In de zomer van 2004 werd mijn man wakker van ontzettende pijn, daar waar een man absoluut geen pijn wenst! Na een huisartsbezoek en verwijzing naar de EHBO en een operatie bleek dat zijn bal was gedraaid (torsio-testis). Deze bal was lang genoeg gedraaid geweest om af te sterven. Ze hebben deze bal verwijderd. De volgende dag kwam men erachter dat ze zijn andere bal “vergeten” waren vast te zetten dus na nog een operatie kon hij naar huis om te herstellen.
Na 6 weken op controle bij de uroloog. Onze vraag om het zaad te testen na dit ongelukkige voorval werd afgedaan als niet nodig. Als we het echt per se wilde konden we naar een privé kliniek bellen in Friesland. Dit hebben we gedaan. Vlak voor die kerst hoorde we het slechte nieuws. Het zaad was echt heeeeeel slecht. Het zou sowieso IVF/ICSI worden! Dit deed nog niet eens heel veel zeer totdat het tot ons doordrong wat dit inhield. Meteen de aller laatste strohalm voor een biologisch kindje van ons samen. Niet zelf proberen, geen IUI, geen IVF … meteen IVF/ICSI.
Met dit gegeven konden we alle stappen overslaan in het ziekenhuis. 1 gesprekje op de fert….
We hebben je zien bewegen in mijn buik. Een vormeloos brokje leven van nog geen drie centimeter lang, met vermicelli-armpjes en -beentjes en een kloppend hartje. Je zwaaide. We zwaaiden terug, ook al wisten we best dat je ons niet kon zien. Maar we zijn zo blij met je. Heel lang hebben we gedacht dat we misschien nooit een kindje zouden krijgen. Dus dat jij nu groeit, leeft, beweegt in mijn buik is een wonder dat zoveel groter is dan het alledaagse wonder van nieuw leven. De hele wereld is anders nu we jou gezien hebben. De zon schijnt weer.
