Er zijn er die met vier maanden zwangerschap hun complete baby-uitzet al bij elkaar hebben. Van die hyper-georganiseerde types die de babykamer al ingericht hebben voordat je hun buikje kunt zien. Ze bestaan, maar ik ben er niet zo één.
Toch begint de babykamer in ons hoofd al behoorlijk vorm te krijgen. Zeker nu we gisteren weer een enorme slag hebben gemaakt qua opruimen. In totaal hebben we acht vuilniszakken met textiel en kleding aan de container van het Leger des Heils gedoneerd. Toegegeven, niet alles kwam uit de toekomstige babykamer, maar toch… Woensdag komen mijn ouders helpen met behangen. De ene muur laten we fris wit en op de andere muur komen blauwe bomen met groene blaadjes. Dat klinkt vreemd, maar geloof me, het wordt echt superleuk. En gisteren hebben we ook de perfecte lamp voor ons babykamertje gekocht. Een vrolijk geel maantje waar een blauw mannetje op zit. Zijn hoofd is een peertje. Nee, geen voorgekauwde kamer uit een luxe catalogus voor ons kleintje. We hebben een oude buffetkast gepromoveerd tot commode en het bedje zal bij IKEA vandaan komen. Want we zijn al veel te laat voor sjieke kamertjes met levertijden. Al met al zal het een samengeraapt zooitje worden. Maar wel een heel blij zooitje. Ondertussen zit Rob scheldend achter de computer omdat er op ons netwerk allemaal dingen gebeuren die officieel helemaal niet kunnen, en ik probeer mijn column te schrijven. Maar misschien moet ik eerst even een was aanzetten. En zou ik ook niet eens gaan douchen? Eigenlijk is ons hele huishouden een samengeraapt zooitje.
We hebben al vijf jaar een hypotheek, we zijn getrouwd, we verwachten een kind en mijn lief heeft zijn eigen KvK- en BTW-nummer. Toch heb ik op de één of andere manier altijd het gevoel dat anderen de echte volwassenen zijn en dat wij maar een beetje doen alsof. Echte volwassenen hadden na vijf jaar waarschijnlijk wel een achterwand in de keuken geplaatst, plinten langs het laminaat gelegd en de verhuisdozen weggewerkt. Echte volwassenen hebben een eettafel. Wij eten op de bank.
Rob en ik zijn allebei types die pas hard gaan lopen als de deadline in zicht is. Vooruit plannen past gewoon niet bij ons. Het is dan ook niet zo gek dat we nu -met dertig weken zwangerschap- pas serieus aan de babykamer beginnen. En over vier weken, als ik met verlof ga, dan is het ook af, daar kan je donder op zeggen. Natuurlijk hebben we dan nog niet alle hydrofiele luiers en kruikjes in huis, maar als ons jochie over vier weken geboren wordt, dan heeft hij een prachtig kamertje en een heerlijk bedje.
Maar je zult zien dat ook ons kind pas vlak voor de deadline aanstalten gaat maken om geboren te worden. En da’s mooi, want dat betekent dat ik straks geen zes, maar acht weken de tijd heb om de rest van de baby-uitzet bij elkaar te rapen. Een lakentje hier, een speentje daar. En alles even vrolijk, want zo zijn we dan weer wel.
