Vakantie vieren? Nee, bedankt!

vakantie-vieren-nee-bedanktMeestal is Rob degene met de goede ideeën, maar vorige week kwam ik ineens met een slim plan: Van vakantie komt dit jaar toch niet, dus laten we nu nog effe lekker een lang weekend er op uit gaan met z’n tweeën. Met 35 weken zwangerschap moet dat nog makkelijk kunnen. Ik struinde het internet af op zoek naar een betaalbaar uitje, en zo belandden we in een allerschattigst chaletje in een bungalowpark op nog geen vijf kilomter bij Rob’s ouders vandaan. Handig, want dat dialect versta ik dus al.



Heerlijk lanterfanten op de veranda, geen zorgen over het eten (dat had ik van tevoren allemaal al online besteld), en zelfs de weergoden waren ons gunstig gezind: Zo bloedheet als het in Amsterdam nog was toen we vertrokken, zo mild was het ’s avonds in Noord-Brabant. 

Maar ‘s nachts merkte ik wel dat we al niet echt meer met z’n tweeën zijn. Ons kleine buikmonstertje stuurde me wel vier keer naar de wc. In een pikkedonker chaletje waar je de weg niet kent levert je dat toch al gauw twee blauwe scheenbenen op. Daarnaast hield hij me uit mijn slaap met harde buiken en oefenweeën. Ik was het daar helemaal ...

Lees verder ...

Mijn beroemde buik

mijn-beroemde-buik“Ik geloof dat ik zojuist Harry Mulisch zag.”
“Joh, dat is dinges, uhm… Ach, hoe heet ze nou? Van GTST.”
“Wouter Bos? Ja, die zag ik wel eens bij de supermarkt. Maar het lijkt erop dat hij het nu echt te druk heeft om zijn eigen boodschappen nog te doen.”
Als je in Amsterdam woont dan kom je regelmatig bekende Nederlanders tegen. Er wonen hier nu eenmaal meer schrijvers, acteurs, politici en muzikanten dan in bijvoorbeeld Middelburg of Zutphen.

Wij Amsterdammers zijn er wel aan gewend om af en toe eens iemand tegen te komen die we kennen van televisie. We kijken even, bedenken ons waar we ze ook alweer van kennen (“Oh ja, zij zit in de Tweede Kamer. Maar was het nou voor Groen Links of voor de SP?”) en gaan dan verder met de boodschappen. Business as usual. Als het iemand is die we bewonderen dan zeggen we dat soms, of we vragen om een handtekening, maar wij Amsterdammers reageren zelden hysterisch. Kom op zeg, we wonen in Amsterdam, we weten toch hoe het werkt!

Ik ben zelf geen bekende Nederlander. Ik was dertien toen ik voor het laatst op televisie was en mijn muzikale activiteiten beperken ...

Lees verder ...

Ons onstuimige dwarsliggertje

ons-onstuimige-dwarsliggertjeOh, wat was ik blij met die eerste schopjes! We zaten in de auto terug van een lang weekend Kopenhagen en ineens voelde ik van binnen iets anders, iets nieuws. “Lief, volgens mij voel ik de baby!” Het waren een paar subtiele tikjes en toen was het weer over. Maar ik had mijn kind gevoeld, ik wist het zeker. Glimlachend legde ik mijn handen op mijn bolle buikje. Ik was 18 weken zwanger.

Het duurde nog tot na mijn 20-weken echo voordat ik hem weer voelde. Weer die hele subtiele tikjes, soms een paar dagen niet, dan weer een paar keer per dag. “Rob, hij beweegt! Kom, leg je handen op mijn buik.” Maar telkens als hij bij me was dan was het te laat, dan lag ons kindje alweer stil. Of hij spartelde ergens in een hoekje waar ik het niet kon voelen natuurlijk.

Ik lag op de bank een boek te lezen toen ik mijn buik voor het eerst zag bewegen. Een kalme golfslag, eb en vloed, net onder mijn huid. Rob was thuis en hij zag het ook. We moesten lachen en toen hij zijn handen op mijn buik legde voelde hij voor het eerst zijn kind. ...

Lees verder ...

De wraak van de heup

de-wraak-van-de-heupEn maandag was het ineens uit met de pret. Tot maandag had ik een zorgeloze, klachtenvrije zwangerschap. Ja natuurlijk, ik had best een paar keer overgegeven in het eerste trimester. Ja, ik moest langer slapen, vaker even zitten of liggen, kortom, rustiger aan doen dan normaal. En ook al zei ik dat ik helemaal geen last had van hormonen, ik keek al lang geen enge films meer en ik kon geen sentimentele muziek meer horen zonder spontaan in tranen uit te barsten. Maar even los daarvan: Geen problemen. Tot ik maandag na een dag correspondentie uitwerken opstond van de bureaustoel.

Bij een hevige aanval van opruimwoede de week daarvoor had ik scheef op de grond gezeten om de onderste la van mijn kledingkast uit te puinen. Ik voelde het in mijn heup, maar had er verder geen acht op geslagen. We hadden maar liefst acht vuilniszakken met overbodige kleding en textiel naar het Leger des Heils gebracht, dus ik was erg tevreden. Maar maandag nam de heup in kwestie keihard wraak. Ik kon niet meer lopen.

In twintig minuten tijd schuifelde ik van de administratie waar ik aan het werk was naar de hoofdingang van het ziekenhuis. Ik kon niet ...

Lees verder ...

Marco Borsato en een poepcaravan

marco-borsato-poepcaravan“Hey lieffie, ben je wakker?”

“Ja…”

“Hoe komt dat?”

“Ik had een nare babydroom.”

“Kom eens bij me liggen. Vertel…”

“Nou, het begon heel normaal…”

Tot afgelopen week was het mijn man die af en toe wakker lag van de zwangerschap. Natuurlijk, ik moet vier, vijf keer per nacht mijn bed uit om te plassen, en als ik daarna niet gelijk in slaap kom dan speel ik een spelletje op mijn mobiele telefoon. Maar ik lig niet te piekeren, en nachtmerries heb ik ook niet.

Had ik ook niet. Ik weet niet of het met het naderen van de uitgerekende datum te maken heeft, met de hormonen, met de toenemende drukte in mijn buik of met de stand van de maan, maar ik heb afgelopen week al twee keer zo ontzettend bizar gedroomd dat ik er halverwege de nacht wakker van werd. En dan moest ik gelijk ook plassen.

In de nacht van donderdag op vrijdag liep ik in het winkelcentrum bij mijn ouders om de hoek. Ik was op zoek naar de babywinkel. Nee, er zit geen babywinkel in dat winkelcentrum, maar iedereen die wel eens een nachtmerrie heeft gehad weet dat de droomwereld er zo haar eigen logica ...

Lees verder ...

Pagina 1 van 3123
© 2005 - 2015 Zwangerschapspagina.nl