we een gesprek met de gynaecoloog uit het ziekenhuis.
Aangezien ik al een week overtijd loop en me zo slecht voel, mag ik van de gynaecoloog beslissen of ik ingeleid wil worden. Dat wil ik heel graag! Ze hebben zelfs al plek voor de volgende dag!

Dinsdag 6 september moeten we ons om 7:30 melden in het ziekenhuis.
Ik krijg eerst weer een ctg om te kijken of alles nog steeds goed gaat met je.
Omdat ik al 3 cm ontsluiting heb, besluiten ze mijn vliezen te breken om zo te kijken of het vanzelf op gang komt. Maar na een uurtje afwachten is er nog weinig actie.

Om 10:00 besluiten ze om een infuus aan te brengen dat weeën opwekt. Elk kwartier gaat de stand een stukje hoger.
Om 12:00 krijg ik mijn 1e wee en zeg tegen mijn man dat het begonnen is.
De weeën zijn vrij heftig en komen kort op elkaar.
Ik krijg amper de tijd om de weeën weg te zuchten.

Om 13:00 krijg ik een inwendig onderzoek. Ik blijk 6 cm ontsluiting te hebben.

Gelijk erna worden de weeën nog heftiger en doen ze echt pijn.
Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet, er zit ook geen ruimte meer tussen de weeën.
Om 13:15 zeg ik tegen de zuster dat het heel snel gaat en dat jij eraan komt.
De zuster zegt dat dat niet kan, omdat ik een kwartier eerder nog maar op 6 cm zat.
Ik raak lichtelijk in paniek en zeg dat jij er toch echt aankomt.

Ze halen de gynaecoloog erbij en die zegt dat we alvast richting de verloskamer mogen.
We zijn amper de kamer binnen gereden als ik zeg dat jij er NU aankomt.
Ze hebben nog niets klaarstaan, maar ik mag toch gaan meepersen.
3 persweeën en 3 minuten later wordt je op de wereld gelanceerd!

We hebben een zoon! Geboren om 13:53! 3220 gram en 51 cm!
Wat zijn we ongelofelijk trots en blij, maar ook een beetje beduusd door de snelheid.

De placenta laat lang op zich wachten. Hij moet er binnen een uur uit zijn, anders gaan ze hem operatief verwijderen.
Ik verlies veel bloed, zo’n 1.5 liter, maar nog geen placenta.

Het uur is bijna voorbij en de zuster besluit om de gynaecoloog erbij te halen.
Die gaat met een enorme kracht op mijn buik duwen. Ik heb verschrikkelijk veel pijn en gil het uit, maar de placenta laat gelukkig los.

Ik hoef niet gehecht te worden, want heb geen knip of scheur.
Wel heb ik veel bloed verloren, dus ze besluiten dat ik me niet mag douchen, maar op bed gewassen zal worden.

Nadat we allebei gewassen een aangekleed zijn worden we naar de afdeling gereden.

Tijd voor beschuit met blauwe muisjes!

De bevalling op 9 augustus 2011.

De dag voor de inleiding was ik zenuwachtig en voelde het anders dan normaal want ja….Ik zou binnenkort mama zijn en m’n kleine meisje in mijn armen kunnen sluiten en dat is natuurlijk niet zomaar iets!
Mijn zus kwam die avond naar ons toe en bleef slapen omdat ook mijn zus bij de bevalling zou zijn en ik me ’s morgens om 7:00u moest melden bij de verloskamers.
Die nacht heb ik ondanks de zenuwen lekker kunnen slapen en gingen we rond 5:30 uit ons bed.
Voordat we weg gingen belde ik naar de verloskamers om te vragen of er plek was.
Stiekem had ik gehoopt dat het vol zat en ik dus nog niet zou bevallen.
Maar dat was niet het geval (Sterker nog er was niks te doen!) en moest ik er toch aan geloven.
Natuurlijk moest mijn kleine meisje er toch een keertje uitkomen.
Na het belletje naar de verloskamers pakten we de spullen en vertrokken we richting het ziekenhuis om 6:40.
Ik was vol van zenuwen & wist niet wat me te wachten stond.

Eenmaal daar aangekomen om 7:00u werd ik naar de verloskamer gebracht en aan de ctg gelegd.
Op dat moment had ik 2cm ontsluiting & een verweekte bmm.
En het duurde maar en het duurde maar…..Wat duurt een uur dan lang.
Ik vroeg me om de minuut af waar ze toch bleef!
Om 8:00u kwam dan eindelijk de verloskundige de kamer binnen lopen.
Wat was ik blij toen ik haar binnen zag komen(In de verloskundigenpraktijk waren in totaal 9 verschillende verloskundigen maar de verloskundige die ik had was veruit de leukste!).
Ze vertelde me dat de baby een electrode op het hoofdje zou krijgen om haar hartslag exact bij te kunnen houden.
Door het plaatsen van de electrode zouden mijn vliezen automatisch breken.
En dat gebeurde ook, opeens voelde ik het warme water lopen.
We praatten nog wat en toen zei de verloskundige ‘’ach bij een eerste duurt de bevalling gemiddeld 11 uur dus dat zal nog wel eventjes duren’’ .
Gelijk zakte de moed me in de schoenen (Niet dat ik die op dat moment droeg).
Moest ik dan nog zo lang wachten op mijn meisje? Moest ik nog zolang pijn gaan lijden?
De verloskundige vertrok en zei dat ze tegen de middag terug zou komen.

Enkele minuten later kwam de verpleegkundige om het infuus aan te sluiten.
Na lang zoeken naar een ader is het toch in één keertje gelukt te prikken.
Ik kwam aan de weeën opwekkers en een kwartier later zei ik tegen mijn moeder: Ik heb het gevoel alsof ik elk moment ongesteld ga worden!
Waarop mijn moeder me erop wees dat dat het begin was en dat het weeën waren.
Ondertussen kwam er een verpleegster binnen die met het eten rondging.
Ze kwam binnen en had haar linker oog compleet naar links staan & het andere oog stond recht omhoog….Zo iemand waarbij je niet precies weet naar wie diegene nou eigenlijk kijkt.
Ze vroeg wat we wilden eten en of we ook een gekookt eitje wilden.
En die wilden we wel!
We hebben een super lekker ontbijtje gehad.
Al snel werden de weeën heftiger en op een gegeven moment was ik het liggen wel eventjes zat.
Ik ben op een stoel gaan zitten wat best wel even prettig was maar dit was echter van korte duur aangezien de verloskundige kwam kijken hoe het er voor stond met de ontsluiting.
Het was op dat moment 12:30u en ik hoopte stiekem dat het inmiddels 5/6 cm was.
Maar niets was minder waar….Wat een domper….Het was 3/4 cm!
En dat terwijl ik begon met 2 cm pffft wat een tegenvaller.

Niet veel later was de pijn niet meer te houden en heb ik gevraagd om pijnstilling.
Ik kreeg toen een of ander middel aangesloten op het infuus en dat kon ik zelf om de 5min activeren door op een knop te drukken.
Het haalde niet alle pijn weg maar de scherpe randjes waren er zo wel vanaf en zo was het erg goed vol te houden.
De weeën waren nog wel zo aanwezig dat ik ze weg moest puffen.
Het goedje werkte echter maar ongeveer 3 min dus ja dan duren die andere 2 min lang aangezien je toch echt 5 min moet wachten tot je weer op de knop kunt drukken.
Ondertussen zijn mijn zus & moeder even naar het winkeltje in het ziekenhuis gegaan en kwamen terug met verse sinaasappelsap en voor mij twee bananen.
Om 14:20 kwam de verloskundige terug om te bepalen hoeveel ontsluiting ik nu had.
Toen zat er schot in de zaak want ik had op dat moment 6/7cm.
De verloskundige vertrok weer.....Maar nog geen 5 minuten later was de pijn niet meer te houden.
De pijnstilling werkte niet meer en werd omhoog gezet maar niets hielp meer & na een paar weeën die extreem heftig waren kreeg ik de drang om te persen.
Er werd me gezegd dat als ik ze niet volledig meer kon weg puffen ik voorzichtig mocht persen.
De verloskundige moest een gynaecoloog bellen aangezien ze op dat moment de enige verloskundige was die dienst had en er iemand naast mij ook lag te bevallen.
Ondertussen kwam de verpleegkundige met haar ‘’broodjeskar’’ nog eens langs terwijl ik daar lag te creperen van de pijn.
Dit keer nam ik niet eens de moeite om te kijken tegen wie ze het nou eigen had en riep: Neee! Ik hoef niks!
Snel daarna kwam de verloskundige terug ze voelde hoever ik nu was en wat was ik blij toen ik hoorde dat ik volledige ontsluiting had en bij de eerst volgende perswee alles mocht geven.

Om 14:30 begon ik met persen.
Het persen vond ik een ramp en ik was terughoudend aan het persen.
Na iedere perswee gleed m’n meisje weer een stuk terug.
De verloskundige vroeg me wanneer ik voor het laatst geplast had….Dat was inmiddels wel eventjes geleden.
Ze trok de conclusie dat ik gekatheteriseerd moest worden.
Bij het horen van die woorden werd ik bang aangezien mijn oom voor enkele maanden terug voor een nieuwe knie naar het ziekenhuis moest waar het katheteriseren niet wilde lukken en uiteindelijk hebben ze tot wel 6 keer verkeerd geprikt waardoor alles kapot is….Hij kon niet meer zelf plassen etc.
Toch hebben ze het gedaan en ik heb er vrij weinig van gevoeld.
Het plas bleef maar stromen en stromen zo vol was m’n blaas!
De persweeën kwamen en gingen….Ik werd moe.
De verloskundige zei nog: Kom op! Er ligt hiernaast nog iemand te bevallen en als je snel bent beval je eerder.
Ondertussen had mijn zus een koud washandje voor me gepakt en schreeuwde ik dat ze me moesten inknippen!
Dit ging ook gebeuren omdat ik begon te bloeden van binnenuit en dus dreigde uit te scheuren.
In een perswee werd de verdoving gezet en de perswee erop knipte ze.
Daarna heb ik nog één keer flink geperst en daar was ze dan mijn kleine meisje kwam ter wereld om 15:16u precies.
Het duurde echter erg lang voor mijn gevoel voordat ik haar op m’n borst kreeg.
Achteraf blijkt dat de navelstreng één keer om Lauren haar nekje zat.
Ik werd gehecht (dat vond ik nog erger dan heel de bevalling en dat was het enige moment dat ik heb gevloekt) & gedoucht en daarna kon ik eindelijk uitrusten en genieten.

Al met al is het me erg meegevallen.
En wat ben ik trots op mijn Lauren.

Ik heb trouwens gewonnen van de vrouw die lag te bevallen op een van de andere kamers!

Marieke1983. Wat een bijzonder moment voor jullie! Hoe kijken jullie hier op terug?

Met gemengde gevoelens. Voor mijn gevoel is de bevalling nooit afgemaakt. Ik wil het graag nog een keer doen, en dan goed.

Leuk topic!

Een korte versie van mijn 2e bevalling:

Met 39 weken werd ik gestript: 3 cm ontsluiting en je zou volgens de VK die nacht wel komen.
Niet dus...
Week 40: weer gestript, 5 cm ontsluiting, VK dacht dat ik allang bevallen was....helaas....
Met 5 cm nog 5 dagen thuis gewacht gewacht en veel gewacht....kwam de deur niet meer uit!
Met 40.5 was ik het zo beu dat ik in de vroege morgen kwaad wakker werd en voor mezelf besloot om de VK te bellen dat ze mijn vliezen mocht breken. (had dat zelf eerder niet gewild omdat ik niet aan de weeopwekkers wilde als het niets zou uithalen)
Ik lag op de bank te wachten tot de dag zou beginnen, en tegen 8:00 uur kreeg ik wat harde buiken. Maar die had ik zoveel en zo vaak dat ik er weinig aandacht aan schonk. Om 9:00 uur kreeg ik lichte pijn in mijn onderbuik bij die harde buiken. Ik ging douchen en jawel, dit waren toch wel lichte weeën!
Man belde de VK en die stons 20 min later aan de deur. Controle 6-7 cm, dus op naar het ZH.
Tegen 10 waren we in het ZK en de weeën waren prima op te vangen.
Om 11:10 braken de vliezen tijdens een wee en werd het serieus.
Om half 12 mocht ik mee gaan persen en om 11:56 werd er een knip gezet want ons schatje bleek de snoepkast open te hebben gehad staan in mijn buik.
Een wolk van een dochter (terwijl we ons 9 maanden op een jongen hadden gefocust) van maar liefst 4640 gr had ik op de wereld gezet!
Zonder echte persweeën, in 3 uur tijd, zonder verdoving, en met mijn normaal 55 kg vond ik het een knap staaltje 'girlpower' van mezelf!

Wat een bijzondere en andere bevallingen vooral. Wat ik me afvroeg zagen jullie bij de eerste erg tegen de bevalling op? Ik had dat toen ik net zwanger was, maar hoe dichterbij het kwam hoe minder druk ik me maakte