Een voorbeeldig begin van mijn zwangerschap

Mijn zwangerschap verliep erg goed, al kwam ik wel 24 kilo aan (vooral vocht bleek achteraf). Op wat kleine kwaaltjes na doorliep ik de 9 maanden prima, al had ik wel erg veel last van steken onder mijn borsten. Vanaf 36 weken had ik alles in huis op orde voor de thuisbevalling en het grote wachten kon dan ook gaan beginnen. Op de uitgerekende datum was er helaas nog geen baby. De verloskundige vertelde dat ik een afspraak in het ziekenhuis moest maken wanneer ik 7 dagen overtijd zou zijn. Dit deed ik netjes, nog vol overtuiging dat ik die later weer kon afzeggen, want dan was ik vast al lekker thuis bevallen. De afspraak kwam echter steeds dichterbij en de baby raakte voor mijn gevoel juist steeds verder weg!

Oh nee; het ziekenhuis tijdens mijn zwangerschap

Op 17 augustus 2010, precies 7 dagen overtijd, ging ik in het begin van de middag naar het ziekenhuis. Mijn moeder was speciaal van het eiland overgekomen, wat ik natuurlijk grote onzin vond! Ik had alle controles alleen gedaan en dit zou ook gewoon een controle in het ziekenhuis zijn. Mij man hoefde geen vrij te nemen, want mocht er wat moeten gebeuren dan zou dat vast de volgende dag plaatsvinden had de verloskundige verteld. Ik meldde me netjes op het zwangerschapspreekuur om 13.00 uur in het ziekenhuis bij de gynaecoloog. Ze gaf aan dat je in dit ziekenhuis maar 10 dagen overtijd mocht zijn en dat we dus een afspraak gingen maken voor een inleiding. Over 2 dagen leek mij wel een goed plan (had ik nog wat ruimte om thuis te bevallen). Voor de zekerheid ging ze even een echo maken, prima hoor! Alles was vast goed. Ik bleek zelfs al 2 cm ontsluiting te hebben! De bevalling zou vast snel beginnen, dus op naar huis!

Goede hoop, maar toch een terugval

Tot ik opeens achter me hoorde zeggen dat de baby in stuit lag! Stuit, hoe kon dat nou weer?! Nooit eerder was dat bij mij geconstateerd. Ze begon erover dat ze wellicht een draaipoging konden gaan doen (o jee, hier had ik slechte verhalen over gehoord!). Gelukkig viel die voor mij snel af, omdat ze constateerde dat ik niet veel vruchtwater meer had. Een ingeleide natuurlijke stuitbevalling in het ziekenhuis bleef dus over. Daar ging mijn romantische beeld van mijn thuisbevalling. Ook deze optie viel echter vrij snel af, toen bleek dat onze baby ruim 8 pond zou zijn en een hoofdje van minimaal 10 cm had. Wat alleen nog overbleef was een keizersnede! Die zou binnen 2 dagen plaats vinden. Er bleek echter geen plek te zijn, behalve op die middag zelf! De gynaecoloog vroeg of ik over een uurtje terug kon komen met tas, want dan werd ik voorbereid op de operatie. Ik schrok me natuurlijk kapot! Mijn man werd direct gebeld, maar hij was ruim anderhalf uur verderop aan het werk (natuurlijk duurde het even voor we hem te pakken kregen)! Mijn moeder en ik haastten ons naar huis voor mijn ziekenhuistas (zo kwam mijn moeder toch nog van pas!)

De bevalling

Een uur later meldden we ons weer in het ziekenhuis en niet veel later stoof mijn man het ziekenhuiskamertje binnen (met zijn klompen nog in de hand en helemaal zwart van zijn werk!). Alles werd uitgelegd (door de hele aardige verpleegkundige), waaronder dat ik 5 dagen moest blijven. 5 dagen? Tjee, ik had me nooit ingelezen over een keizersnede, wat achteraf misschien niet echt handig was. Ik werd snel klaargemaakt voor de OK. Over een uurtje was het operatieschema van de dag voorbij en kon ons kindje dus worden gehaald. Na een uur waren er spoedgevallen die voorgingen en kreeg ik erge buikpijn. Kon dat van de katheter komen vroeg ik de verpleegkundige?? Wat bleek, ik kreeg weeën, terwijl ik al helemaal klaar lag voor de operatie en de spoedgevallen maar binnen bleven komen!! Dit had ik me allemaal zo anders voorgesteld! In mijn hoofd zaten mijn man en ik nu lekker samen thuis de weeën op te vangen, in plaats van dat ik aan het infuus met katether in een ziekenhuisbed lag en geen kant op kon. Ik bleef op 3 cm ontsluiting hangen en was daarom nog geen spoedgeval. Na bijna 3 uur van weeën was ik eindelijk aan de beurt. Ik kreeg een ruggenprik en om 19.49 uur werd onze dochter geboren; een wolk van een meisje van 4590 (!) gram. Door de stuitligging kon ze helaas niet gemeten worden.

De keizersnede

Achteraf gezien was de keizersnede de beste manier van bevallen, want wat als ik al halverwege de bevalling thuis was en men er toen pas achter was gekomen dat onze dochter in stuit lag en ik nog met spoed naar het ziekenhuis moest? Hadden ze dan geweten dat ze zo zwaar zou zijn en haar hoofdje aan de grote kant was??

Een gezonde dochter

Ik heb al met al 5 heel fijne dagen in het ziekenhuis gehad. Het was erg kleinschalig en ik had 2 dagen lang een eigen kamer en 2 dagen lag ik op een zaaltje met 2 andere vrouwen en hun baby’s. Ik had mijn dochter heerlijk de hele dag bij me en kreeg ontzettend veel hulp bij de borstvoeding. De verpleegsters waren super en we werden erg goed verzorgd! Ik kan terugkijken op een fijne bevalling en we zijn blij dat het zo gelopen is. Een thuisbevalling zal er voor mij helaas nooit meer in zitten, maar gelukkig hebben we een prachtige en gezonde dochter!

Moeder van een wolk van een dochter.

Na 6 weken op controle bij de uroloog. Onze vraag om het zaad te testen na dit ongelukkige voorval werd afgedaan als niet nodig. Als we het echt per se wilde konden we naar een privé kliniek bellen in Friesland. Dit hebben we gedaan. Vlak voor die kerst hoorde we het slechte nieuws. Het zaad was echt heeeeeel slecht. Het zou sowieso IVF/ICSI worden! Dit deed nog niet eens heel veel zeer totdat het tot ons doordrong wat dit inhield. Meteen de aller laatste strohalm voor een biologisch kindje van ons samen. Niet zelf proberen, geen IUI, geen IVF … meteen IVF/ICSI.

Met dit gegeven konden we alle stappen overslaan in het ziekenhuis. 1 gesprekje op de fert. Poli, een zaadcheck en we konden meteen door naar het IVF team. Ja, ook hier bleek het zaad inderdaad erg slecht. Nu was het wel heel definitief..we hebben samen wat afgejankt!

Bloedprikken, cyclusanalyse, nog eens bloedprikken, zaadonderzoek…na een aantal maanden nog een zaadonderzoek, overleg over de soort behandeling, geparkeerd worden op de wachtlijst… wachten, wachten en nog een beetje wachten.

Precies een jaar later gaan we op de wachtlijst! Kan je nagaan….de oorzaak is bekend en toch duren alle onderzoeken een jaar bij elkaar! Het zaad ververst eens in de 3 maanden dus na 1 zaadonderzoek heb je geen definitief beeld. Ook moet het handeltje herstellen van de operatie, dit kan ook 9 maanden duren. De bloedtesten kosten tijd (HIV – Chromosomenonderzoeken etc.) Het was een ontzettend lang jaar. Emotioneel erg heftig. Bezoeken aan een therapeut hebben onze neuzen dezelfde kant opgezet. Achteraf was dit een heel goede zet, hulp vragen. Hier heb je gewoon geen ervaring mee en achteraf gezien konden we door deze therapeut goed en op een stevige basis aan het traject beginnen. Het was wel erg confronterend maar je hebt wel te maken met een groot vruchtbaarheidsprobleem. Dit is niet alleen medisch gezien een probleem maar kost natuurlijk ook de nodige energie van je huwelijk. Schuldgevoel, machteloosheid, woede, verdriet..je moet het allemaal een plekje geven.

Maar goed, we staan op de wachtlijst! Deze duurt helaas zo’n 9 maanden. Het vermoeden is dat we wel eerder opgeroepen worden maar wij rekenen op 9. Wat een onmogelijk aantal he…9 maanden….en dat in de Medische Malle Molen. Ons leven gaat door, intussen wachten we af. Iedereen om ons heen wordt zwanger…wij wachten op een gaatje in het ziekenhuis.

1.5 jaar na de operatie ligt eindelijk DE BRIEF in de bus! Het startsein! Eindelijk gaan we een echte kans krijgen voor een eigen kleine frummel! We hebben hier zo naartoe geleefd dat we gewoon staan te trappelen voor een IVF/ICSI behandeling, wie had dat ooit gedacht!

IVF(ICSI) houdt in: Door middel van het injecteren van hormonen worden er veel follikels (eiblaasjes) in de eierstok gemaakt. Met een punctie (een belachelijk lange naald, via de schede) worden deze follikels (in de eierstok) aangeprikt en leeggezogen. In dat vocht zitten de eicellen. Deze worden in het lab bevrucht. Of natuurlijk bevrucht (IVF) of ze injecteren 1 zaadcel in 1 eicel (ICSI). Dan is het wachten of er ook daadwerkelijk bevruchting optreedt, het embryo mooi doordeelt en teruggeplaatst kan worden. Als je een embryo teruggeplaatst krijgt ga je door met hormonen spuiten of vaginaal inbrengen (Progestan bolletjes). Na 2 weken (ongeveer, kan verschillen per ziekenhuis) mag je een zwangerschapstest doen. Het kan voorkomen dat je voor de testdatum al ongesteld wordt. De behandeling is dan niet gelukt.

Van april 2006 t/m december 2006 doen we 6 ICSI behandelingen in eigen cyclus. Eigen cyclus is een milde vorm van IVF/ICSI. Je spuit minder hormonen waardoor je niet veel follikels aanmaakt maar gewoon 1. Hierdoor loop je minder risico’s en het is veel minder belastend voor je lichaam. Je krijgt dan 6 behandeling die gelijk staan aan 1 standaard behandeling. Alleen het UMCG voert op dat moment deze methode uit.

• 1e behandeling – een terugplaatsing helaas een vroege miskraam (hCG van 16)
• 2e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing
• 3e behandeling – een terugplaatsing helaas een vroege miskraam (hCG van 46)
• 4e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing
• 5e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing
• 6e behandeling – geen bevruchting en dus geen terugplaatsing

We proberen tussendoor positief en optimistisch te blijven! Ooit gaat het ons lukken. Na de 6 behandelingen hebben we 2x een standaard behandeling over. 2x…het klinkt zo weinig! Als het dan niet lukt, wat dan? We houden ons groot en krijgen veel steun van onze omgeving. Veel kaartjes, sms’jes en mailtjes. Het is fijn te weten dat familie en vrienden zo meeleven, soms ook frustrerend omdat je net niet krijgt wat je eigenlijk van iemand had verwacht. Het begrip is soms ver te zoeken en goedbedoelde opmerkingen komen keihard aan. De meeste hebben (gelukkig) echt geen idee waar ze het over hebben. Samen staan we sterk, dat hebben we inmiddels wel bewezen. We waren al ontzettend hecht maar nu is er geen speld meer tussen ons te krijgen. Dit heeft ons nog sterker gemaakt en doen beseffen dat samenzijn voor alles gaat. Toch moet je elke dag leven met het verdriet wat je bij de ander in de ogen ziet. Dat doet echt zeer…elke dag weer.

Als je eenmaal in het traject zit gaat alles wel sneller. Dus na de laatste mislukte poging hoeven we niet al te lang te wachten op de eerste standaard behandeling.

De eerste standaard poging (verzekeringtechnisch de tweede IVF/ICSI behandeling) 30 januari 2007 is de eerste echo, alles is goed dus het spuiten kan weer beginnen. Ik spuit me suf, heb echootjes, bloedprikken, telefonisch contact…de punctie en op Valentijnsdag 2007 hebben we de terugplaatsing van een prachtig embryo! 28 februari mag ik een zwangerschapstest doen. Omdat ik 2x een vroege mk heb gehad (een positieve thuistest maar negatieve bloedtest) mag ik bloed komen prikken in plaats van thuis een test te doen. We hebben al twee keer te vroeg gejuicht. De ochtend kruipt voorbij…wat duurt wachten dan ontzettend lang zeg! Mijn man denkt echt dat ik weer zwanger ben (dat dacht hij de andere keren ook en dat klopte voor het moment wel natuurlijk). Tussen 12.00 en 14.00 bellen ze ons. Ik ben echt compleet van slag en denk niet meer helder. Wat als… Veel te vroeg gaat de telefoon, mijn man neemt op (ik zit alweer op het toilet) De arts belt: WE ZIJN DEZE KEER ECHT GOED ZWANGER!

Een sms-bom gaat naar alle forumvriendinnen (later bekend als De Walvisjes), familie, vrienden en collega’s (ja, zelfs zij leven ontzettend mee!). Mijn ouders vertellen we het persoonlijk. Op de oprit bij hun verzend ik de sms ook pas, anders zou ze het misschien nog wel gehoord hebben voor wij daar aangekomen waren. Ik hoef het niet eens te vertellen…dat wij vandaag langs komen (samen, doordeweeks) zegt haar genoeg. Het is een ontzettend emotioneel moment, voor zowel mijn ouders als voor ons. Er groeit een echte frummel in mijn buik! Mama heeft zelfs al een prachtig pakje gekocht! Ons eerste cadeautje! Maargoed dat ik de sms laat had verstuurd…de telefoon staat roodgloeiend…ook bij mijn ouders! Iedereen is zo blij! Op het forum lijkt ook iedereen door het dolle. De topic wat ik open om te vertellen dat we een mini-Elmo verwachten loopt storm! Het is zo gek maar ook hartverwarmend om te zien hoeveel mensen meeleven! Van meer dan de helft wist ik niet eens dat ze mijn verhaal kende!

Na een super mooie en goede zwangerschap wordt precies op de uitgerekende datum, 04 november 2007, onze prachtige zoon Ruben Arno geboren! De bevalling ging niet helemaal goed en ging van thuisbevalling naar spoedkeizersnede. Uiteindelijk zijn we er beide goed vanaf gekomen. Onze frummel wilde gewoon per se daar geboren worden waar hij was ontstaan (hahaha).

Op zijn geboortekaartje staat: Van sommige dingen dachten wij alleen te kunnen dromen, maar met jouw geboorte is onze grootste wens uitgekomen.

2007 sluiten we dus af als papa en mama! Een Oud & Nieuw met tranen…maar deze keer van geluk!

Wij hebben geen kindje genomen…Wij zijn dolblij dat wij na al dat bloed, zweet en tranen een kindje hebben mogen krijgen.

Elmo

Het was een mooie dag in april, maar we zaten allebei te huilen in de auto. “De uitslag van dit eerste onderzoek is slecht. Dramatisch slecht, vrees ik: We hebben geen enkele levende zaadcel kunnen vinden. We wachten nog op de uitslag van het tweede onderzoek, maar ik wil u geen valse hoop geven. De kans dat u op natuurlijke wijze zwanger raakt is heel, heel klein.”

Ik had niet verwacht dat alles in orde zou zijn. Immers, we waren al anderhalf jaar aan het proberen, zonder enig resultaat. Maar zo slecht… “Misschien moet je maar een andere man zoeken,” zei mijn lief zachtjes, “Eentje die het wel doet.” Ik pakte zijn hand vast. “Dat mag je nooit meer zeggen. Ik wil samen met jou een kind. We hebben samen dit probleem en we gaan het ook samen oplossen.” Zwijgend reden we naar huis, allebei verzonken in onze eigen, donkere gedachten. Tuurlijk, we zaten hier samen in. Maar hoe ga je zoiets samen oplossen?

“Weet je wie je wel kunt vragen? Chris.”
“Chris? Van de middelbare school? Waarom hem?”
“Nou, hij is een goeie gozer, en hij heeft al een kindje. Ik weet dat hij veel om je geeft, dus waarom niet? Hij kan altijd nee zeggen.”
“Weet je wie ik wel wil vragen? Johnny Depp. En dan hoeft het wat mij betreft ook niet kunstmatig geïnsemineerd te worden. Dan doen we het gewoon via de meest natuurlijke weg.”
“Tuurlijk, als Vanessa Paradis het goed vindt, dan vind ik het ook goed. Maar laten we Chris nog effe achter de hand houden, voor het geval Johnny Depp het te druk heeft. Oké?”

Toen ze ons in het ziekenhuis hadden verteld dat we ook met de meest moderne technieken niet meer dan 20% kans hadden op een zwangerschap, was onze keuze al snel op KID gevallen. Waarom allemaal ingrijpende behandelingen ondergaan terwijl mijn cyclus helemaal gezond en regelmatig was? Waarom alles met hormonen en operaties in de war schoppen terwijl we het met een donor puur natuur konden houden? Gevoelsmatig wilden we allebei het liefst een bekende donor. Maar ja, wie vraag je voor zoiets? Het is nogal wat…

En toen belde Chris. Ik had hem via de msn verteld over onze vruchtbaarheidsproblemen, maar ik had hem nog niet durven vragen of hij misschien de donor voor ons kindje wilde zijn.

“Hey, Daniëlle en ik hebben het erover gehad. Dat jullie geen kinderen kunnen krijgen, terwijl jullie zo ontzettend graag willen. We geloven absoluut dat jullie fantastische ouders zullen zijn, en als jullie nog hulp nodig hebben, dan willen we jullie wel helpen.”
“Bedoel je… Zou jij spermadonor voor ons willen zijn?” Ik kwam haast niet uit mijn woorden.
“Dat bedoel ik ja. Je weet dat het er bij ons ook lang naar uit heeft gezien dat we niet makkelijk kinderen zouden krijgen, maar we hebben onwijs veel geluk gehad. Daniëlle is nu in verwachting van de tweede. En ondertussen… Nou ja, het klopt gewoon niet dat jullie geen kind kunnen krijgen. Dus ja, we willen graag helpen. Als jullie dat ook willen.”

Het duurde nog maanden. Ik wilde pas beginnen nadat het tweede kindje van Chris en Daniëlle was geboren. En in februari, toen ik mijn eerste positieve ovulatietest had, zaten we in het buitenland. De maand daarna miste ik mijn ovulatie. Maar in april, ruim een jaar nadat we gehoord hadden dat een kindje van mijn lief en mij er echt niet in zat, reden we naar het oosten voor onze eerste inseminatie. Ik had het donorcontract in mijn tas, en een steriel potje, een injectiespuit zonder naald en een tampon. Zo simpel, en zo onvoorstelbaar vreemd tegelijk. Maar het was de enige manier, en dat wisten we.

De enige manier. En hij werkte. Vijf weken lang waren mijn vriend en ik de gelukkigste mensen van Nederland. Eindelijk, eindelijk zouden we een kindje krijgen! We huppelden zowat naar het echobureau voor de eerste afspraak. Maar de echoscopiste keek heel ernstig naar de grijze spikkels op het schermpje. “Dit is helemaal niet goed.”

Het werd heel donker.

Natuurlijk, het leven gaat genadeloos door. Dus stond ik een paar weken na de curettage weer op het podium met mijn band. En ik ging naar een concert waar ik echt jaren op had gewacht. Maar mijn hart was er niet bij, en tussen de nummers door kreeg ik iedere keer weer tranen in mijn ogen. Ik kon niet naar zwangere vrouwen kijken. Ik wilde geen kinderwagens zien. En toen me gevraagd werd te assisteren bij de opname van een zwangere patiënte, moest ik me acuut ziekmelden. Ondertussen begroef mijn lief zich in zijn werk. En zo zaten we de verdrietigste maanden van ons leven uit. Soms is ‘bijna’ nog pijnlijker dan ‘helemaal niet’…

“Dit gaat ‘m worden,” zei Daniëlle, “Ik weet het zeker.”
Het was de derde poging na mijn miskraam. Ik had het hele weekend optredens met mijn band, en vanwege mijn positieve ovulatietest moest ik een tussenstop maken bij Chris en Daniëlle.
“Je weet het zeker? Nou, da’s geregeld dan.”
Ik lachte er een beetje bij. Ik vond haar vertrouwen lief, ontroerend zelfs, maar ik had moeite om nog in een goede afloop te geloven. Het was inmiddels ruim drie jaar geleden dat ik met de pil was gestopt. We waren vrolijk en onbevangen aan dit avontuur begonnen, en ik schrok een beetje van mijn eigen cynisme. Ik wilde niet bitter of zuur zijn, maar het verdriet van de afgelopen jaren had zijn sporen nagelaten. Ik was zo ontzettend veel ouder geworden in drie jaar.

Dus toen ik ruim een week na de inseminatie begon te bloeden, wist ik genoeg. Het was ‘m weer niet geworden. Maar na een half uur hield het bloeden weer op. En een week later was ik ondanks de bekende spanning in mijn borsten en een zeurend gevoel in mijn onderbuik nog steeds niet ongesteld. Ik was boos op mijn lijf. Waarom liet het me keer op keer in de steek?

“Anders doe je toch gewoon een zwangerschapstest?” stelde mijn lief voor, “Als het negatief is, dan zul je gewoon je menstruatie af moeten wachten, maar als het positief is…”
Tegen zoveel redelijkheid was ik niet opgewassen, dus de volgende ochtend plaste ik over de zoveelste zwangerschapstest.
“Zie je wel,” zei mijn lief lachend. En ik wist niet of ik moest lachen of huilen.

Pas bij de tweede echo durfde ik het echt te geloven. Toen jij met die piepkleine armpjes naar ons zwaaide op het schermpje van de echoscopiste. Jij, ons persoonlijke wereldwondertje. Dankzij jou schijnt de zon weer.

Anita Borst.

(De namen Chris en Daniëlle heb ik verzonnen om de privacy van onze donor, zijn vrouw en hun kinderen te beschermen.)