Bij het babyzwemmen hield hij zich zonder mijn hulp vast aan de kant van het zwembad, hij kwam vrolijk boven na een duik en toen we gingen zingen, klapte hij enthousiast in zijn handjes. Ik had wat moeite om hem naderhand zijn luier weer om te doen, omdat hij geen zin had om op zijn rug op het aankleedkussen te liggen. Staan is nu eenmaal veel leuker.

Hij is nu tien maanden, maar wat kán hij al veel, dóet hij al veel. Ik verbaas me iedere dag weer. Van de week ontdekten we dat hij de geluiden van auto’s nadoet en dat hij al vier verschillende klinkers zegt. Hij is nog zo klein, maar ook al zo wijs, zo knap.

En dan te bedenken dat het pas anderhalf jaar geleden is dat ik ontdekte dat ik zwanger was. Anderhalf jaar. Mijn leven is totaal veranderd en alle cliché’s bleken waar te zijn. Ja, ons kind is het mooiste kind ter wereld, hij groeit harder dan we kunnen bijhouden, we vergeten de moeilijke dagen en bij iedere lach van Julian smelten we weer. Hoe bestaat het? Hij lijkt precies hetzelfde als al die andere kinderen waar je over leest, en ik ben precies zo’n moeder.

Pak een willekeurig boek van een willekeurige moeder en je weet hoe het verder gaat. De nostalgische tranen bij de eerste verjaardag, de aandoenlijk gesliste eerste zinnetjes, de nee-fase, de peuterspeelzaal (die hij natuurlijk veel leuker vindt dan ik), de zelfgemaakte moederdagcadeautjes… Ik doe mijn best er iets eigens van te maken, maar het moederschap is grotendeels een universele ervaring. Iedere mama kent het. En dat is maar goed ook, want ik moet helaas stoppen met het schrijven van mijn wekelijkse column.

Het is niet omdat er niets meer te vertellen valt. De kans is groot dat ik in mijn schaarse vrije tijd gewoon doorschrijf voor Julian zelf, zodat hij later een boek heeft met allemaal verhalen uit zijn babytijd. En ik hoop dat hij er vooral in leest hoe ontzettend veel ik van hem houd. En ik hoop dat hij daar de rest van zijn leven nooit aan hoeft te twijfelen. Wat er ook gebeurt, welke keuzes hij ook maakt, hoe zijn leven er ook uit komt te zien, ik houd van hem. Onvoorwaardelijk.

Ik geloof beslist dat de aarde een leukere planeet wordt als ieder kind opgroeit met de zekerheid dat zijn ouders van hem houden. Dus lieve meelezers, als je weer eens knettergek wordt van een klein kind dat je plannen in de war stuurt, haal dan een keer diep adem en geef je zoon of dochter een dikke knuffel. Wat het ook is, je kind is belangrijker. Echt.

Veel liefs en wie weet tot ziens,

Anita.

Voordat Julian geboren werd heb ik Oei ik groei gekocht. Het leek me handig om een boek te hebben waarin de ontwikkeling van een baby overzichtelijk beschreven staat. Ik heb weliswaar mijn kleine broertjes zien opgroeien, maar da’s alweer 27, 30 jaar geleden. Niet alle details staan me daar nog helder van voor de geest.

In de eerste maanden bleek het boek een uitkomst. Alsof Julian het al gelezen had: Hij ontwikkelde zich precies volgens het boekje. Maar na een tijdje begon de toon me tegen te staan. Er werd mij iets te vaak gerept van zeurende, dwingende, jengelende baby’s. Ik geloof daar niet in. Baby’s hebben net als alle mensen hun behoeften en zij hebben maar een beperkt aantal manieren om daar aandacht voor te vragen. Da’s geen zeuren, da’s communiceren. Ook als het mij een keertje niet uitkomt of als ik moe ben.

Maar na de opmerking van mijn ex heb ik Oei, ik groei er toch maar weer bij gepakt. Ik las de lijst van ‘symptomen’ voor en Rob begon te lachen. “Weet je zeker dat Julian nog niet kan lezen?”
Het is handig wanneer je een kind volgens de boekjes hebt, want dan kun je gelijk opzoeken hoe lang de hangerige periode ongeveer duurt. Maar daar werd ik in dit geval ook niet vrolijk van. Mijn ex had gewoon gelijk: Er zit een heel verschrikkelijke sprong aan te komen.

Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee. Ik ben vast van plan me de komende maand niet gek te laten maken. Het is vervelend genoeg dat mijn kleine mannetje een moeilijke periode doormaakt. Juist nu moet ik de beste moeder zijn die ik kan zijn.

Voor zijn voortdurende behoefte aan nabijheid heb ik natuurlijk mijn draagdoeken. Ik heb al gemerkt dat hij op dit moment weer liever op mijn buik wordt gedragen dan op mijn rug, dus het huishouden zal er een beetje bij in schieten de komende maand. En koken ook. Maar daar hebben we bezorgrestaurants voor.

Om zijn wisselende humeur te kunnen verdragen moet ik goed uitgerust zijn. Dus ik ga gewoon weer meeslapen tijdens zijn ochtend- en zijn middagslaapje. En tussendoor doen we alles op een relaxt tempo. Onthaasten is altijd een goed idee, met een baby zeker, en met een baby in een moeilijke fase is het de enige manier om te overleven.

“Ik was alweer vergeten wat een slijtageslag dat eerste jaar was,” zei mijn ex, “Maar als ik jullie zo zie dan komt het allemaal weer terug.”
“Wordt het makkelijker dan?”
Hij lachte mysterieus. “Het wordt anders.”
En bedankt!

Nou heb ik het mezelf als moeder ontzettend makkelijk gemaakt: Ik geef borstvoeding (geen gedoe met flesjes, altijd perfecte voeding bij de hand), Julian slaapt bij ons in bed (ook als hij twintig keer wakker wordt kan ik gewoon blijven liggen) en ik vervoer de kleine man in draagdoeken (hij kan altijd met me mee). Maar dat betekent wel dat ik het moederschap niet zomaar effe kan uitbesteden.

Het komt er dus op neer dat ik heel weinig voor mezelf doe. Ik eet best wel eens een ijsje in de stad, maar Julian is er altijd bij. En vorige week zijn Rob en ik heel romantisch naar Granada geweest. Mét onze zoon. Want om hem nou een week achter te laten bij een opa en oma die hij misschien twee keer per maand ziet, nee, dat vonden we toch niet relaxt voor de kleine man. We genieten liever van de mooie dingen des levens met zijn drietjes.

En is dat nou werkelijk zo’n vreselijke opoffering? Om je leven voortaan te delen met een gloednieuw mensje en om daarvoor een aantal andere dingen in te leveren? Om te accepteren dat je een nieuwe levensfase in bent gegaan waarin ‘iets voor jezelf doen’ een andere betekenis heeft gekregen? Ik vind het heel leuk om met Julian naar de kinderboerderij te gaan. Dat is ‘iets voor Julian doen’, maar het voelt ook als iets voor mezelf, omdat ik er ook enorm van geniet dat mijn kind kraaiend van de pret naar de konijntjes kijkt.

Als je soms hoort of leest hoeveel belang mensen hechten aan ‘dingen voor jezelf blijven doen’ dan zou je haast gaan denken dat dingen voor je kind doen iets minderwaardigs is. Alsof je pas een goede ouder bent wanneer je regelmatig zonder je kind de deur uit gaat voor cocktails, muziek en dansen tot in de kleine uurtjes.

En ondertussen las ik dat een Engels onderzoek had aangetoond dat werkende ouders gemiddeld 36 minuten per dag aan hun kind besteden. Ze komen thuis, parkeren hun kind achter de tv en gaan koken. Een half uurtje om een spelletje te doen, te helpen bij het huiswerk of even te knuffelen en voor de rest mogen de kinderen het zelf uitzoeken. Ik stel voor dat deze ouders eens wat minder voor zichzelf gaan doen en wat meer voor hun kind. Genieten, echt genieten van je kind is toch ook iets voor jezelf? Nou dan!

Een vriendin waarschuwde me na haar eerste reis als mama nog: Je neemt altijd teveel mee voor je baby. En ik was ervan overtuigd dat ik die fout niet zou maken. Rob en ik zijn gewend om licht te reizen. Kom op zeg, een kleine week Granada, wat had zo’n kind nou helemaal nodig? Een paar rompertjes zonder mouwen, een zonnehoedje, een halve liter factor 136 en een paar luiers.

Ik ben altijd een zorgenloze reiziger geweest. Een goede voorbereiding is het halve werk, en de andere helft komt wel als we daar zijn. Vliegangst ken ik niet, jetlags treed ik met open vizier tegemoet en ik heb inmiddels ontdekt dat vliegtuigvoedsel best te eten is, zolang je kiest voor de vegetarische maaltijden. Mij maak je niet gek. Maar deze keer moest ik ineens rekening houden met een baby van negen en een halve maand, en dat is andere koek.

De mouwloze rompertjes waren in de aanbieding en ik kon ook een fles babyvriendelijke zonnebrandcreme scoren voor weinig. Het zonnehoedje dat ik besteld had kwam ruim op tijd, de soepstengels pasten precies in zo’n afsluitbare schoolbeker, ik vond mijn knalroze linnen rok terug in een plastic tas onder ons bed, alles zat mee. En ik had geen tijd om te stressen, want tussen het inpakken en het wegwezen trouwde de zus van Rob. We gingen dus van huis via een feest naar de zon.

Maar we waren Amsterdam nog niet uit of we ontdekten dat ik vergeten was de reisgids in te pakken. En net voorbij Bussum bedacht Rob zich dat zijn autopapieren nog in zijn laptoptas zaten. Ik bleek geen borstel bij me te hebben om de haarlak weer uit mijn haar te borstelen na de bruiloft. En Rob wilde toch wel heel graag een riem mee voor die spijkerbroek die eigenlijk net een halve maat te ruim was.

We hebben twee weekendtassen en twee stuks handbagage klaar staan. Da’s meer dan twee keer zoveel als wat we normaal mee zouden nemen voor zo’n tripje. En toch heb ik het gevoel dat ik zeker vijftien essentiele dingen vergeten ben. Had ik die fleecepyjama misschien beter wel in kunnen pakken? Waarom heb ik geen enkele hydrofiele doek meegenomen? Hoe ga ik die Spanjaarden in vredesnaam duidelijk maken dat ik op een 100% melkvrij dieet sta? Hoe ga ik ervoor zorgen dat Julian geen last krijgt van het opstijgen en landen? En waarom, oh waarom heb ik altijd gedacht dat op vakantie gaan leuk was? Vakantie is helemaal niet leuk! Vakantie is een ramp! Nu al! Ik kan niet wachten tot ik weer thuis ben.

Maar de laatste weken heb ik dus bewust de televisie niet aan gezet. Want moederdag zat er weer aan te komen en dat betekent dat ze de Merci-reclames weer uit de mottenballen hebben getrokken. Dat zijige muziekje, die zoetsappige familieplaatjes met knuffelzachte soft-focus randjes, de lelijk gerijmde tekst, druipend van overtrokken sentiment. En dan heb ik het nog niet eens over de onnoemelijke wreedheid van chocoladereclame voor hen die een melkvrij dieet moeten volgen. Geef mijn portie maar aan Fikkie, merci beaucoup.

Helaas is moederdag overal. De bloemenboer verkoopt extra mooie rozen voor slechts twee weken opgespaard zakgeld, de knutselwinkel maakt het je makkelijk met een kant-en-klaar pakket om een knalroze persoonlijke ketting voor mama te rijgen, de keukenmachines zijn in de aanbieding en zelfs de erotiekshop heeft levensgroot ‘voor moeder’ op de etalageruiten geplakt. Al zie ik mijn zoontje daar nog niet zomaar naar binnen lopen voor een cadeautje. Ook niet over een jaar of zestien.

Ik hoef geen aardbeientaartje in de vorm van een hart, want ik heb het mooiste moederdagcadeau al. Dat kleine jongetje, dat soms ‘s nachts wakker schrikt en dat dan met traantjes in zijn stemmetje om mama roept. Meer heb ik niet nodig om me moeder te voelen. De vloer van de woonkamer, bezaaid met speelgoed, broodkruimels, fruitige handafdrukjes en stukjes rijstwafel, dat maakt voor mij van iedere dag moederdag.

En ik weet nog hoe verschrikkelijk ik het twee jaar geleden vond, die commerciȅle moederverering. Toen sloegen de etalages me massaal om de oren met dat waar ik zo vurig naar verlangde, mijn diepste wens, zo alledaags en zo onbereikbaar. Wie het niet heeft meegemaakt kan zich nauwelijks een voorstelling maken van het gemis en het verdriet dat ongewenste kinderloosheid met zich meebrengt. Maar ik weet hoe het is wanneer het lijkt of iedereen met een baarmoeder een kind kan krijgen. Iedereen behalve jij. En dat is, naast de Merci-reclames, nog een hele goede reden om niet al te enthousiast te zijn over moederdag.

Ik moest denken aan die leuke, pittige collega die het na tien miskramen en diverse ivf-behandelingen maar heeft opgegeven. Aan die lieve vriend die zijn moeder veel te jong verloren heeft aan kanker. Aan de kennis die na een normale zwangerschap beviel van een levenloos kindje. Moederdag is een dag voor mooi-weermoeders.

Natuurlijk zal ik over een paar jaar dolblij zijn met de lieve knutsels die mijn kereltje op de peuterspeelzaal in elkaar heeft gezet. Maar het hele gedoe er omheen kan me gestolen worden. Gelukkig verdwijnt moeder nu weer uit de etalages. Op naar vaderdag. Precies dezelfde onzin, maar dan zonder melkchocola. Ik kan weer veilig tv kijken.

Dus toen hij op een dag sloom en hangerig werd schrok ik. En toen zijn bolletje ineens wel erg warm voelde pakte ik gelijk de thermometer. Julian had 37,5, maar ik was er toch niet helemaal gerust op. Het feit dat hij ’s middags zijn rijstwafel uitbraakte hielp ook niet. Mijn kind, mijn kerngezonde Hollandse jongen van Jan de Wit, was niet in orde. Straks moest hij naar het ziekenhuis en dan zouden ze de kinderbescherming bellen omdat mijn kind thuis niet langer veilig was. Ik had mijn kind ziek laten worden. Ik, ontaarde moeder!

Hij wilde niet op zijn speelkleed spelen, hij wilde niet rondkruipen in huis, hij wilde zich niet optrekken aan de salontafel, hij wilde alleen maar bij mij hangen. Dus ik bond mijn kleine kereltje op mijn buik in de allerzachtste draagdoek die ik heb en ik maakte er een rustig knuffeldagje van. Julian deed wel vier slaapjes.

Om 19.00 uur lag ons ventje uitgeteld op bed. Hij dronk alsof zijn leven er vanaf hing en daarna viel hij in een diepe slaap. Hij ademde rustig en ik hoopte dat hij met een nacht goed slapen door dit moeilijke dagje heen zou zijn. Maar toen ik om 22.30 uur zelf wilde gaan slapen gloeide Julian zijn slaapzakje uit en stond het zweet op zijn bolletje. Hij bleek 39,3 te hebben.

Voordat ik moeder werd was ik verpleegkundige, dus ik raakte niet gelijk in paniek. Julian had goed gedronken en goed geplast, hij had rustig geslapen, hij leek niet heel erg suf. Waarschijnlijk had hij ergens een virusje opgedaan of kwam er een tandje door en daar reageerde zijn lijfje -heel begrijpelijk- op met koorts. Kinderen hebben sneller en hoger koorts dan volwassenen, maar Julian zat nog lang niet aan de kritieke 42 graden. Niks aan het handje.

En toen raakte ik alsnog in paniek. Want Zuster Anita mocht het dan allemaal heel goed weten, maar Mama Anita zag dat haar kind ziek was en dat hadden we niet afgesproken. Mijn Julian moest pijnloos en ziektevrij honderd worden. Dus ik belde toch maar even de huisartsenpost. “Bij een levensbedreigende situatie, toets 9.” Ik kon me nog net inhouden.

De doktersassistent die ik aan de lijn kreeg was heerlijk rustig. Hij stelde me alle vragen die ik mezelf ook had gesteld en hij vertelde me wat ik mezelf ook al had verteld. En gek genoeg hielp dat. Ik besloot geen paracetamol te geven en even af te wachten of zijn lijfje het zelf zou oplossen. We sliepen twee nachten onrustig en Julian was nog twee dagen hangerig. En toen was zijn tweede tandje door.

Maar stadsbewoners zijn creatief. In het centrum zie je regelmatig mensen complete feesten vieren in hun portiek (lekker in het zonnetje met een glaasje bubbels) en zodra de zon achter de wolken vandaan piept lopen de parken vol. Hoezo geen tuin? Heel Amsterdam is onze tuin!

En zo lagen we op een zonnige middag op een deken in Sarphatipark. Er kropen wat baby-vriendjes langs en over Julian en ik dronk appelsap uit een plastic bekertje. Een andere mama had rijstwafels bij zich, dus al snel zaten alle kindjes, de deken en de ouders onder de rijst. We kletsten over babydingetjes, we probeerden te voorkomen dat onze oogappeltjes te veel takjes en grassprietjes aten en ondertussen gloeide de zon op onze schouders.

Verderop in het park zaten vroeger versies van mezelf ook van het lekkere weer te genieten. Een zwangere vrouw, heerlijk in zichzelf gekeerd met haar handen op haar bolle buik. Als de dag van gisteren herinner ik me hoe het voelde, die kleine babyschopjes in mijn binnenste, de onvergelijkbare ervaring van nieuw leven in mijn lichaam. Those were the days.

Een zorgenloze dertigster met een paar vriendinnen en een fles wijn. Blote benen, de schoenen uit geschopt, een veel te grote zonnebril op haar neus en een plastic beker in haar hand, hard lachend om iets wat één van de andere vrouwen vertelt. Als er een Leuke Man voorbij wandelt kijken ze allemaal even op, maar al snel zetten de gesprekken zich voort. Ik zie her en der een trouwring schitteren in het voorjaarszonnetje.

Een eenzame boekenwurm in de schaduw. Ze leunt tegen een dikke boom, haar fiets ligt naast haar in het gras. Misschien zit ze al drie uur te lezen. Misschien blijft ze wel lezen tot de zon onder gaat. Ik weet nog vaag hoe dat was, maar het lijkt eeuwen geleden dat ik mezelf voor het laatst in slaap gelezen heb. Want die halve bladzijde die ik ’s middags gelezen krijg voordat ik naast Julian in coma val tel ik niet mee. Dat is geen lezen, dat ik lettertjes zien.

Een studente. Een middelbare scholiere. Een meisje dat behendig in een boom klimt. En voor me, op de deken, een baby van bijna negen maanden die sprekend op mij lijkt toen ik zo oud was. Deze baby is veel bewegelijker en avontuurlijker dan ik toen was, hij heeft donkerder ogen en een schattig piemeltje, maar als je hem naast mijn babyfoto’s houdt dan zie je mij.

We zoeken verder naar het huis met de tuin. Maar de parken zijn te leuk om er nooit meer naartoe te gaan. Voor mezelf, en voor mijn miniatuurtje.

Nou heb ik geluk dat ik in Amsterdam woon. Hier zijn oude mama’s alomtegenwoordig. Ik ben niet het enige grijzende meisje dat met een kleine baby door de stad sjouwt. We staan in de rij met luiers en anti-rimpelcrèmes, we kopen rompertjes en corrigerende slips, we kunnen de eerste lp van Madonna meezingen en de laatste cd van K3.

En natuurlijk is het allemaal relatief. In een wereld waar meiden van twintig al aan de botox zitten ben je vooral zo jong als je je voelt. Deze week heeft Julian zijn eerste tandjes gekregen, dus deze week was ik ongeveer 86. Slaapjes en drinkjes op de meest onmogelijke momenten, nauwelijks tijd om te eten, gebroken nachten, een mens zou van minder in het bejaardenhuis belanden.

Maar op zondagochtend in het zwembad was ik weer gewoon 26, zoals eigenlijk al jaren. Julian en ik kropen door het ondiepe water, we bliezen bellen, we rolden balletjes naar elkaar en we hadden de grootste lol. Een ochtendje spelen met je mooie baby, daar kan geen poly-mega-alpha-peptoedel-anti-verouderingscomplex tegenop.

Nou weet ik niet hoe het is om een jonge moeder te zijn, maar het leven van een oude mama is eigenlijk best relaxt. Zo was ik er al aan gewend dat ik niet meer door bouwvakkers werd nagefloten. Dus dat ze nu ineens weer allemaal vertederd naar mijn stralende zoontje kijken is een leuke meevaller. En met een lief lachend jongetje op mijn rug wordt de aandacht gelijk ook een beetje afgeleid van mijn flodderige mamakapsel, de vlekken in mijn spijkerbroek en mijn scheefgetrokken t-shirt.

Ik ken jonge vrouwen die ontzettend sterk in hun schoenen staan. Van die meiden die precies weten wat ze willen en die zich weinig aan lijken te trekken van wat anderen daarvan vinden. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik als twintiger niet zo zeker van mezelf was. Als ik tien jaar eerder moeder was geworden dan had ik waarschijnlijk meer getwijfeld, was ik angstiger geweest, onzekerder, minder mezelf.

Maar ik ben een oude mama en mij maak je niets wijs. Zo kan het consultatiebureauboekje honderd keer schrijven dat het nu toch wel tijd wordt om de borstvoeding af te gaan bouwen, maar ik weet zeker dat ik er goed aan doe mijn kind op vraag te blijven voeden. En alle mama’s met hun prachtige kinderwagens doen mij geen seconde twijfelen aan het nut van mijn draagdoeken.

Ik ben 36, ik heb niets meer te bewijzen. Ik hoef mijn grijzende hoofd niet meer te breken over de laatste mode, de nieuwste fitness-rage, de top 40. Laat mij maar gewoon een eigenwijze oude mama zijn, da’s mooi zat.

Ieder kind ontwikkelt zich in zijn eigen tempo. Het is (gelukkig) geen wedstrijd, en iedere mama is blij wanneer haar kind ineens iets nieuws blijkt te kunnen. Zo las ik op Hyves dat het zoontje van mijn vroegere buurmeisje zich nu kan omdraaien. Ze schreef erbij dat ze het ontzettend leuk vond om te zien hoe hij zijn nieuwe kunstje keer op keer liet zien op het speelkleed. Erg lief om zo’n verhaal van een trotse mama te lezen.

Ik ben ook blij voor haar en haar zoontje. En mijn tweede gedachte is: Wat heeft zij het lekker rustig gehad tot nu toe! Haar zoontje is een paar weken ouder dan Julian, maar Julian kan al zeker drie maanden omrollen. Hij kan het zo goed dat we hem niet meer op zijn commode durven te verschonen. Van de week rolde hij nog van de bank op de grond. Gelukkig landde hij goed en brak hij niets.

Het is niet mijn bedoeling om te klagen. Ik vind het helemaal te gek om te zien hoe ons kereltje zichzelf vermaakt. Hij kruipt door het huis, hij trekt lades open, hij drukt op de knopjes van de computer, hij verscheurt folders, hij gooit bekers om en hij slaat zo hard met zijn houten speeltjes op de grond dat ik blij ben dat de onderbuurvrouw overdag werkt.

Maar hem even alleen laten om een wasje op te hangen is er niet bij. We hebben ons best gedaan om ons appartement kindveilig te maken, maar er valt niet op te ruimen tegen onze kleine klauterkabouter. Hij is altijd een stapje sneller dan we zouden willen.

Vorige week zette ik ons vrolijk turbokindje in de box zodat ik even naar de wc kon. Toen ik terugkwam stond hij rechtop. Hij was er zelf behoorlijk blij mee. In zijn enthousiasme liet hij een hand los en kukelde hij achterover. Hij stootte zijn hoofdje tegen de spijlen, maar na een dikke knuffel en een slokje troost was het leed gelukkig weer geleden.

Het optrekken-tot-staan heeft hij inmiddels helemaal in de vingers, maar het vasthouden-en-blijven staan is kennelijk een heel stuk moeilijker. En dat betekent dat zijn mooie bleke hoofdje tegenwoordig regelmatig gesierd wordt door blauwe plekken. Hij valt voorover tegen het tafeltje naast de bank. Hij verliest zijn evenwicht als hij zich aan de salontafel opgetrokken heeft. Hij botst met zijn koppie tegen het Albert-kratje waar ik de wijnflessen in heb gezet.

En elke keer als ik me weer een hartverzakking schrik dan denk ik aan mijn oude buurmeisje. Aan haar kindje dat zich zo lief omrolt op zijn speelkleed. We hebben allebei hele leuke zoontjes. Maar ik denk dat ik een strippenkaart nodig heb voor de EHBO, en zij zal het redden met een pakje pleisters.

Mijn opa en oma uit Voorburg hadden een apart slaapkamertje voor mijn zusje en mij. Het gordijn was een beetje eng, want daar kon je allemaal gezichten in zien, maar ik werd elke ochtend vrolijk wakker als ik de tram voorbij hoorde rijden. Met oud en nieuw kon je over heel Den Haag kijken en zag je overal kerstbomenfikkies opgloeien. Om over het vuurwerk nog maar te zwijgen.

Mijn opa en oma uit Den Haag gingen mee kamperen. ’s Ochtends vroeg gingen we naar hun caravan voor een boterham met pindakaas, want de boterhammen van opa en oma waren natuurlijk veel lekkerder dan onze eigen boterhammen. Mijn opa en oma uit Voorburg namen ons mee naar het Panorama Mesdag, het Museon, het Omniversum en de poffertjestent, al beweerde mijn zusje stellig dat ze geen koffertjes lustte.

Julian heeft geluk. Hij heeft ook twee opa’s en twee oma’s. Vier mensen die net zoveel van hem houden als Rob en ik. Twee geweldige logeeradressen. Een opa en oma die kilometers met hem zullen fietsen en een opa en oma met een reusachtige tuin en een schuur vol duiven. En omdat ze geen van allen om de hoek wonen zijn logeerpartijen bijna onvermijdelijk.

Afgelopen week hebben we alle opa’s en oma’s weer bezocht en het was een feest om te zien hoe leuk Julian het vond. Nou is ons mannetje sowieso wel een people’s person. Hij flirt met iedere caissière, hij straalt naar de meest afgezaagde straatmuzikant en als hij bij mensen is die hij kent dan wordt hij helemaal dol. Dus opa en oma… Het was dolle pret voor de kleine man. Hij kwijlde enthousiast over oma Fiets, hij trok opa Fiets aan zijn snor, hij drukte zijn luier vol bij opa Duif op schoot en hij verslond de bloemkool die oma Duif voor hem had gekookt.

Hij is nu nog te jong om het zich te herinneren, maar ik hoop dat hij later met evenveel plezier aan zijn grootouders denkt als ik aan de mijne. Aan de zomerdagen op het grasveld met zijn neefje (m/v), aan Sinterklaas in Noord-Brabant, aan kamperen in de Achterhoekse achtertuin, aan de pannenkoeken van opa Fiets (met extra veel appelstroop).

Ik vind het jammer dat mijn eigen opa’s en oma’s Julian niet meer hebben meegemaakt. Ik had ze graag voorgesteld aan ons levenslustige zonnestraaltje, ze hadden hem vast enig gevonden. Maar Julian’s grootouders gaan zeker nog honderd jaar mee. Dat weten ze niet, maar dat heb ik zojuist voor ze besloten. Voor minder doen we het niet.