Iedereen die me ook maar een klein beetje kent, weet dat ik een enorme boekenwurm ben. Als het letters heeft dan heb ik het gelezen. Meestal wel vijf of zes keer, soms vaker. Dus toen ik zwanger was verheugde ik me al op het voorlezen voor mijn toekomstige kind. Dick Bruna, Annie M.G. Schmidt, Jaap ter Haar en dan later Thea Beckman, Evert Hartman en natuurlijk J.K Rowling. Ik zag me al helemaal op de bank zitten met een boek in mijn handen en een spelend kind aan mijn voeten. Prinses Laurentien zou zo trots op me zijn.

Met de voorbereidingen kun je niet vroeg genoeg beginnen, dus ik heb al een hele stapel voorleesboeken in huis. Nu ik zelf niet meer aan lezen toe kom, leef ik mijn boekenverslaving uit in de kinderboekhandel. Ik kan helemaal los gaan met Nijntje, Jip en Janneke, De Kameleon en al die andere kleine helden. Ik heb zelfs een prachtig geïllustreerde kinderbijbel in huis, omdat ik me uit mijn eigen jeugd nog herinner hoe spannend ik de verhalen van Noach, Mozes en Ruth vond.

Volgens Prinses Laurentien en De Mensen Die Er Verstand Van Hebben heeft het al vanaf drie maanden echt zin om voor te lezen. Maar met drie maanden waren we hier nog vooral heel erg bezig met het in bedwang houden van de darmkrampen. Buikjesmassages hadden prioriteit boven boeken.

Maar goed, inmiddels zijn de darmkrampen verleden tijd, ons kleine jongetje is alert, hij heeft veel belangstelling voor de wereld om zich heen en hij kan goed zitten. Dus ik dacht, ik ga voorlezen.

Hoe doet Laurentien dat? Want zodra ik Julian bij mij op schoot zet probeert hij te ontsnappen. Of hij grist het boek uit mijn handen, scheurt er een bladzijde uit en begint daar fanatiek op te sabbelen. Of hij wiebelt zo enthousiast op en neer dat hij met zijn koppie tegen mijn kin knalt, waarna hij natuurlijk moet huilen. Of hij moet spontaan poepen. En zo blijf ik iedere keer steken op de eerste of tweede bladzijde. Als die nog in het boek zit.

In theorie had ik rond deze tijd de complete werken van Dick Bruna al wel doorgenomen met Julian, maar de praktijk pakt dus weer eens heel anders uit. Misschien is ons kind gewoon een heel klein beetje te onstuimig voor zoiets liefs en vredigs als voorlezen.

Toch geloof ik dat het met zijn taalontwikkeling wel goed komt. Ik zing de hele dag kinderliedjes, ik verzin verhalen bij de plaatjes uit het badboekje en Rob vertelt hem alles over de verschillende uitvoeringen van de BMW 535d. En Julian kletst de hele dag honderduit. Hard, zacht, hoog, laag, soms huilend, soms boos mopperend en soms schaterlachend. Hij noemt mij muh-muh en Rob is baba. En gisteren zei hij dat ik geen moeite hoefde te doen, dat hij straks die boekjes van Dick Bruna zelf wel zou lezen. Tenminste, dat denk ik. Het klonk als mmmmjjjaaaa wheu wheu pppprrrrrr aaaaah. Dus dan weten we dat.