Hoi!
Ik moest eigenlijk even afreageren, hoor... dus als je geen zin hebt in gez**k dan kan je beter een ander onderwerp kiezen .

Afgelopen zaterdag hebben we onze oma begraven. Het was niet zo erg, eigenlijk. Omdat zij en mijn moeder elkaar niet mogen hebben we onze oma al 8 jaar niet gezien... tot vijf weken geleden om toch nog te laten weten dat we wel van haar houden. Voor die tijd waren we niet welkom. Eigenlijk had ik vooral medelijden, dat arme mensje in haar eentje in een verzorgingstehuis. Ze was hartstikke dement en zat tussen allemaal andere demente bejaarden. Het mooie was dat ze nu wel blij was om ons te zien. Wat dat betreft dus geen nare gevoelens, alleen blijdschap dat voor haar het lijden nu over was.

Nee, het probleem zat hem in de levende familie. Wat een stel! Ook hen hebben we zo'n 8 jaar niet gezien (mijn moeders zus heeft daar volgens mij wel een rol in gespeeld). Het was voor mijn vriend de eerste ontmoeting met hen, en een aantal deden net of ze ons niet eens zagen! Of we werden doodgestaard, alsof we net uit de gevangenis kwamen ofzo. De grootste trap na waren de speeches waaruit bleek dat mijn oma voor de andere kleinkinderen wel een erg lieve oma was geweest... mijn zusje heeft er nog nachten van wakker gelegen. Ook de niet zo verkapte toespelingen op het etentje dat de familie (zonder ons) daarna zou hebben en de overduidelijke desinteresse voor ons deden pijn. Stom he... na 8 jaar zou ik beter moeten weten.

Geloof me, mijn zusje en ik hebben niks gedaan om dit over ons af te roepen. Ik snap gewoon niet dat mensen zo gemeen en onbeschoft konden doen, alleen omdat ze mijn moeder niet mogen. We hebben de eer aan onszelf gehouden en zijn beleefd gebleven... maar serieus.... waar maken ze dit soort mensen? Juist nu we zelf een kinderwens hebben kan ik me niet voorstellen dat je zo met (klein)kinderen en familie om gaat...

Nou... ik moest het even kwijt... sorry hoor! Misschien iemand in dezelfde situatie met raad? Want ik voel me weer even die puisterige onzeker puber van jaren geleden... terwijl ik heus wel weet dat zíj het probleem hebben.

Apart eigenlijk dat jij je onzeker voelt. Als er een paar mensen zijn die zich kapot moeten schamen is het wel je familie. Duidelijk geen manieren als je het mij vraagt.

Ik zou zeggen, dikke vinger en geniet van je gezin en hopelijk binnenkort gezinsuitbereiding. Je weet nu hoe het niet moet dus aan jou de taak om wel een gezellige thuisomgeving te maken.

Succes!

Ik weet hoe je je voelt , familie....je kiest ze niet zelf!

Hier is het zelfs zo, dat mijn moeder mij en mijn zoontje links laat liggen (is haar 1ste kleinkind), maar nu mijn broer een dochter verwacht, is dat helemaal geweldig.... Auchhh!
Maar ik heb het geluk dat ik mijn ventje dicht bij me heb en dat ik lekker van hem kan genieten en zij niet en dat doet ze zelf!

Dus kies voor jezelf, dat soort mensen zijn niet te begrijpen!

nou lijkt wel mijn verhaal!!!
Mijn moeder is een lastige en heeft vroeger toen ik nog maar 2 jaar oud was eens ruzie gekregen doordat hebben wij onze familie nooit meer gezien.

Tot mijn opa stierf, wij naar de crematie kregen wij ook zo`n gezichten. En dus ook zo`n speech met hoe goed hij wel niet was voor zijn kleinkinderen...zit je daar!!

Ik begrijp jou dus heeeel erg goed!!!
Jawat moet je er nu mee, ik was vooral gewoon altijd heel erg kwaad dat ik nooit een familie om me heen heb gehad! Daarbij was mijn vader alochollist, mijn moeder kan ik niet altijd zo goed opschieten dus het was wel fijn geweest als ik soms eens een tante had gehad....

En inderdaad wat jij zegt, vooral als je kinderen hebt in mijn geval dan al, snap je dit soort acties niet van volwassen mensen!!!!

Nou dan heb je in ieder geval een goed voorbeeld van hoe het niet moet!!

Je moet maar zo denken: 8 jaar niet gezien en gemist, dan ga je ze nu zeker ook niet meer missen! Je oma was iig blij je te zien en je was daar om afscheid te nemen van HAAR en de rest kan lekker kapot vallen.

Wat een respect hebben deze mensen zeg.. En dat op de begravenis van hun moeder/oma..

Dit zegt blijkbaar genoeg over hen en niets over jullie!

Je bent niet de enige met zo´n familie hoor Hier precies hetzelfde verhaal , kan het eigenlijk niet eens familie meer noemen ..

Hier ook dezelfde problemen. Mijn moeder heeft al jaren geen contact met haar zus en mijn vader niet met 3 van zijn broers. Dus ik zie mijn neven en nichten daarvan dus ook niet, maar heel af en toe kom ik ze tegen in het centrum in het dorp an mij ouders. En dan wordt je nageroepen en nagestaard... Ook schijnen ze van alles over mij te weten (?!?) en het nodig te vinden dit aan iedereen in hun omgevng te vertellen...

En ik heb ze al minsten 14 jaar niet gesproken, want ik was 12 toen ze ruzie kregen...
Gelukkig heb ik een goede reputatie in het dorp en zij niet, want als iemand ook zou geloven wat ze wel niet allemaal zeggen. Ik zou me doodschamen.

Dus meid, gewoon geen aandacht aan schenken en denk maar dat je dat soort mensen ook liever niet bij je kids (inde toekomst) in de buurt wilt hebben. Ik weet wel dat ik dat iig niet wil..

Ik heb het hier ook. Mijn ouders liggen niet zo in de buurt, dus daarom zijn hun kinderen ook maar gelijk slecht en 'moet je die is zien'.
Nou sorry hoor, ik heb er schijt aan. Als ze het niet aanstaat, kijken ze de andere kant maar op. En de verhalen; doen me niks. Ik lach er alleen maar om, weet zelf toch wel beter!

Het is vervelend, dat wel, maar kom op. Jij weet wat er gebeurt en met wie enzo, dus de verhalen, lekker laten gaan!

Komt toch meer voor als je denkt heh. Hier ook zo'n familie.
En heb het echt getroffen want mn ex (en de vader van mn 2 oudste) had ook zo'n familie.
En heb dus toen hij dood was ook zoiets mee mogen maken.
Ik was al niet welkom maar had ik scheit aan want t was wel de vader van mn toen 3 en 5 jaar oude zoontjes. EN ik wilde sowieso afscheid nemen want t was wel 11 jaar mijn vent geweest die 2 weken na onze scheiding dood was!
Ik moest maar achter in de "kerk" zitten en mn zoontjes konden dan wel naast oma zitten. Ja doegie! Ik moet mn zoontjes kunnen troosten bij zo iets en ga ze al helemaal niet bij die heks zetten die ze alleen in de buurt wil om aan iedereen te laten zien wat voor fantastische oma ze wel niet is (wat ze niet is als ze niet kan showen).
En halvewege de ceremonie hebben dan het nichtje en neefje van mn ex bloemen op de kist gelegd....
Hallo? Die vent had zelf kinderen?! Maar nee die werden er niet bij betrokken....
Zn vriendin van 3 weken wel en daar had hij het al weer n week mee uit..

Zo ook bij mn opa. Wij zaten er aan zn sterfbed (moeder en ik) en er werd over onze hoofden heen gepraat wie er op vrijdag kon waken bij hem want dan hadden ze nog niemand. Maar ons niks vragen heh!
Dus heb ik mn moeder en mij maar opgegeven. Keek mn oom zo strak aan dat hij niet anders kon als reageren 8)
Later bij de begrafenis van opa werd er een lied opgedragen aan hem "van alle klein kinderen".
Schijnbaar was ik geen kleinkind want ik wist van niks!
En zo nog meer van die kleinigheidjes..

Waar ze zulke mensen maken? Zou t niet weten maar als je er ooit achter komt. Vertel het me alsjeblieft dan kan ik daar ver bij weg blijven!