Hoi!

Een tijdje geleden heb ik een topic geopend over mijn oma, ze was eerste kerstdag opgenomen in het ziekenhuis. Nu zit ze in een verpleeghuis. Voorheen woonde ze zelfstandig thuis, ze is nu 94. Toen ze dus nog thuis woonde belde ik haar altijd 1x per week omdat we best ver uit elkaar wonen. Maar de afgelopen weken heb ik haar dus niet kunnen bellen. Nu dacht ik net laat ik eens naar het verpleeghuis bellen, maar dat had ik beter niet kunnen doen, ze herkent mij niet eens meer aan de telefoon best helemaal van slag erdoor

Moest even mijn hart luchten.

O wat verdrietig voor je..

Ach meis je hebt er waarschijnlijk niks aaaar een knuffel voor jou

Ah jeetje meid! Misschien is langs gaan een idee? Mijn oma werd heel vroeg dement, ze leeft nog maar kekent niemand meer. De eerste keer dat ze mij niet meer herkende toen ik langs kwam was vreselijk, begrijp dus hoe je je voelt. Misschien als ze je gezicht er bij ziet dat ze je nog herkent.

Dankje! Ik weet wel ze is oud en wist al langer dat ze dement aan het woorden was, maar nu is het wel heel erg. Het is mijn oma, maar ook niet meer nu vind het ook moeilijk om er naar toe te gaan.

Misschien dat ze je gezicht wel herkend, of ze weet niet meer precies wie je betn maar ziet wel dat je vertrouwd bent.
Dit hoort helaas bij het dementieproces...

je moet dementie als volgt zien:

alle herinneringen staan opgeslagen in boeken. Die boeken staan in een grote boekenkast op volgorde van eerst de allervroegste herinneringen en de latere herinneringen komen daar achter aan.

Bij dementie raken die boeken kwijt in de omgekeerde volgorde...dus de laatst opgeslagen herinneringen raken als eerste kwijt.

Zo gaan mensen langzaam terug in de tijd. Het kan best zijn dat ze je gezicht wel herkent als vertrouwd maar je niet meer herkend als kleindochter. Toch kan het vertrouwde gevoel wat je haar geeft iets losmaken, ze voelt zich dan veilig bij je. ook al weet ze niet precies meer wie je bent.

een slopende ziekte, wat heel naar is voor de naasten.

Het is idd echt niet leuk

zolang je maar wel beseft dat je oma er niks aan kan doen, die is je niet vergeten omdat je niet belangrijk voor haar geweets bent. ze is gewoon alle herinneringen aan het verliezen....

Sterkte hoor. Heb het zelf nog nooit meegemaakt, maar het lijkt me heel moeilijk!!!

Ik zou toch langsgaan als ik jou was. Je weet maar nooit hoe het verder gaat...

Zeker te weten erg moeilijk! Maar ga bij je oma langs wie weet herkent ze je wel gewoon.
En anders merken ze vaak wel dat het vertrouwd is. Klinkt misschien hard maar stel je oma komt snel te overlijden heb je zo een spijt dat je niet meer op bezoek geweest bent.
(via de telefoon hoort ze alleen een stem en als je langsgaat hoort ze waarschijnlijk een bekende stem en ziet ze de persoon erbij)

Heel veel sterkte!