Ik heb een luxe-probleem. Voordat ik in verwachting raakte, was ik best een paar kilo te zwaar. Nou ben ik nooit een elfje geweest en ik weet zeker dat maatje 36 mij gewoon niet staat, maar maat 46 is weer net iets teveel van het goede. En ik had er allemaal goede excuses voor hoor, maar het kwam erop neer dat ik gewoon een half jaar behoorlijk ongezond had geleefd. En dat zag je. Mijn buikje puilde vrolijk over de rand van mijn spijkerbroek en Ulla Popken lag op de loer.
Tijdens de zwangerschap groeide ik tot fenomenale proporties. Op de dag van de keizersnede woog ik maar liefst 105 kilo. Ik vond het prachtig en ik maakte me er geen seconde druk om. Ondertussen had ik wel diep respect gekregen voor vrouwen met overgewicht. Het valt echt niet mee om de hele dag meer dan honderd kilo in beweging te houden. Daar moet je verdorie een heel behoorlijke conditie voor hebben.
En natuurlijk paste ik na de bevalling niet gelijk weer in mijn oude spijkerbroeken. Maar dankzij mijn veel gezondere levensstijl en dankzij de borstvoeding zat ik twee maanden na de keizersnede alweer op mijn startgewicht. En daar bleef het niet bij. Toen ik vanwege Julian’s voedingsallergie mijn dieet nog een keer drastisch moest bijstellen viel ik zelfs zo hard af dat ik een diëtiste heb ingeschakeld om ervoor te zorgen dat ik geen voedingstekorten zou krijgen. Een mooi figuurtje is leuk, maar ik wil natuurlijk wel stevig op mijn benen blijven staan.
Inmiddels is mijn gewicht stabiel. Ik weeg zo’n 80 kilo en bij mijn lengte resulteert dat in een prachtige maat 42. Mij hoor je niet klagen. Behalve dan misschien over het feit dat ik werkelijk niet één broek in de kast heb liggen waar ik nog in pas. Alles zakt me van de kont. Gelukkig heb ik nog een paar wikkeljurkjes, want anders zou ik naakt over straat moeten. En daar is het me nog net iets te koud voor.
Een luxe-probleem ja. En weet je, ik houd helemaal niet van kleren kopen. Ook dat nog. En ik zag het alweer helemaal gebeuren dat ik ondanks mijn fantastische gewicht nog steeds geen enkele broek zou passen. Want helemaal strak is het nog niet. Boven mijn litteken heb ik een beetje een hangbuikje. Heel normaal voor een mama, maar helaas zijn de meeste spijkerbroeken op wasbordjes ingesteld.
En toen bedacht ik me ineens dat ik dat buikje er natuurlijk ook af zou kunnen smokkelen. Met zo’n figuurcorrigerende oma-onderbroek. Wonderlijk genoeg heb je die smokkelslips al vanaf maat S, en ik zag een hele knappe oosterse vrouw met een adembenemend figuurtje ook zo’n ondergoedje afrekenen. Aha! Dus zo doen die slankies dat!
Maar de volgende dag gleed ik mooi wel moeiteloos in een cheap-ass H&M jeans. Zo’n smokkelslip is echt te strak om iedere dag te dragen, maar de mode is mij gunstig gestemd: Lange t-shirts zijn helemaal hip dit voorjaar. En dat is goed nieuws voor alle mamabuikjes.
