Na 6 weken op controle bij de uroloog. Onze vraag om het zaad te testen na dit ongelukkige voorval werd afgedaan als niet nodig. Als we het echt per se wilde konden we naar een privé kliniek bellen in Friesland. Dit hebben we gedaan. Vlak voor die kerst hoorde we het slechte nieuws. Het zaad was echt heeeeeel slecht. Het zou sowieso IVF/ICSI worden! Dit deed nog niet eens heel veel zeer totdat het tot ons doordrong wat dit inhield. Meteen de aller laatste strohalm voor een biologisch kindje van ons samen. Niet zelf proberen, geen IUI, geen IVF … meteen IVF/ICSI.

Met dit gegeven konden we alle stappen overslaan in het ziekenhuis. 1 gesprekje op de fert. Poli, een zaadcheck en we konden meteen door naar het IVF team. Ja, ook hier bleek het zaad inderdaad erg slecht. Nu was het wel heel definitief..we hebben samen wat afgejankt!

Bloedprikken, cyclusanalyse, nog eens bloedprikken, zaadonderzoek…na een aantal maanden nog een zaadonderzoek, overleg over de soort behandeling, geparkeerd worden op de wachtlijst… wachten, wachten en nog een beetje wachten.

Precies een jaar later gaan we op de wachtlijst! Kan je nagaan….de oorzaak is bekend en toch duren alle onderzoeken een jaar bij elkaar! Het zaad ververst eens in de 3 maanden dus na 1 zaadonderzoek heb je geen definitief beeld. Ook moet het handeltje herstellen van de operatie, dit kan ook 9 maanden duren. De bloedtesten kosten tijd (HIV – Chromosomenonderzoeken etc.) Het was een ontzettend lang jaar. Emotioneel erg heftig. Bezoeken aan een therapeut hebben onze neuzen dezelfde kant opgezet. Achteraf was dit een heel goede zet, hulp vragen. Hier heb je gewoon geen ervaring mee en achteraf gezien konden we door deze therapeut goed en op een stevige basis aan het traject beginnen. Het was wel erg confronterend maar je hebt wel te maken met een groot vruchtbaarheidsprobleem. Dit is niet alleen medisch gezien een probleem maar kost natuurlijk ook de nodige energie van je huwelijk. Schuldgevoel, machteloosheid, woede, verdriet..je moet het allemaal een plekje geven.

Maar goed, we staan op de wachtlijst! Deze duurt helaas zo’n 9 maanden. Het vermoeden is dat we wel eerder opgeroepen worden maar wij rekenen op 9. Wat een onmogelijk aantal he…9 maanden….en dat in de Medische Malle Molen. Ons leven gaat door, intussen wachten we af. Iedereen om ons heen wordt zwanger…wij wachten op een gaatje in het ziekenhuis.

1.5 jaar na de operatie ligt eindelijk DE BRIEF in de bus! Het startsein! Eindelijk gaan we een echte kans krijgen voor een eigen kleine frummel! We hebben hier zo naartoe geleefd dat we gewoon staan te trappelen voor een IVF/ICSI behandeling, wie had dat ooit gedacht!

IVF(ICSI) houdt in: Door middel van het injecteren van hormonen worden er veel follikels (eiblaasjes) in de eierstok gemaakt. Met een punctie (een belachelijk lange naald, via de schede) worden deze follikels (in de eierstok) aangeprikt en leeggezogen. In dat vocht zitten de eicellen. Deze worden in het lab bevrucht. Of natuurlijk bevrucht (IVF) of ze injecteren 1 zaadcel in 1 eicel (ICSI). Dan is het wachten of er ook daadwerkelijk bevruchting optreedt, het embryo mooi doordeelt en teruggeplaatst kan worden. Als je een embryo teruggeplaatst krijgt ga je door met hormonen spuiten of vaginaal inbrengen (Progestan bolletjes). Na 2 weken (ongeveer, kan verschillen per ziekenhuis) mag je een zwangerschapstest doen. Het kan voorkomen dat je voor de testdatum al ongesteld wordt. De behandeling is dan niet gelukt.

Van april 2006 t/m december 2006 doen we 6 ICSI behandelingen in eigen cyclus. Eigen cyclus is een milde vorm van IVF/ICSI. Je spuit minder hormonen waardoor je niet veel follikels aanmaakt maar gewoon 1. Hierdoor loop je minder risico’s en het is veel minder belastend voor je lichaam. Je krijgt dan 6 behandeling die gelijk staan aan 1 standaard behandeling. Alleen het UMCG voert op dat moment deze methode uit.

• 1e behandeling – een terugplaatsing helaas een vroege miskraam (hCG van 16)
• 2e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing
• 3e behandeling – een terugplaatsing helaas een vroege miskraam (hCG van 46)
• 4e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing
• 5e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing
• 6e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing

We proberen tussendoor positief en optimistisch te blijven! Ooit gaat het ons lukken. Na de 6 behandelingen hebben we 2x een standaard behandeling over. 2x…het klinkt zo weinig! Als het dan niet lukt, wat dan? We houden ons groot en krijgen veel steun van onze omgeving. Veel kaartjes, sms’jes en mailtjes. Het is fijn te weten dat familie en vrienden zo meeleven, soms ook frustrerend omdat je net niet krijgt wat je eigenlijk van iemand had verwacht. Het begrip is soms ver te zoeken en goedbedoelde opmerkingen komen keihard aan. De meeste hebben (gelukkig) echt geen idee waar ze het over hebben. Samen staan we sterk, dat hebben we inmiddels wel bewezen. We waren al ontzettend hecht maar nu is er geen speld meer tussen ons te krijgen. Dit heeft ons nog sterker gemaakt en doen beseffen dat samenzijn voor alles gaat. Toch moet je elke dag leven met het verdriet wat je bij de ander in de ogen ziet. Dat doet echt zeer…elke dag weer.

Als je eenmaal in het traject zit gaat alles wel sneller. Dus na de laatste mislukte poging hoeven we niet al te lang te wachten op de eerste standaard behandeling.

De eerste standaard poging (verzekeringtechnisch de tweede IVF/ICSI behandeling) 30 januari 2007 is de eerste echo, alles is goed dus het spuiten kan weer beginnen. Ik spuit me suf, heb echootjes, bloedprikken, telefonisch contact…de punctie en op Valentijnsdag 2007 hebben we de terugplaatsing van een prachtig embryo! 28 februari mag ik een zwangerschapstest doen. Omdat ik 2x een vroege mk heb gehad (een positieve thuistest maar negatieve bloedtest) mag ik bloed komen prikken in plaats van thuis een test te doen. We hebben al twee keer te vroeg gejuicht. De ochtend kruipt voorbij…wat duurt wachten dan ontzettend lang zeg! Mijn man denkt echt dat ik weer zwanger ben (dat dacht hij de andere keren ook en dat klopte voor het moment wel natuurlijk). Tussen 12.00 en 14.00 bellen ze ons. Ik ben echt compleet van slag en denk niet meer helder. Wat als… Veel te vroeg gaat de telefoon, mijn man neemt op (ik zit alweer op het toilet) De arts belt: WE ZIJN DEZE KEER ECHT GOED ZWANGER!

Een sms-bom gaat naar alle forumvriendinnen (later bekend als De Walvisjes), familie, vrienden en collega’s (ja, zelfs zij leven ontzettend mee!). Mijn ouders vertellen we het persoonlijk. Op de oprit bij hun verzend ik de sms ook pas, anders zou ze het misschien nog wel gehoord hebben voor wij daar aangekomen waren. Ik hoef het niet eens te vertellen…dat wij vandaag langs komen (samen, doordeweeks) zegt haar genoeg. Het is een ontzettend emotioneel moment, voor zowel mijn ouders als voor ons. Er groeit een echte frummel in mijn buik! Mama heeft zelfs al een prachtig pakje gekocht! Ons eerste cadeautje! Maargoed dat ik de sms laat had verstuurd…de telefoon staat roodgloeiend…ook bij mijn ouders! Iedereen is zo blij! Op het forum lijkt ook iedereen door het dolle. De topic wat ik open om te vertellen dat we een mini-Elmo verwachten loopt storm! Het is zo gek maar ook hartverwarmend om te zien hoeveel mensen meeleven! Van meer dan de helft wist ik niet eens dat ze mijn verhaal kende!

Na een super mooie en goede zwangerschap wordt precies op de uitgerekende datum, 04 november 2007, onze prachtige zoon Ruben Arno geboren! De bevalling ging niet helemaal goed en ging van thuisbevalling naar spoedkeizersnede. Uiteindelijk zijn we er beide goed vanaf gekomen. Onze frummel wilde gewoon per se daar geboren worden waar hij was ontstaan (hahaha).

Op zijn geboortekaartje staat: Van sommige dingen dachten wij alleen te kunnen dromen, maar met jouw geboorte is onze grootste wens uitgekomen.

2007 sluiten we dus af als papa en mama! Een Oud & Nieuw met tranen…maar deze keer van geluk!

Wij hebben geen kindje genomen…Wij zijn dolblij dat wij na al dat bloed, zweet en tranen een kindje hebben mogen krijgen.

Elmo

Het was een mooie dag in april, maar we zaten allebei te huilen in de auto. “De uitslag van dit eerste onderzoek is slecht. Dramatisch slecht, vrees ik: We hebben geen enkele levende zaadcel kunnen vinden. We wachten nog op de uitslag van het tweede onderzoek, maar ik wil u geen valse hoop geven. De kans dat u op natuurlijke wijze zwanger raakt is heel, heel klein.”

Ik had niet verwacht dat alles in orde zou zijn. Immers, we waren al anderhalf jaar aan het proberen, zonder enig resultaat. Maar zo slecht… “Misschien moet je maar een andere man zoeken,” zei mijn lief zachtjes, “Eentje die het wel doet.” Ik pakte zijn hand vast. “Dat mag je nooit meer zeggen. Ik wil samen met jou een kind. We hebben samen dit probleem en we gaan het ook samen oplossen.” Zwijgend reden we naar huis, allebei verzonken in onze eigen, donkere gedachten. Tuurlijk, we zaten hier samen in. Maar hoe ga je zoiets samen oplossen?

“Weet je wie je wel kunt vragen? Chris.”
“Chris? Van de middelbare school? Waarom hem?”
“Nou, hij is een goeie gozer, en hij heeft al een kindje. Ik weet dat hij veel om je geeft, dus waarom niet? Hij kan altijd nee zeggen.”
“Weet je wie ik wel wil vragen? Johnny Depp. En dan hoeft het wat mij betreft ook niet kunstmatig geïnsemineerd te worden. Dan doen we het gewoon via de meest natuurlijke weg.”
“Tuurlijk, als Vanessa Paradis het goed vindt, dan vind ik het ook goed. Maar laten we Chris nog effe achter de hand houden, voor het geval Johnny Depp het te druk heeft. Oké?”

Toen ze ons in het ziekenhuis hadden verteld dat we ook met de meest moderne technieken niet meer dan 20% kans hadden op een zwangerschap, was onze keuze al snel op KID gevallen. Waarom allemaal ingrijpende behandelingen ondergaan terwijl mijn cyclus helemaal gezond en regelmatig was? Waarom alles met hormonen en operaties in de war schoppen terwijl we het met een donor puur natuur konden houden? Gevoelsmatig wilden we allebei het liefst een bekende donor. Maar ja, wie vraag je voor zoiets? Het is nogal wat…

En toen belde Chris. Ik had hem via de msn verteld over onze vruchtbaarheidsproblemen, maar ik had hem nog niet durven vragen of hij misschien de donor voor ons kindje wilde zijn.

“Hey, Daniëlle en ik hebben het erover gehad. Dat jullie geen kinderen kunnen krijgen, terwijl jullie zo ontzettend graag willen. We geloven absoluut dat jullie fantastische ouders zullen zijn, en als jullie nog hulp nodig hebben, dan willen we jullie wel helpen.”
“Bedoel je… Zou jij spermadonor voor ons willen zijn?” Ik kwam haast niet uit mijn woorden.
“Dat bedoel ik ja. Je weet dat het er bij ons ook lang naar uit heeft gezien dat we niet makkelijk kinderen zouden krijgen, maar we hebben onwijs veel geluk gehad. Daniëlle is nu in verwachting van de tweede. En ondertussen… Nou ja, het klopt gewoon niet dat jullie geen kind kunnen krijgen. Dus ja, we willen graag helpen. Als jullie dat ook willen.”

Het duurde nog maanden. Ik wilde pas beginnen nadat het tweede kindje van Chris en Daniëlle was geboren. En in februari, toen ik mijn eerste positieve ovulatietest had, zaten we in het buitenland. De maand daarna miste ik mijn ovulatie. Maar in april, ruim een jaar nadat we gehoord hadden dat een kindje van mijn lief en mij er echt niet in zat, reden we naar het oosten voor onze eerste inseminatie. Ik had het donorcontract in mijn tas, en een steriel potje, een injectiespuit zonder naald en een tampon. Zo simpel, en zo onvoorstelbaar vreemd tegelijk. Maar het was de enige manier, en dat wisten we.

De enige manier. En hij werkte. Vijf weken lang waren mijn vriend en ik de gelukkigste mensen van Nederland. Eindelijk, eindelijk zouden we een kindje krijgen! We huppelden zowat naar het echobureau voor de eerste afspraak. Maar de echoscopiste keek heel ernstig naar de grijze spikkels op het schermpje. “Dit is helemaal niet goed.”

Het werd heel donker.

Natuurlijk, het leven gaat genadeloos door. Dus stond ik een paar weken na de curettage weer op het podium met mijn band. En ik ging naar een concert waar ik echt jaren op had gewacht. Maar mijn hart was er niet bij, en tussen de nummers door kreeg ik iedere keer weer tranen in mijn ogen. Ik kon niet naar zwangere vrouwen kijken. Ik wilde geen kinderwagens zien. En toen me gevraagd werd te assisteren bij de opname van een zwangere patiënte, moest ik me acuut ziekmelden. Ondertussen begroef mijn lief zich in zijn werk. En zo zaten we de verdrietigste maanden van ons leven uit. Soms is ‘bijna’ nog pijnlijker dan ‘helemaal niet’…

“Dit gaat ‘m worden,” zei Daniëlle, “Ik weet het zeker.”
Het was de derde poging na mijn miskraam. Ik had het hele weekend optredens met mijn band, en vanwege mijn positieve ovulatietest moest ik een tussenstop maken bij Chris en Daniëlle.
“Je weet het zeker? Nou, da’s geregeld dan.”
Ik lachte er een beetje bij. Ik vond haar vertrouwen lief, ontroerend zelfs, maar ik had moeite om nog in een goede afloop te geloven. Het was inmiddels ruim drie jaar geleden dat ik met de pil was gestopt. We waren vrolijk en onbevangen aan dit avontuur begonnen, en ik schrok een beetje van mijn eigen cynisme. Ik wilde niet bitter of zuur zijn, maar het verdriet van de afgelopen jaren had zijn sporen nagelaten. Ik was zo ontzettend veel ouder geworden in drie jaar.

Dus toen ik ruim een week na de inseminatie begon te bloeden, wist ik genoeg. Het was ‘m weer niet geworden. Maar na een half uur hield het bloeden weer op. En een week later was ik ondanks de bekende spanning in mijn borsten en een zeurend gevoel in mijn onderbuik nog steeds niet ongesteld. Ik was boos op mijn lijf. Waarom liet het me keer op keer in de steek?

“Anders doe je toch gewoon een zwangerschapstest?” stelde mijn lief voor, “Als het negatief is, dan zul je gewoon je menstruatie af moeten wachten, maar als het positief is…”
Tegen zoveel redelijkheid was ik niet opgewassen, dus de volgende ochtend plaste ik over de zoveelste zwangerschapstest.
“Zie je wel,” zei mijn lief lachend. En ik wist niet of ik moest lachen of huilen.

Pas bij de tweede echo durfde ik het echt te geloven. Toen jij met die piepkleine armpjes naar ons zwaaide op het schermpje van de echoscopiste. Jij, ons persoonlijke wereldwondertje. Dankzij jou schijnt de zon weer.

Anita Borst.

(De namen Chris en Daniëlle heb ik verzonnen om de privacy van onze donor, zijn vrouw en hun kinderen te beschermen.)