Zojuist heb ik een paar foto’s van Julian op Hyves gezet. Mijn mannetje, zittend op zijn knietjes, kraaiend van de pret omdat zijn vader een bal naar hem toe rolt. Mijn kleine kereltje die in opperste concentratie de schoenen uit de garderobekast trekt. Mijn zoon temidden van de enorme chaos die hij van de woonkamer kan maken in slechts vijf minuten.

Bij het babyzwemmen hield hij zich zonder mijn hulp vast aan de kant van het zwembad, hij kwam vrolijk boven na een duik en toen we gingen zingen, klapte hij enthousiast in zijn handjes. Ik had wat moeite om hem naderhand zijn luier weer om te doen, omdat hij geen zin had om op zijn rug op het aankleedkussen te liggen. Staan is nu eenmaal veel leuker.

Hij is nu tien maanden, maar wat kán hij al veel, dóet hij al veel. Ik verbaas me iedere dag weer. Van de week ontdekten we dat hij de geluiden van auto’s nadoet en dat hij al vier verschillende klinkers zegt. Hij is nog zo klein, maar ook al zo wijs, zo knap.

En dan te bedenken dat het pas anderhalf jaar geleden is dat ik ontdekte dat ik…

Lees verder …

“Tien maanden? Oh, veel plezier! Dan zit er een heel verschrikkelijke sprong aan te komen.”
We waren op bezoek bij mijn ex, zijn vrouw en hun kinderen. Met een dochter van vier en een zoon van twee hebben zij al een hoop meer ervaring in het ouderschap dan wij. Maar ik ken mijn ex, hij houdt ervan mensen op stang te jagen.
“Serieus. Lees het maar na in Oei, ik groei.”

Voordat Julian geboren werd heb ik Oei ik groei gekocht. Het leek me handig om een boek te hebben waarin de ontwikkeling van een baby overzichtelijk beschreven staat. Ik heb weliswaar mijn kleine broertjes zien opgroeien, maar da’s alweer 27, 30 jaar geleden. Niet alle details staan me daar nog helder van voor de geest.

In de eerste maanden bleek het boek een uitkomst. Alsof Julian het al gelezen had: Hij ontwikkelde zich precies volgens het boekje. Maar na een tijdje begon de toon me tegen te staan. Er werd mij iets te vaak gerept van zeurende, dwingende, jengelende baby’s. Ik geloof daar niet in. Baby’s hebben net als alle mensen hun behoeften en zij hebben maar een beperkt aantal manieren om daar aandacht voor te…

Lees verder …

Voordat Julian geboren werd was ik een nogal onafhankelijk tiepje. Ik ging vaak de hort op zonder mijn man. Tja, ik houd nu eenmaal van hersenversplinterende metal en dat kan ik mijn wettige Pink Floyd-fan toch echt niet wekelijks aandoen. Dus het standaard advies dat ik ook na de bevalling vooral dingen voor mezelf moest blijven doen was aan mij wel besteed. Natuurlijk zou ik dingen voor mezelf blijven doen. Op stap met mijn wilde vriendinnen, lekker een festivalletje op z’n tijd en natuurlijk ook af en toe uit eten of naar de film met Rob.

Nou heb ik het mezelf als moeder ontzettend makkelijk gemaakt: Ik geef borstvoeding (geen gedoe met flesjes, altijd perfecte voeding bij de hand), Julian slaapt bij ons in bed (ook als hij twintig keer wakker wordt kan ik gewoon blijven liggen) en ik vervoer de kleine man in draagdoeken (hij kan altijd met me mee). Maar dat betekent wel dat ik het moederschap niet zomaar effe kan uitbesteden.

Het komt er dus op neer dat ik heel weinig voor mezelf doe. Ik eet best wel eens een ijsje in de stad, maar Julian is er altijd bij. En vorige week zijn Rob…

Lees verder …

“Maar wat nou als die rottige aswolk voor een acute klimaatverandering zorgt? Als er ineens een ijstijd uitbreekt? Dan is het toch reuze handig dat we een fleecepyjama bij ons hebben?”
“Schat, we gaan naar Granada. De weersvoorspellingen gaan over de dertig graden.”
“Ja maar…”
“Spanjaarden zijn koukleumen. Als die ijstijd uitbreekt dan kun je daar er vast wel kleine skipakjes kopen.”

Een vriendin waarschuwde me na haar eerste reis als mama nog: Je neemt altijd teveel mee voor je baby. En ik was ervan overtuigd dat ik die fout niet zou maken. Rob en ik zijn gewend om licht te reizen. Kom op zeg, een kleine week Granada, wat had zo’n kind nou helemaal nodig? Een paar rompertjes zonder mouwen, een zonnehoedje, een halve liter factor 136 en een paar luiers.

Ik ben altijd een zorgenloze reiziger geweest. Een goede voorbereiding is het halve werk, en de andere helft komt wel als we daar zijn. Vliegangst ken ik niet, jetlags treed ik met open vizier tegemoet en ik heb inmiddels ontdekt dat vliegtuigvoedsel best te eten is, zolang je kiest voor de vegetarische maaltijden. Mij maak je niet gek. Maar deze keer moest ik ineens…

Lees verder …

Ik kijk al weken geen tv meer. Nou had ik sowieso al heel weinig tijd om te kijken. Julian is een behoorlijk arbeidsintensieve baby, dus als ik een gedownloade aflevering van Criminal Minds of Supernatural af kan kijken -met onderbrekingen uiteraard- dan heb ik al een hele goede avond. Het nieuws kan me gestolen worden en ik vind het ook geen ramp als ik een X-Factor mis.

Maar de laatste weken heb ik dus bewust de televisie niet aan gezet. Want moederdag zat er weer aan te komen en dat betekent dat ze de Merci-reclames weer uit de mottenballen hebben getrokken. Dat zijige muziekje, die zoetsappige familieplaatjes met knuffelzachte soft-focus randjes, de lelijk gerijmde tekst, druipend van overtrokken sentiment. En dan heb ik het nog niet eens over de onnoemelijke wreedheid van chocoladereclame voor hen die een melkvrij dieet moeten volgen. Geef mijn portie maar aan Fikkie, merci beaucoup.

Helaas is moederdag overal. De bloemenboer verkoopt extra mooie rozen voor slechts twee weken opgespaard zakgeld, de knutselwinkel maakt het je makkelijk met een kant-en-klaar pakket om een knalroze persoonlijke ketting voor mama te rijgen, de keukenmachines zijn in de aanbieding en zelfs de erotiekshop heeft levensgroot ‘voor moeder’ op de…

Lees verder …

Onze Julian heeft nooit wat. Dat is natuurlijk niet waar. Ik bedoel, hij heeft de eerste vier en een halve maand van zijn leven iedere dag darmkrampen gehad, hij is allergisch voor alle melk en melkproducten (met uitzondering van moedermelk, gelukkig) en hij gebruikt dagelijks druppeltjes om zijn zwakke darmflora een beetje te versterken. Maar toch heeft onze Julian nooit wat. Hij is een kerngezond klein jongetje.

Dus toen hij op een dag sloom en hangerig werd schrok ik. En toen zijn bolletje ineens wel erg warm voelde pakte ik gelijk de thermometer. Julian had 37,5, maar ik was er toch niet helemaal gerust op. Het feit dat hij ’s middags zijn rijstwafel uitbraakte hielp ook niet. Mijn kind, mijn kerngezonde Hollandse jongen van Jan de Wit, was niet in orde. Straks moest hij naar het ziekenhuis en dan zouden ze de kinderbescherming bellen omdat mijn kind thuis niet langer veilig was. Ik had mijn kind ziek laten worden. Ik, ontaarde moeder!

Hij wilde niet op zijn speelkleed spelen, hij wilde niet rondkruipen in huis, hij wilde zich niet optrekken aan de salontafel, hij wilde alleen maar bij mij hangen. Dus ik bond mijn kleine kereltje op mijn buik in…

Lees verder …

De huizenjacht schiet nog niet erg op. Oh, we bezichtigen ons suf, maar het charmante jaren ’50 huis bleek bijna uit elkaar te vallen, het royale jaren ’70 huis was op onbegrijpelijke wijze verbouwd en het veelbelovende huis uit 2000 bleek erg ongunstig te liggen ten opzichte van de zon. Kortom, er wordt veel gejaagd, maar weinig geschoten. En ondertussen wordt het met de dag mooier weer. We hebben een tuin nodig!

Maar stadsbewoners zijn creatief. In het centrum zie je regelmatig mensen complete feesten vieren in hun portiek (lekker in het zonnetje met een glaasje bubbels) en zodra de zon achter de wolken vandaan piept lopen de parken vol. Hoezo geen tuin? Heel Amsterdam is onze tuin!

En zo lagen we op een zonnige middag op een deken in Sarphatipark. Er kropen wat baby-vriendjes langs en over Julian en ik dronk appelsap uit een plastic bekertje. Een andere mama had rijstwafels bij zich, dus al snel zaten alle kindjes, de deken en de ouders onder de rijst. We kletsten over babydingetjes, we probeerden te voorkomen dat onze oogappeltjes te veel takjes en grassprietjes aten en ondertussen gloeide de zon op onze schouders.

Verderop in het park zaten vroeger versies…

Lees verder …

En toen was ik ineens 36. Zes-en-dertig! Da’s twee keer 18, verdorie. Ik heb twee weken voor de keizersnede voor het laatst henna in mijn haar laten doen en de uitgroei is genadeloos: Ik ben grijs aan het worden. Met mijn sproetjes en mijn blozende wangen zie ik er nog relatief fris uit, maar eigenlijk ben ik gewoon een oude mama.

Nou heb ik geluk dat ik in Amsterdam woon. Hier zijn oude mama’s alomtegenwoordig. Ik ben niet het enige grijzende meisje dat met een kleine baby door de stad sjouwt. We staan in de rij met luiers en anti-rimpelcrèmes, we kopen rompertjes en corrigerende slips, we kunnen de eerste lp van Madonna meezingen en de laatste cd van K3.

En natuurlijk is het allemaal relatief. In een wereld waar meiden van twintig al aan de botox zitten ben je vooral zo jong als je je voelt. Deze week heeft Julian zijn eerste tandjes gekregen, dus deze week was ik ongeveer 86. Slaapjes en drinkjes op de meest onmogelijke momenten, nauwelijks tijd om te eten, gebroken nachten, een mens zou van minder in het bejaardenhuis belanden.

Maar op zondagochtend in het zwembad was ik weer gewoon 26, zoals…

Lees verder …

Het is natuurlijk een beetje onze eigen schuld. We hadden hem ook (Slome) Jerome kunnen noemen, of Matt (de Schildpad). Maar nee, wij moesten ons jongetje zo nodig als (Snelle) Julian Jelle laten inschrijven bij de burgerlijke stand. En vanaf het begin heeft hij zijn naam waargemaakt.

Ieder kind ontwikkelt zich in zijn eigen tempo. Het is (gelukkig) geen wedstrijd, en iedere mama is blij wanneer haar kind ineens iets nieuws blijkt te kunnen. Zo las ik op Hyves dat het zoontje van mijn vroegere buurmeisje zich nu kan omdraaien. Ze schreef erbij dat ze het ontzettend leuk vond om te zien hoe hij zijn nieuwe kunstje keer op keer liet zien op het speelkleed. Erg lief om zo’n verhaal van een trotse mama te lezen.

Ik ben ook blij voor haar en haar zoontje. En mijn tweede gedachte is: Wat heeft zij het lekker rustig gehad tot nu toe! Haar zoontje is een paar weken ouder dan Julian, maar Julian kan al zeker drie maanden omrollen. Hij kan het zo goed dat we hem niet meer op zijn commode durven te verschonen. Van de week rolde hij nog van de bank op de grond. Gelukkig landde hij goed…

Lees verder …

Mijn opa en oma uit Den Haag hadden een bed dat in de eetkamer stond. Overdag zag je er niets van, maar ’s nachts werd het uitgeklapt. Tussen de eetkamer en de woonkamer hing een zwaar gordijn waar mijn zusje en ik ons graag in verstopten. We aten witte boterhammen met hagelslag, we gingen in bad in een grote teil en we vonden het reuze spannend om langs de kelderboxen te rennen.

Mijn opa en oma uit Voorburg hadden een apart slaapkamertje voor mijn zusje en mij. Het gordijn was een beetje eng, want daar kon je allemaal gezichten in zien, maar ik werd elke ochtend vrolijk wakker als ik de tram voorbij hoorde rijden. Met oud en nieuw kon je over heel Den Haag kijken en zag je overal kerstbomenfikkies opgloeien. Om over het vuurwerk nog maar te zwijgen.

Mijn opa en oma uit Den Haag gingen mee kamperen. ’s Ochtends vroeg gingen we naar hun caravan voor een boterham met pindakaas, want de boterhammen van opa en oma waren natuurlijk veel lekkerder dan onze eigen boterhammen. Mijn opa en oma uit Voorburg namen ons mee naar het Panorama Mesdag, het Museon, het Omniversum en de poffertjestent, al…

Lees verder …

Wij alternatieve mama’s moeten er altijd een beetje om lachen. Om van die hippe stadse moeders die bloedserieus vragen of zo’n draagdoek nou niet vreselijk ingewikkeld is, terwijl ze zelf iedere dag hun Bugaboo van twee hoog naar beneden slepen en weer terug. Om de colonnes wandelwagens die in de Bijenkorf op de lift staan te wachten. Om het gestuntel bij de bushalte met zwaarbeladen Quinny’s en rebelse peuters.

Wij alternatieve mama’s worden een beetje verdrietig als we kindjes zien klappertanden onder veel te dunne dekentjes terwijl onze eigen kindjes warm tegen onze borst liggen te slapen. We hebben een beetje medelijden met dreumesjes die huilend in hun buggy voortgeduwd worden zonder dat ze hun moeder kunnen zien. We zouden ze het liefst een stevige knuffel geven. Maar ja, dat doe je niet zomaar bij een kind van een ander.

We weten best dat de wandelwagenmama’s net zoveel van hun kindjes houden als wij van onze kindjes. Maar wij geloven nu eenmaal dat een baby heel dicht bij zijn moeder (of zijn vader) hoort te zijn. En daarom dragen wij. In prachtig gekleurde doeken die niet alleen verantwoord, zacht en comfortabel zijn, maar die ook nog eens een…

Lees verder …

Het was ons droomhuis. Een ruime, lichte woonkamer met een prachtige houten vloer en een schuifpui naar de tuin, drie lekkere slaapkamers boven en op zolder ruimte genoeg voor de computers en de administratie van Rob’s bedrijf. Geen auto’s in de straat, een parkje om de hoek en overal kinderen. In gedachten had ik de tegels al uit de achtertuin gesloopt om er worteltjes, boontjes, boerenkool en aardappels te verbouwen en in de voortuin had ik een kruidentuintje bedacht.

Volgens de hypotheekmeneer van de bank zou het prima kunnen, maar om een echte offerte te krijgen moest Rob zijn jaarcijfers nog wel even door de accountant laten goedkeuren. Dus terwijl hij zijn administratie inscande, keek ik nog een keer op funda. En toen was het huis ineens verkocht onder voorbehoud. Wat? Het had een jaar te koop gestaan en nu ineens, net nu wij bezig waren de boel op orde te krijgen… WAT?

Ik duimde nog dat de kopers hun financiering niet rond zouden krijgen, maar heel toevallig kende een papa van het babyzwemmen de mensen die het huis wilden kopen. “Volgens mij redden ze dat makkelijk,” vertelde hij ons. En daar ging ons droomhuis.

Wonderlijk genoeg bleken de…

Lees verder …

Oh, ik houd van mijn zoontje. Met hart en ziel, met huid en haar, van hier tot aan de sterren en weer terug. Maar heel, heel soms… Heel soms zou ik wel eens willen dat het allemaal een heel klein pietsie rustiger ging allemaal.



Heel, heel soms zou ik best willen dat we een kindje hadden met normale, gezonde darmen. Zodat ik niet iedere ochtend gewekt word door een kind dat tijdens het drinken met zijn eigen lijfje in gevecht is. En zodat ik niet iedere dag twee keer een flesje moedermelk met darmversterkende druppeltjes hoef op te dringen. Want hij eet graag en veel, maar natuurlijk net niet wanneer het effe moet.



En heel af en toe droom ik wel eens van een kindje dat overdag twee slaapjes in zijn eigen bedje doet, zodat ik een keer ongestoord een maaltijd kan voorbereiden, zodat ik de rust heb om te schrijven, zodat ik een keer een tijdschrift kan lezen zonder dat hij gelijk wakker wordt van het luidruchtige bladeren.



Ik zou wel eens een kind willen dat gewoon ging slapen als hij moe was. Want ik word zo moe van drinken, loslaten, mopperen, trappelen, weer drinken, weer loslaten, huilen, weer…

Lees verder …

Ik heb een luxe-probleem. Voordat ik in verwachting raakte, was ik best een paar kilo te zwaar. Nou ben ik nooit een elfje geweest en ik weet zeker dat maatje 36 mij gewoon niet staat, maar maat 46 is weer net iets teveel van het goede. En ik had er allemaal goede excuses voor hoor, maar het kwam erop neer dat ik gewoon een half jaar behoorlijk ongezond had geleefd. En dat zag je. Mijn buikje puilde vrolijk over de rand van mijn spijkerbroek en Ulla Popken lag op de loer.

Tijdens de zwangerschap groeide ik tot fenomenale proporties. Op de dag van de keizersnede woog ik maar liefst 105 kilo. Ik vond het prachtig en ik maakte me er geen seconde druk om. Ondertussen had ik wel diep respect gekregen voor vrouwen met overgewicht. Het valt echt niet mee om de hele dag meer dan honderd kilo in beweging te houden. Daar moet je verdorie een heel behoorlijke conditie voor hebben.

En natuurlijk paste ik na de bevalling niet gelijk weer in mijn oude spijkerbroeken. Maar dankzij mijn veel gezondere levensstijl en dankzij de borstvoeding zat ik twee maanden na de keizersnede alweer op mijn startgewicht. En daar…

Lees verder …

Even voor de goede orde… Als ik echt Anita heet, als ik echt met Rob getrouwd ben, als ons jongetje echt Julian heet en als we echt in Amsterdam wonen dan zal ik dat natuurlijk nooit toegeven. Zeker na deze column niet meer. Want ik heb onlangs de wet overtreden. Twee keer. En op een zondag nog wel.

Weet je wat het is, ik heb nooit echt van autorijden gehouden. Vroeger werd ik wagenziek en tegenwoordig is het zo druk op de weg dat ik me echt elke kilometer wel een keer een hartverzakking schrik van iemand die iets onverwachts doet. Ze zeggen dat het went. Ze zeggen dat het anders is wanneer je zelf rijdt. Ze kunnen zoveel zeggen. Ik rijd geen auto.

Gelukkig is Rob een rustige, betrouwbare chauffeur. En Rob rijdt al zo lang als ik hem ken rustige, betrouwbare auto’s. Ik reis persoonlijk nog steeds liever met de trein, maar ik ben inmiddels wel gewend aan mijn plekje op de bijrijdersstoel. En sinds Julian er is zit ik weer achterin, naast ons jongetje.

Nou reden we onlangs naar mijn schoonouders. Zij wonen bij Eindhoven, dus da’s een behoorlijke rit. En ongeveer halverwege begon ons kereltje…

Lees verder …

Inmiddels is Julian de zes maanden ruim gepasseerd. Hij babbelt, hij rolt om, hij doet verwoede pogingen om te kruipen, hij steekt alles wat hij in zijn grijpgrage handjes krijgt in zijn mond, hij lacht, hij zingt, hij groeit als kool en hij eet. Natuurlijk krijgt ons kereltje gewoon borstvoeding, maar daarnaast zijn we begonnen met het aanbieden van vast voedsel.

Vast voedsel ja. De Britse babyvoedingsdeskundige Gill Rapley ontdekte dat kinderen van zes maanden eigenlijk geen prakjes nodig hebben, dat ze heel goed met gekookte groenten, zacht fruit, aardappels en broodkorstjes om kunnen gaan. De enige voorwaarde is dat ze stevig rechtop op schoot of in een kinderstoel kunnen zitten, en de rest doen ze zelf.

Er zijn een hoop goede en verantwoorde redenen om je baby via de Rapley-methode aan vast voedsel te laten wennen. Het bevordert de smaakontwikkeling, de oog-handcoördinatie, de autonomie van je baby, bladiebla etcetera. Maar de twee beste redenen voor ons om het op deze manier aan te pakken zijn luiheid en gezelligheid.

Potjesvoeding lijkt natuurlijk de makkelijkste oplossing. Dat zet je even in de magnetron en *ping!* je kunt aan tafel. Maar vervolgens moet je elk hapje persoonlijk bij je kindje…

Lees verder …

Iedereen die me ook maar een klein beetje kent, weet dat ik een enorme boekenwurm ben. Als het letters heeft dan heb ik het gelezen. Meestal wel vijf of zes keer, soms vaker. Dus toen ik zwanger was verheugde ik me al op het voorlezen voor mijn toekomstige kind. Dick Bruna, Annie M.G. Schmidt, Jaap ter Haar en dan later Thea Beckman, Evert Hartman en natuurlijk J.K Rowling. Ik zag me al helemaal op de bank zitten met een boek in mijn handen en een spelend kind aan mijn voeten. Prinses Laurentien zou zo trots op me zijn.

Met de voorbereidingen kun je niet vroeg genoeg beginnen, dus ik heb al een hele stapel voorleesboeken in huis. Nu ik zelf niet meer aan lezen toe kom, leef ik mijn boekenverslaving uit in de kinderboekhandel. Ik kan helemaal los gaan met Nijntje, Jip en Janneke, De Kameleon en al die andere kleine helden. Ik heb zelfs een prachtig geïllustreerde kinderbijbel in huis, omdat ik me uit mijn eigen jeugd nog herinner hoe spannend ik de verhalen van Noach, Mozes en Ruth vond.

Volgens Prinses Laurentien en De Mensen Die Er Verstand Van Hebben heeft het al vanaf drie maanden echt…

Lees verder …

“Laten we een keer met de wandelwagen gaan. Julian kan inmiddels goed zitten en misschien vindt hij het wel leuk om eens rond te kunnen kijken tijdens het boodschappen doen.”

Oh ja, de wandelwagen. We hebben een prachtige wandelwagen. Maar als ik alleen thuis ben dan heb ik nooit zin om met dat ding de trap op en af te sjouwen, dus dan knoop ik Julian altijd maar snel in een draagdoek onder mijn jas. En als ik dan de bus pak en ik zie andere ouders klungelen om hun wagens door het gangpad te slepen dan ben ik blij dat Julian en ik zo weinig ruimte innemen. We passen samen op één stoel en ik heb ook nog eens allebei mijn handen vrij.

Maar op zaterdag, met man-met-rijbewijs-en-auto tot onze beschikking, konden we er natuurlijk best eens met de wandelwagen op uit gaan. En we hadden er een heerlijk warme voetenzak bij gekocht destijds, speciaal voor de winter.

Dus nadat Rob de voering, de riempjes, de voetsteuntjes, de rolbeugel, de zonnekap, het sportstuur, de gps, de geluidsinstallatie en de voetenzak vakkundig had gemonteerd wilde Julian natuurlijk eerst drinken. En slapen. En nog meer drinken. En poepen. …

Lees verder …

Ik heb maandenlang geleefd op thuisbezorgd.nl en kant-en-klaar. Geen idee hoe al die andere moeders het doen, maar ik kreeg het simpelweg niet voor elkaar om te koken. Mijn Julian gaat namelijk niet slapen in zijn bedje, dat is het hele probleem. Als ik hem op de bank in slaap voed dan blijft hij slapen zolang ik naast hem blijf liggen, maar dat kookt een beetje lastig. En hij slaapt ook wel in de draagdoek, maar met een kind op mijn buik sta ik liever niet te dicht bij het fornuis. Lijkt me een tikkie riskant.

Maar goed, inmiddels sta ik alweer ruim een maand op een hypoallergeen dieet en daarbij zijn thuisbezorgd.nl en kant-en-klaar niet meer mogelijk. Ook afhalen of buiten de deur eten is moeilijk. Neem McDonald’s: Online een prachtig overzicht van alle allergenen in hun gerechten, maar voor iemand die geen melk(producten), geen ei en geen soja kan eten blijven alleen de franse frietjes en de sidesalad over. Daar word je natuurlijk niet vrolijk van.

Dus ik moet koken nu. En verantwoord ook, want ik moet alle ingrediënten vermijden die allergenen bevatten. Oh, geloof me, ik heb al een wc-rol volgeschreven met alle lekkere dingen die ik…

Lees verder …

Toen ik thuiskwam van het boodschappen doen lag er een hobbelpaardenhoofd in mijn bed. Ik had ze wel duizend keer gezegd dat ik geen lid wilde worden, maar ze zijn onverbiddelijk. Zodra je langer dan een half jaar borstvoeding geeft is er geen ontkomen meer aan, dan hoor je bij de borstvoedingsmafia. Of je nou wilt of niet.

Ik wist dat niet hè. Ik dacht altijd, je voedt je kind op de manier die het beste bij jullie past en daar heeft verder niemand iets mee te maken. Ik heb gekozen voor borstvoeding en daar zijn Julian en ik heel tevreden over. Hij groeit er goed op en met zijn voedingsallergieën is borstvoeding ook gewoon de meest veilige voeding voor zijn gevoelige darmpjes. Dus nu we hem zo zachtjesaan aan groenten, fruit en ander grotemensenvoedsel gaan laten wennen blijft hij lekker moedermelk drinken. Da’s voor ons allebei een stuk makkelijker dan hypoallergene opvolgmelk.

Maar kennelijk is dat op de één of andere manier crimineel. Tenminste… Ik wil niemand beledigen of beschuldigen, maar ik heb altijd begrepen dat de mafia een organisatie was die zich bezig hield met drugs, gokken en afpersing, met afgehakte paardenhoofden, slaapplekjes bij de vissen en aanbiedingen…

Lees verder …