Ik weet niet of er al een gelijknamige forum actief was, maar kon het even niet vinden.
Zelf ben ik nog niet bevallen, maar kijk wel heel erg uit naar de eerste ontmoeting met mijn baby.
Graag zou ik ook van jullie willen weten, hoe jullie eerste ontmoeting met de baby was na een (zware) bevalling.
Hoe reageerde je toen je de baby zag, wat was je gevoelens?

Ik heb dan geen zware bevallingen gehad.

Het gevoel is bijna niet te beschrijven. Bij mij schoot er echt een bom van liefde naar mijn zoons toe. Huilen huilen van blijdschap. (moet er bijna weer van huilen haha).


Ik kijk nu al uit naar deze bevalling .

Het is idd niet te omschrijven! Je kunt je er een voorstelling bij maken maar dan nog komt het niet in de buurt!! Heb de bevallingen van mijn neefjes mee gemaakt en zeker bij de eerste was het echt overweldigend maar het komt totaal niet in de buurt van hoe je je voelt bij je eigen kind :d

Inderdaad ik ken het ook van nichtjes en neefjes, en wordt mij ook vaak gezegd bij je eigen kind is het anders. Ben benieuwd.

Ik hoop het met mijn tweede wel te krijgen, mijn eerste was nogal ehm, apart, zal ik maar zeggen.
Het was ver voorbij mijn bedtijd toen ik was bevallen en was dus echt helemaal kapot en wilde alleen maar slapen.
Toen ik de baby zag dacht ik 'is dit nu van mij?' haha.
Het duurde wel even voordat ik er aan gewend was, dus het is wel zo dat bij sommige moeders de 'liefde' moet groeien.

mijn bevallingen vielen best mee.
alleen bij de eerste heb ik volledig op eigen kracht geperst omdat de persweeen wegvielen.
nu duurde het persen maar 20 minuten dus ook dat viel mee.
toen mijn dochter op mijn buik werd gelegd had ik niet de kracht om haar anders neer te leggen en goed te bekijken.
ik had dus ook niet zoiets van : dit is mijn kind, wat ben je mooi enz enz enz.
pas toen ze werd aangekleed en ik werd gehecht kon ik haar vanaf mijn bed goed bekijken. toen begonnen die gevoelens allemaal wel te komen.

Mijn tweede ging heel anders.
weer een makkelijke (korte bevalling)
en 6 minuten persen.
Toen ze eruit kwam was mijn eerste vraag: is het echt een meisje? ik wist het al heel lang dat het meisje was, maar ik bleef maar denken dat het toch een jongen werd.
Toen ze bij me kwam liggen begon ik gelijk tegen haar te praten en te huilen. Nu was er wel gelijk het gevoel van: daar ben je dan. die is van mij en nemen ze me niet meer af.
Ze huilde alleen niet en was er van mijn kant ook even lichte paniek maar gelukkig werd ik snel gerust gesteld.
Ze pakten haar even weg om haar snel te wegen want ze was heel klein 2570 gr bij 38 wkn. en daarna heeft ze een uur a anderhalf uur huid op huid bij mij gelegen.
Heel erg fijn.

De eerste keer was ik gewoon te beduusd dat het moment waar je zo lang naar uitgekeken had eindelijk daar was.
en bij de tweede was ik me wel degelijk bewust wat dit allemaal inhield.

Het is niet goed te onschrijven idd, ik was zo gelukkig toen ik haar warme lijfje op me voelde Ik zag ook direct hoe mooi ze was (en is). En ik was vooral ook overweldigend trots op haar. Mja, echt een extreem intense liefde
Het is echt het mooiste dat ik ooit heb meegemaakt.

Na een weeënstorm die flink zwaar was, ging het persen eigenlijk super goed, ik zat er voor mijn gevoel net 'lekker' in en had nog volop energie tot (in mijn herinnering) de verloskundige zomaar zei: 'in de volgende wee ligt de baby op je buik' en toen zei ze ineens: 'pak haar maar zelf aan'.... nou ik kan niet beschrijven wat er toen door me heen ging, eigenlijk vooral: 'VAN MIJ VAN MIJ, HELEMAAL VAN MIJ!!!!!!!' en daarna: 'WAT MOOIIIIIIIIII' en daarna dacht ik verbaasd: 'er zitten gewoon ook al mini voetjes en teentjes en handjes aan?!!?!?' (ja duuuuh) en ik heb ook een foto dat ik haar handje bekijk en vast heb. Zo compleet, zo af, zo mooi! En daarna bedacht ik ineens: 'is het echt een meisje?!?!' dus dat vroeg ik toen ook meteen! haha.

Toen hij op me werd gelegd was ik echt emotieloos....
Iedereen ging huilen..(ma,schoonma,vriend)
En ik lagdaar maar.. Blij dat alles voorbij was...
Nadat ze m na een half uur gigen wegen en alles lag ik zo te kijken en toen werd ik pas echt verliefd!

Ik was in het begin eigenlijk alleen maar aan het voelen! Ik kreeg haar op mijn borst en sloeg mn armen om haar heen, en ze was zo heerlijk warm en zacht! Zo zacht, ik kon er geen genoeg van krijgen. Even leek de tijd stil te staan en was ik alleen maar met haar in ons kleine wereldje. Heerlijk.

Ik had niet gelijk verliefde kriebels, eerder een oergevoel van 'jou laat ik nooit meer los'. Ik was ook helemaal niet bezig met dat ze een meisje was, of met hoe ze er uit zag. Dat kwam later pas toen ze door manlief aangekleed werd en in haar wiegje naast me lag. Die eerste minuten waren vooral heel puur en intuïtief!