vanaf geboorte dochter hebben we meerdere malen(minstens 7 keer)mijn man zijn moeder gevraagt waarom ze nooit langskomt.(wij gingen wel steeds bij haar langs )
steeds zegt ze spijt te hebben dikke tranen enz en dat ze er aan wil werken en wij hebben gelijk enz enz.
steeds gaat het weer mis.
laatste keer op dochters verjaardag geen eens een kadootje ze werd notabene 1 jaar.
ze woont in de zelfde stad ds niet mijlenver.

laatste gesprek hebben we gevraagt op de man af of ze geen kontakt meer wou ofzo met ons.
dit alles ontkende ze dus weer en beloofde weer gouden bergen.
ik heb toen gezegt dat in 2010 ik haar niet meer bel om te vragen of ze asjeblieft langs wil komen.
en dat ze maar goed moet nadenken over de gevolgen van geen kontackt met ons.
maar nee ze wou dat kleine meisje zien opgroeien en ze zei ik bel vandeweek voor een afspraak te maken.
dit was 11 november...............

mijn man is er al klaar mee.
maar ik denk dat ik haar een kaart stuur met de woorden

het is nog steeds 2009 ik hoop dat goed beseft wat u laat gaan.

het beste (en dan onze namen)

ik vind het zo erg dat een moeder haar kind en kleinkind niet meer wil zien

zelf is mijn moeder overleden dus ik vind dit heel erg klote situatie

we hebben nooit ruzie gehad over iets ofzo

Pff wat een rot situatie. Ik heb zelf ook van die schoonouders die echt nooit langskomen uit zichzelf, en wij moeten ook altijd maar daar heen en er op hameren dat ze een keer bij ons langskomen. Mijn man en ik hebben ook al zoiets van dat we toch echt hopen dat het omslaat als we kinderen hebben, want voor het kindje is het altijd zo sneu..

Tja ik weet niet wat ik in jou situatie zou doen. Je man is er al klaar mee zeg je, en jij bent zelf alleen continue bezig met contact en dat ze langskomt enz. Ik zou er zelf gewoon verlopig geen tijd en energie in steken, laat haar maar contact opnemen of langskomen en anders maar niet. Het klinkt hard maar ja als alles steeds vanuit jou moet komen, zo werkt dat natuurlijk ook niet..

Heel veel succes met je keuze in ieder geval!

Zelf zou ik niets meer sturen... zo te lezen heb je alles al geprobeerd... en blijft het toch van jouw kant komen.... ook al is het dan nu met een kaart......
Verloren energie....

Mijn moeder neemt ook niet de moeite om hier langs te komen... (wij moeten komen) Ze is hier nu twee keer geweest sinds januari ondanks dat we paar keer per week bellen....
altijd komt er wat tussen.... (smoesjes)

Ik heb eenmaal gezegd:
De kleinkinderen groeien vanzelf door hoor... of je nu wel of niet langskomt.....

begin er verder niet meer over...

bedankt voor je antwoord

mijn keuze is al gemaakt omdat ik duidelijk heb gezegt dat ik in 2010 vor mijn gezin kies wil ze daar bijhoren prima
zo niet.....jammer

alleen is voor mij nu zo moeilijk of ik haar moet melden dat nu nog alles mogenlijk is straks is het echt te laat......
en dan wil ik ookecht niets meer met haar te maken hebben.

het zou voor mij zoveel makkelijker geweest zijn als ze eerlijk was en zou zeggen ik wil jullie niet meer zien.

maar steeds huilt ze en dat lijkt oprecht.
ondertussen denk ik dat t krokodillentranen zijn.

laatst stond ik met mijn dochter voor mijn mamas foto.... tranen rolde over mijn wangen en dan denk ......ik heel erg hoor!
zat er maar een andere oma in dat lijstje.
zo mag ik niet denken maar toch dacht ik dat.

Ik vind dat je haar meer als genoeg hebt gewaarschuwd, dus dit lijkt mij echt niet meer nodig. Je hebt haar al genoeg met de neus op de feiten gedrukt dus laat dat kwartje maar eens vallen bij haar dan.. Maar ja wat je zegt met dat kaartje, daar zit ook wel weer wat in. Dan weet je echt voor jezelf dat je er genoeg aan hebt gedaan en al helemaal om het op zo'n laatste manier duidelijk te maken.

En kan ik heel goed begrijpen wat je zegt over die foto, waarschijnlijk was je eigen moeder heel anders geweest en was ze dolgelukkig geweest als ze je dochter had kunnen zien opgroeien!

mijn moeder was wel gek op haar gezin.
maar ook van mijn man.
ik kan hem al vanaf mijn 15e en hij heeft mijn moeder dus 10 jaar meegemaakt.
ik was 24 dat ze overleed en ondertussen is dat al bijna 11 jaar geleden.

Wat erg dat je al zo vroeg je moeder hebt verloren. Een moeder die wel begaan was met haar gezin en vast en zeker een keilieve oma zou zijn geweest.

Des te moeilijker is het te begrijpen dat niet elke oma zo is. Eigenlijk verdient jouw schoonmoeder het woord oma niet eens.

Als ik jou was zou ik het zo laten. Alle moeite die jij er nu instopt is verspilde tijd. Je hebt zo te lezen alles al geprobeerd. Als zij echt zo graag had gewild, had ze al bij jullie voor de deur gestaan. Als jouw man al zegt dat hij er klaar mee is, notabene zijn eigen moeder. Tja dat zegt genoeg toch?

Misschien moet je het gewoon wel doen. Niet voor haar, maar voor jezelf. Zodat je nooit spijt kan hebben dat je het niet hebt gedaan en is dit de manier om het af te sluiten. Let wel, ze verdient het eigenlijk echt niet maar voor je eigen gemoedsrust... Onbegrijpelijk dat mensen zo doen, succes ermee!

Wat erg zeg dat ze zo doet, zeker voor je man....
En ik ga met bovenstaande mee, ik zou het wel doen.
Zodat jij idd nooit kunt denken; had ik maar.......

Sterkte ermee in ieder geval, want dit moet vast allemaal erg pijnlijk zijn voor jullie

Ik vraag me af waarom ze zo doet?
Is er misschien iets (psychisch) met haar aan de hand?
Last van straatvrees of iets dergelijks?