En maandag was het ineens uit met de pret. Tot maandag had ik een zorgenloze, klachtenvrije zwangerschap. Ja natuurlijk, ik had best een paar keer overgegeven in het eerste trimester. Ja, ik moest langer slapen, vaker even zitten of liggen, kortom, rustiger aan doen dan normaal. En ook al zei ik dat ik helemaal geen last had van hormonen, ik keek al lang geen enge films meer en ik kon geen sentimentele muziek meer horen zonder spontaan in tranen uit te barsten. Maar even los daarvan: Geen problemen. Tot ik maandag na een dag correspondentie uitwerken opstond van de bureaustoel.
Bij een hevige aanval van opruimwoede de week daarvoor had ik scheef op de grond gezeten om de onderste la van mijn kledingkast uit te puinen. Ik voelde het in mijn heup, maar had er verder geen acht op geslagen. We hadden maar liefst acht vuilniszakken met overbodige kleding en textiel naar het Leger des Heils gebracht, dus ik was erg tevreden. Maar maandag nam de heup in kwestie keihard wraak. Ik kon niet meer lopen.
In twintig minuten tijd schuifelde ik van de administratie waar ik aan het werk was naar de hoofdingang van het ziekenhuis. Ik kon niet bedenken hoe ik van daar in vredesnaam helemaal naar het metrostation moest komen. Om over de overstap naar de bus op centraal station nog maar te zwijgen. En wedden dat ik keihard uit de bus zou vallen als ik eenmaal vlakbij huis was?
Ik belde Rob. Gelukkig was het nog geen spitsuur en was hij met twintig minuutjes bij het ziekenhuis om me op te pikken. En gelukkig had hij een leenauto van de dealer, zo’n reusachtige P.C. Hooftstraat-trekker waar je als gehandicapt oud vrouwtje heel makkelijk in en uit stapt. En gelukkig trok de pijn in mijn heup weer weg toen ik plat op mijn bed kon liggen.
Volgens de Mensendieck therapeut had ik bij het opruimen een band geforceerd, waardoor de informatie-overdracht vanuit mijn heupgewricht verstoord was geraakt. En dat zou vanzelf weer goed komen. Als ik me maar aan honderd leef- en beweegadviezen zou houden, als ik maar braaf mijn oefeningen zou doen en als ik maar elke paar uur effe ging liggen om mijn heup helemaal te ontlasten. Kortom, als ik maar rekening met mijn situatie zou houden.
Ik was van plan om zes weken voor mijn uitgerekende datum met zwangerschapsverlof te gaan, maar vandaag heeft mijn leidinggevende me maar naar huis gestuurd. Het administratieve werk dat ik deed ter vervanging van mijn verpleegkundige werkzaamheden laat zich niet combineren met de leefregels van de Mensendieck. En ik zal eerlijk zijn: Ik vind het heerlijk! Acht weken mijn eigen tempo bepalen, in alle rust de komst van mijn zoontje afwachten en rustig aan ons huis in orde maken. Eigenlijk is het jammer dat ik daar een pijnlijke blessure voor nodig had. Eigenlijk zou iedere zwangere vrouw zelf moeten kunnen bepalen wanneer het genoeg is geweest. In het kader van rekening houden met de situatie, zeg maar.
